Om toch wat langere afstanden te kunnen lopen tijdens deze “Norwegian Singles” periode, zonder al te veel belasting, probeer ik regelmatig een trail te lopen. Vorige week liep ik de Tis Voor Niks loop in Geldrop, en deze week stond de Brabantse Kluis Trail in Aarle-Rixtel op het programma. Lekker dicht bij huis, waardoor ik had besloten er op zaterdagochtend naartoe te fietsen. Voor mij was dit meteen het eerste evenement dat georganiseerd werd door Trail-Events.eu, een van de grotere (misschien wel de grootste) trailrun-organisatoren van Nederland.

Ik moet zeggen, de manier waarop Trail-Events.eu dit organiseert, bevalt me goed. Er zijn meerdere tijdsloten waaruit je kunt kiezen per afstand, en je kunt dan binnen dat slot vertrekken wanneer jij wilt. Dit zorgt ervoor dat de deelnemers goed verspreid over de route lopen, en het eigenlijk nergens druk is. Natuurlijk kom je mensen onderweg tegen, en zul je hier en daar wat mensen inhalen, of ingehaald worden, maar door op deze manier de deelnemers te verspreiden over de dag zorg je er voor dat iedereen van de natuur en de route kan genieten.

Bij de start stond ik met wat mensen te praten, en toen ik vertrok, liep ik eigenlijk spontaan met iemand mee. Uiteindelijk liep ik de volledige 32 kilometer samen met iemand die ik nog nooit ontmoet of gesproken had voor deze run, maar heb je na 3 uur hardlopen het gevoel dat je elkaar al jaren, al zie je elkaar misschien wel nooit meer. (Bedankt Janno voor een leuk gesprek en de mooie ochtend!) Dat is dan ook wel het leuke aan trail runs, omdat de meeste mensen dit als een recreatieve loop zien is er ook tijd voor een praatje over van alles en nog wat.

De route was uitgestippeld tussen Aarle-Rixtel, Gemert, en Helmond. Het gebied waar ik regelmatig loop, en ook zelf al wat trails heb gelopen, maar we kwamen toch langs plekken en liepen over paden die ik nog nooit gezien had. Een mooie manier om nieuwe routes te ontdekken! De route zelf was overigens voornamelijk in de bossen, single tracks, wat ruiterpaden, korte stukjes heide, eigenlijk een typische Brabantse trail route.

Onderweg waren er drie verzorgingsposten, ik ben als asfaltloper niet gewend om te stoppen bij verzorgingsposten, maar had met mezelf afgesproken om in ieder geval bij elke verzorgingspost iets te pakken. Volgend jaar ben ik van plan om een stuk langer te lopen, en ik wil mezelf aanleren om tussendoor ook andere dingen te eten dan alleen gels, en om de tijd te nemen om mijn flessen bij te vullen als dat nodig is. Niet dat ik dan tien minuten stil ga staan, je praat over 20-30 seconden om een snoepje of een stuk banaan te pakken, en misschien één of anderhalve minuut om een fles bij te vullen.

Ik had van tevoren bedacht dat ik rustig aan zou lopen. Uiteindelijk kwam ik inclusief de stops, en de inmiddels verplichte snoekduik (want waarom zou je je voeten ook gewoon optillen bij een boomwortel), uit op een gemiddeld tempo van 5:50 per kilometer, een goede langzame duurloop. Maar met of zonder val, het was een mooie route en een mooie dag. Met dank aan de organisatie en vrijwilligers voor de goede zorgen.

Op naar de volgende!

Toen ik eerder dit jaar de Midwinter Trail liep in Geldrop zei iemand na afloop dat de Tis Voor Niks loop ook erg leuk was. De korte samenvatting is dan ook dat daar niets aan gelogen was. De Tis Voor Niks loop in Geldrop is meer dan de moeite waard om aan deel te nemen. Helaas is dat na afgelopen weekend nog maar 1 keer mogelijk, want de organisatie heeft besloten om er na de editie van 2026 mee te stoppen. Bijzonder jammer, want waar kun je vandaag de dag nu nog een goed georganiseerd gratis hardloop evenement vinden?

Afgelopen zondag, 30 november, was het alweer de 24ste editie. Waarom ik nog nooit eerder meegedaan had, blijft voor mij een raadsel. Met 5 afstanden voor zowel wandelaars als (trail) hardlopers, is er voor iedereen de mogelijkheid eigenlijk wel om mee te doen. Of je nu, net als ik, voor de uitdaging van 25 kilometer gaat, of de kortste afstand van 6 kilometer wilt lopen, iedereen is hier welkom. Het gaat dan uiteindelijk ook niet om de tijd die je loopt bij de Tis Voor Niks loop, maar meer om de sfeer en om de route over het mooie heide gebied bij Geldrop. Natuurlijk loopt de een harder dan de ander, en zal er uiteindelijk per afstand iemand als eerste over de finishstreep komen, maar door de opzet van het evenement is dat eigenlijk wat ondergeschikt.

Onderweg naar Geldrop had ik bedacht dat ik het rustig aan zou doen, gewoon 25 kilometer in zone 1, of misschien wat zone 2, maar zeker niet harder. Toen ik mijn startnummer op aan het opspelden was zag ik in mijn ooghoek Jeroen staan met wie ik de Misty Lakes 55 kilometer trail voor een groot gedeelte gelopen had, en hij zei zo rond de 5:30 te gaan willen lopen. Dat leek mij wel een goed plan, dus ik besloot met hem mee te gaan. We begonnen helemaal achteraan, en daardoor moesten we flink zigzaggen de eerste paar kilometers. We zaten gemiddeld op zo’n 5:25 na 4 kilometer, precies zoals de bedoeling was.

Geen idee waarom, misschien omdat er wat meer ruimte op het parcours kwam, of omdat we tijdens de gesprekken niet op hadden gelet op het tempo, maar plotseling liepen we rond de 5:00 per kilometer. Eigenlijk ging dat verder ook heel makkelijk, en het terrein liet dat verder ook toe. Daar waar bij de Midwinter Trail we nog meerdere malen knie diep door het water gingen, waren de paden nu eigenlijk allemaal goed te belopen. Hier en daar wat bagger en een plas, maar geen 10-20 meter lang waden door ijskoud water. Ik moet zeggen, eigenlijk zat alles ook wel mee. Het was een prachtige dag qua weer, zonnetje, weinig wind, niet te warm, en goed begaanbare paden.

Na 25 kilometer kwamen we dan ook over de finish na een kleine 2 uur met een gemiddelde van 5:00 per kilometer. Iets sneller dan initieel de planning was, maar hoe dan ook een mooie manier om een zone 1-2 training te doen. Ik wil de organisatie bedanken, en ik vind het jammer dat volgend jaar de laatste editie zal zijn van dit geweldige evenement. Maar ik begrijp het wel, want het nieuwe Natura 2000 beleid, de nieuwe regels omtrent veiligheid, en het teruglopende aantal vrijwilligers, maken het niet makkelijker helaas. Hoe dan ook, bedankt Tis Voor Niks!