runnerd

De 65 van Walcheren
maart 2, 2026
Zondag 1 maart was het dan zover: de 65 van Walcheren! Ik had me maanden geleden ingeschreven en de afgelopen tijd hard getraind. Voor mijn gevoel was ik er helemaal klaar voor, na acht weken met meer dan 90 kilometer per week in totaal in de afgelopen negen weken. Van tevoren leek het weer ook mee te zitten: weinig wind en een graad of 7, ideaal voor de kust. Helaas bleken de weergoden mij toch minder goedgezind, want een paar dagen van tevoren veranderde de voorspelling naar windkracht 5-6 met een gevoelstemperatuur van -1.
Na een lange autorit van bijna 2,5 uur kwam ik rond 8 uur aan in Westkapelle. Het was tijd om het startnummer op te halen en te kijken of het echt zo koud zou aanvoelen als ze voorspelden. Dat bleek al heel snel het geval te zijn, en de wind zou ook zeker een rol spelen vandaag. De keuze was dus: korte broek, shirt, long sleeve, handschoenen en natuurlijk een trailvest.
Om precies 9 uur klonk het startschot en konden we vertrekken. Al snel, na een paar kilometer, bleek dat dit zwaar zou worden. Mijn horloge gaf uiteindelijk 622 hoogtemeters aan, maar ik denk dat er al 400 in de eerste 15 kilometer zaten. Een prachtig stuk om te lopen, langs de kust via de duinen richting Vlissingen, maar wel wat zwaarder dan ik eigenlijk had ingeschat.
Bij Vlissingen aangekomen kon ik rustig doorlopen, op een voor mij relatief rustig tempo. Ik merkte al wel na een paar kilometer dat de temperatuur omhoog ging, in ieder geval het gevoel was dat het plotseling veel warmer was dan bij de start. Ik besloot dan ook uiteindelijk, pas, rond een kilometer of 23 om mijn longsleeve uit te doen. Achteraf gezien misschien wel te laat, want ik was al best wat vocht verloren. Vanaf 26 kilometer tot zo’n 40 kilometer trok je over Walcheren heen naar de andere kant. Dit was niet altijd het leukste stuk om te lopen, maar ook dat hoort erbij, al was het wel leuk om door de verschillende dorpen te lopen en de aanmoedigingen te horen van het publiek. Ik begon ook rond zo’n 30 kilometer te merken dat ik wat last van lichte kramp begon te krijgen, iets wat mij eigenlijk nog nooit is gebeurd rond deze afstand, en al helemaal niet op een tempo van gemiddeld 5:10 – 5:15 per kilometer.
Vanaf een kilometer of 40 kom je weer aan bij de kust, en begin je aan de loodzware laatste 25 kilometer. Veel strand, mul zand, nat zand waar je 5-6 centimeter in wegzakt, en hier en daar ook nog hoogtemeters. Dit was uiteraard dan ook het punt waarop de kramp er echt volledig inschoot. En daar waar ik een constant tempo had kunnen lopen tot nu toe, moest ik nu echt terugschakelen. Elke stap had ik het gevoel dat de kramp erin kon schieten, en helaas gebeurde dat ook regelmatig. Je zou denken, misschien je voeding of drinken? Maar ik nam elke 6 kilometer een gel met 40 gram koolhydraten en had mijn twee softflasks van 500 ml minimaal 4 keer gevuld. Ik had ook nog twee zoutpillen genomen, maar misschien was dat toch niet genoeg, en begon ik te laat met drinken. Mijn spieren gaven het op, terwijl mijn conditie top voelde. Misschien is het wel het gevolg van het volgen van de Norwegian Singles Methode. Misschien kwam het doordat het toch warmer was dan gedacht, misschien was ik minder goed voorbereid dan ik dacht, of misschien ben ik gewoon oud. Hoe dan ook, hier moet ik iets mee.
Na de lange stukken over het strand, met windkracht 5-6 tegen, was het tijd voor de laatste 6 kilometer, voornamelijk over verharde paden door de duinen richting Westkapelle. En dat dit minder zwaar was, is dan ook wel duidelijk terug te zien aan mijn tempo. Hier kon ik weer blijven lopen zonder kramp te krijgen. Na 6 uur en 24 minuten kwam ik volledig gesloopt aan bij de finish. Het zat er eindelijk op! Wat een strijd tegen de elementen en tegen alles wat Walcheren te bieden heeft qua terrein. Ik wil de organisatie bedanken voor een geweldig georganiseerd evenement en voor een mooie, maar pijnlijke, dag!
Night Trail Run 18KM Geldrop
februari 22, 2026
Een paar weken geleden zag ik op Strava dat Trail Runners Brabant een trail in de avond organiseerde. Ik had nog nooit meegedaan aan een trail in het donker, dus ik zette hem voorzichtig met potlood in mijn agenda op zaterdag 21 februari. Omdat ik vrij veel loop, wil ik niet al mijn normaal vrije tijd volplannen. Er stond verder niets op de planning, dus besloot ik naar Geldrop te gaan.
De start van de trail was bij Scoutinggroep Neil Armstrong in Geldrop om half acht, op ongeveer twintig minuten rijden van mijn huis. Rond zeven uur kwam ik aan en het was al goed donker. Na het opspelden van mijn startnummer en iets te hebben gedronken, was het vrijwel meteen tijd om te vertrekken. Een hoofdlamp of borstlamp was verplicht, want de route liep door de bossen richting Gulbergen en weer terug, en daar is geen verlichting. Ik had zelfs nog nooit met een hoofdlamp gelopen, dus ook dat was voor mij een nieuwe ervaring. (Ik heb onlangs de Fenix HL18R-T v2.0 gekocht voor dit soort evenementen.)
Om half acht precies vertrok de 18-kilometergroep, na een kort welkomstwoord. In totaal waren er zo’n 130 inschrijvingen voor de 18 en 12 kilometer, meer dan ik eerlijk gezegd had verwacht. Ik merkte direct dat dit toch anders lopen is. Ik ben al niet de meest elegante trailrunner en in het donker is het helemaal wennen, omdat ik soms moeite heb om de diepte van kuilen en plassen in te schatten. Dat was ook wel nodig, want op verschillende plekken was het behoorlijk nat.
De eerste vijf à zes kilometer bestond voornamelijk uit singletracks, met hier en daar een ruiterpad. Daarna kwamen we aan bij Gulbergen (het Dak van Brabant), waar we een aantal keer omhooggingen via de verschillende lussen die daar liggen. De mountainbikepaden waren eigenlijk goed begaanbaar, maar de stukken over het gras waren extreem drassig, op sommige plaatsen stond er serieus veel water en zakte je tot je enkels in de modder. Maar dat hoort er natuurlijk bij. Het was wel een bijzondere beleving om dit ’s avonds te doen, want de herkenningspunten die je normaal gesproken hebt, zie je nu niet of nauwelijks. Dat zorgt er in ieder geval bij mij voor dat ik me regelmatig afvroeg waar ik precies was.
Na Gulbergen liepen we via de bossen, opnieuw voornamelijk over singletracks, richting het scoutingterrein. Onderweg stonden op twee locaties fotografen die van iedereen een actiefoto maakten. Ik koop eigenlijk nooit foto’s van een evenement, maar voor een paar euro moest ik deze toch wel hebben!
Na afloop stond er soep klaar voor alle deelnemers, evenals koffie, thee, frisdrank, koek en meer. Daarnaast kreeg iedereen een aandenken aan deze mooie avond. Je vraagt je af hoe ze dit kunnen organiseren voor slechts 14 euro inschrijfgeld! Trail Runners Brabant bedankt voor weer een mooie ervaring, hopelijk tot de volgende!
Norwegian Singles – Update 3
februari 16, 2026
We zijn inmiddels 20 weken onderweg, en het begint nu echt wel eens tijd te worden om mijn huidige niveau te testen. Door de winterperiode en het weer (sneeuw, regen, kou) is het er nog steeds niet van gekomen om een wegwedstrijd te lopen. Al heb ik wel het gevoel dat de methode werkt, ik heb natuurlijk nog steeds geen hard bewijs. Nou ja, geen bewijs. Als ik naar de voorspelling op Garmin kijk en naar mijn hartslag/tempo op intervals.icu, dan is er wel duidelijk progressie.
5 KM voorspelling 10 KM voorspelling
30 september (begin) 19:49 41:43
31 oktober 18:52 39:55
30 november 18:42 39:32
27 december 18:42 39:24
10 februari 18:40 39:19
Ook mijn halve marathon voorspelling loopt in dezelfde lijn mee. Inmiddels staat die op 1:26:15, wat denk ik wel een redelijke inschatting is. Maar zoals gezegd, eerst maar eens een wedstrijd lopen zodat ik echt concreet bewijs heb. Overigens kijk ik niet alleen naar de Garmin voorspelling zoals al aangegeven. Ik vergelijk ook mijn intervallen qua tempo en hartslag, en ook daar zie ik weer een verbetering van 3-4 seconden per kilometer bij dezelfde hartslag. (De week van 22 december ten opzichte van de week van 9 februari.) Ik loop alle intervallen met een hartslagband, zodat er zo min mogelijk ruis in de data zit, en ik vergelijk alle drie de “sub threshold” trainingen met elkaar, dus het geeft denk ik wel een goed beeld. Daarnaast zie ik netjes mijn “training load” stijgen, terwijl “form” in het grijze blijft, wat ook precies is wat er voorgeschreven is.
Ik heb de komende tijd wel wat wedstrijden op de agenda staan, op 1 maart de 65 KM van Walcheren, op 29 maart de Venloop, op 12 april de halve van Helmond, en op 2 mei het Petranpad (60 of 112 KM). De 65 van Walcheren en het Petranpad zullen niet echt nuttig zijn als het aankomt op het testen van mijn huidige niveau, want daarvoor is de afstand te lang, maar dit zijn voor mij wel de “A” wedstrijden de komende maanden. Dit is voor mij de eerste keer dat ik verder dan 55 kilometer ga, dus het is meer een ervaring dan een race, maar hoe dan ook wel mijn belangrijkste wedstrijden vandaar dat ik met regelmaat langer loop dan de methode voorschrijft. De Venloop valt er precies tussen, dus hoe ik die ga aanpakken, zal ik pas rond die tijd beslissen. Dat zal liggen aan hoe ik herstel van de 65 kilometer. Ik wil in het najaar wel meerdere wegwedstrijden lopen, met als doel een snelle halve marathon en als tussenstop hopelijk een snelle 5 en 10 kilometer, waar dat precies gaat gebeuren moet ik nog bekijken.
Ik zal over een week of 6-8 weer een update geven, hopelijk heb ik dan wel een wedstrijd maximaal kunnen lopen, en heb ik harde cijfers om mijn gevoel te ondersteunen.
Mocht je meer willen weten over de methode lees dan mijn artikel, verder is er genoeg informatie online te vinden. En er is ook een boek beschikbaar, geschreven door Sirpoc/James Copeland zelf. Ik heb het gelezen en het is zeker de moeite waard om die aan te schaffen.
LOGO Midwinter trail 2026
februari 9, 2026
Het is alweer een jaar geleden dat ik voor het eerst deelnam aan een trailrun, en uiteraard is het geen toeval dat dat ook de Logo Midwinter Trail was. Die editie was extreem nat. Ik denk dat we toen 7-8 keer kniediep door het ijskoude water gingen en we meerdere malen door enkeldiepe modder moesten ploegen. Gezien er relatief weinig regen gevallen is de afgelopen maanden, verwachtte ik een ander parcours, maar je weet het nooit.
Ik had rond 9:45 afgesproken met neef Raymon en zijn loopvrienden Gijs en Edmond in Geldrop, want de start was om 10:30. Ik had ze van tevoren al gewaarschuwd voor wat we mogelijk aan zouden treffen, maar aangekomen bij de start bij de lokale scouting blokhut bleek eigenlijk direct wel dat het dit jaar een totaal andere ervaring zou zijn. Daar waar we vorig jaar één grote ronde liepen van 24 kilometer, hadden ze nu voor de 24 kilometer afstand ervoor gekozen om eerst de ronde van 8 kilometer te lopen en daarna de ronde van 16 kilometer. Van tevoren zou je denken dat dit minder leuk is, maar uiteindelijk kwam dat eigenlijk wel goed uit.
Er stonden in totaal zo’n 400 mensen aan de start over de verschillende afstanden, eigenlijk minder dan ik zou verwachten gezien de populariteit van trailruns tegenwoordig. Helemaal als je bedenkt dat je je hier kon inschrijven voor het luttele bedrag van 10 euro. Dus mocht je in de regio wonen, dit is echt een aanrader, zet het alvast in je agenda voor volgend jaar. Voor die 10 euro krijg je niet alleen een mooie route, maar krijg je ook een gratis kopje thee of koffie voor de start en een kop erwtensoep of tomatensoep na de finish!
De eerste ronde was voornamelijk single track door de bossen en langs de vennen. Het was wat mistig, en dat zorgde voor mooie plaatjes! Dat is eigenlijk ook wel het leuke aan trailruns, de tijd is toch van minder belang, dus je kunt genieten van het uitzicht, en eventueel nog eens stoppen om een foto te maken. Helaas voelde neef Raymon zich niet top doordat hij herstellende was van een griep/verkoudheid, en bleek na een paar kilometer al dat dit niet zijn dag zou zijn. Dan is het wel prettig als je twee rondes loopt.
Na 8 kilometer kwamen we weer langs start/finish en begon ronde twee voor mij, Raymon besloot hier slim te zijn en te stoppen. De aanloop was hetzelfde, maar al snel boog de route af. Wel prettig, want net voordat ik aan ronde 2 was begonnen, was de 8 kilometer afstand ook begonnen, dus dat scheelde een hoop inhalen op de single tracks die zouden volgen. Tegen Gijs en Edmond had ik gezegd dat ze rustig door konden lopen, dus het was mijn plan om naar hun toe te lopen bij deze ronde. Overigens was het niet alleen single track bij de ronde van 16 kilometer, hier gingen we over de grotere heidevlaktes heen die je in deze regio veel hebt, en ook over wat bredere zandvlaktes. Ik weet dat niet alle traillopers daar fan van zijn, maar ik vind die afwisseling juist wel prettig. Al mag dat mullere zand wel achterwege gelaten worden.
Na verschillende prachtige vennen, vermakelijke singletracks, bredere zandpaden, wat mul zand, en aan het einde toch wat meer bagger en water, kwamen we na een kleine 24 kilometer aan bij de finish. Daar stond niet alleen zoals beloofd een heerlijke erwtensoep te wachten, maar konden alle deelnemers ook genieten van een heerlijk frietje met mayonaise omdat LOGO zijn 40-jarig bestaan vierde. Ik heb het vaker gezegd, en ik ga het nu weer zeggen: waar zie je dat nog dat je mee kunt doen aan een trail-evenement voor 10 euro en dat je niet alleen een prachtige route krijgt, maar ook gratis thee, koffie, soep en een frietje!
Wat een topdag was het weer. Bedankt LOGO voor de organisatie, net als vorig jaar was het weer geweldig. Ik hoop dat ik er volgend jaar weer bij kan zijn, ik ga in ieder geval alvast een herinnering in mijn agenda zetten zodat ik het niet vergeet!
De 30KM van de AV-LGD trail!
januari 26, 2026
Ik had dit weekend een lange duurloop op de agenda staan, en zag op Facebook voorbij komen dat de wandel afdeling van AV-LGD uit Deurne een wandeltocht / trail organiseerde. Er waren verschillende afstanden, en ik had gekozen voor de 30 kilometer. Het was de bedoeling om rond half 9 te starten, maar doordat ik mijn horloge dom genoeg was vergeten werd het iets later. De inschrijving was in het clubhuis van de atlethiek vereniging, en voor het luttele bedrag van 8 euro kon ik beginnen. Het idee voor vandaag was simpel, gewoon een mooi rondje rustig lopen. Ergens tussen de 5:15 en 5:30 per kilometer, afhankelijk van wat ik tegen zou komen. Ik had besloten om mijn Nike Vomero Plus aan te trekken in plaats van mijn trailschoenen, want gezien het rond het vriespunt was verwachtte ik niet veel bagger.
Er was al een flinke groep hardlopers voor mij gestart, hoorde ik bij het inschrijven, die had ik net gemist helaas, dus ik ging alleen van start na de route kort bestudeerd te hebben. Toch altijd prettig als je ongeveer een idee hebt waar je langs komt, al was de route supergoed uitgepijld verder. Ondanks dat ik veel in dit gebied loop, zaten er zelfs dichtbij huis nog mooie paden tussen die ik nog niet ontdekt had. De route liep vanaf het clubhuis eerst over de weg richting het Rijtven, om daarna de weg over te steken en via het Zandbos richting Heidveld te gaan. Dit was wat mij betreft, de eerste 15 à 17 kilometer, het mooiste stuk van de route. Veel singletrack paden in het bos, en een mooi stuk langs rivier de Aa. In het bos werd ik ingehaald door een snel groepje van drie hertjes, dat was wel een mooie onverwachte ervaring.

Onderweg waren er een aantal rustpunten bij verschillende horecalocaties. Ik had 1 liter sportdrank bij me en twee gelletjes, dus besloot om die over te slaan. Er waren verder geen verzorgingsposten, dat komt omdat dit eigenlijk ook meer een wandeltocht is dan een trail run. Dat betekent ook dat je met regelmaat wandelaars inhaalt, soms is dat lastig op de singletracks, maar dat hoort er nu eenmaal bij en is verder ook geen probleem.
Het stuk bij Bospark De Bikkels was ook wel verrassend, ik loop regelmatig door dit natuurgebied, maar had nog nooit deze paden genomen. Dat is eigenlijk ook wel het leuke aan dit soort laagdrempelige evenementen in de regio. Voor een paar euro heb je een mooie ochtend en ontdek je paden die je alleen niet zomaar op zou zoeken. De laatste paar kilometer ging over het asfalt terug richting het clubhuis, en hier kwam ik de groep tegen die voor mij gestart was, het gebeurt niet vaak dat je praktisch een volledige route van 30 kilometer alleen loopt. Na ongeveer 2 uur en 40 minuten, was ik terug bij het clubhuis, en na een praatje met Mario was het tijd om weer richting huis te gaan en te herstellen van een mooie lange trail.
Bedankt AV-LGD voor een mooie ochtend, op naar de volgende!
La Sportiva Prodigio Pro review
januari 19, 2026
De eerste paar trails liep ik op mijn Asics Superblast 2. In Nederland is dat op de meeste routes, en zeker in de lentemaanden en zomermaanden, meestal geen probleem. De paden waar ik loop zijn veelal singletracks in het bos, of gravelachtige paden. Niet echt de ondergrond waar je daadwerkelijk trailschoenen voor nodig hebt normaal gesproken. Toen echter het wat meer begon te regenen, en ik ook met regelmaat bij Gulbergen het dak van Brabant “beklom”, was het toch tijd om eens naar een paar fatsoenlijke trailschoenen te kijken. Ik heb in het verleden wel trailschoenen gehad voor de sporadische trail die ik liep, de Nike Pegasus Trail en de Nike Zegama 1 en 2, maar wilde nu wat anders proberen.
Na tientallen Youtube videos bekeken te hebben en reviews te hebben gelezen, was het voor mij duidelijk dat de La Sportiva Prodigio Pro een van de favoriete trailschoenen was van dit moment van veel mensen. Zoals de meeste van jullie weten loop ik voornamelijk op de weg normaal gesproken, en ik was voor mijn trailschoen dan ook op zoek naar een schoen die “snel” aan zou voelen en ook fatsoenlijke demping, energieteruggave, maar ook grip zou hebben. Best een lastige combinatie, maar volgens veel reviews zou de La Sportiva Prodigio Pro dat moeten bieden.
Na wat zoeken kwam ik bij Bergzeit een mooie aanbieding tegen, en in combinatie met een kortingscode kon ik de Prodigio Pro voor een kleine 130 euro bestellen. Ik had al gelezen dat de schoen wat klein viel, dus ik had voor de zekerheid een grotere maat dan normaal besteld, in mijn geval 43.5, waar ik normaal 43 draag bij de meeste merken. De maat was qua lengte en breedte perfect, en de pasvorm leek ook goed bij de eerste keer aantrekken. Het lastige is natuurlijk wel dat je dat eigenlijk pas weet als je met de schoenen gelopen hebt in het bos en wat heuveltjes op en af bent gegaan.
Specificaties
De Prodigio Pro voelt relatief licht aan voor een trail schoen, ongeveer zo’n 265 gram. De schoen heeft een verloop van 6mm, met een hoogte van 34mm in de hiel en dus 28mm in de voorvoet, en gebruikt een combinatie van zowel TPU als EVA voor de middenzool, voor de (run) nerds onder ons. Dit zorgt ervoor dat je een aanzienlijke middenzool hebt die voor goede demping zorgt en een redelijke energieteruggave heeft, maar je tegelijkertijd ook het gevoel blijft houden dat je contact hebt met de ondergrond. Dit is juist voor trailschoenen wel prettig, want dan kun je anticiperen op de oneffenheden van de ondergrond, stenen, wortels, etc.
Ervaring na 200 kilometer
Ik heb inmiddels zo’n 250 kilometer gelopen op de schoen, en ik moet zeggen dat de schoen steeds beter is gaan aanvoelen. De eerste paar loopjes vond ik de Prodigio Pro wat stijf, en misschien zelfs wel wat onprettig qua demping. Maar na een kilometer of 50-60 verdween dat gevoel, alsof de schoen ingelopen moest worden. Het prettige aan de Prodigio Pro vind ik dat de schoen heel natuurlijk aanvoelt, de transitie van hak naar teen, en van stap naar stap, voelt heel normaal. Bij sommige schoenen heb je het gevoel dat je onnatuurlijk beweegt, dat is met de Prodigio Pro zeker niet het geval. Ik denk ook dat ik best redelijke tempo’s kan lopen op deze schoen, ik heb nog niet veel sneller dan 4:30 per kilometer gelopen, maar het voelt alsof dat wel moet lukken.
Ik heb verschillende afstanden op de schoen gelopen, van kortere, iets snellere trails tot aan de Drenthe Trail Marathon die ik in 3 uur en 36 minuten heb voltooid. Eigenlijk heb ik weinig aan te merken op de schoen, behalve dan dat ik wat wrijving ervaar op mijn grote teen, wat voor het eerst in mijn leven voor een blaar gezorgd heeft tijdens het hardlopen. Dit is ook wat er eigenlijk toe heeft geleid dat ik twijfel of ik de langere afstanden die ik gepland heb staan op de Prodigio Pro moet lopen. Eerlijk gezegd denk ik nu van niet, maar dat beslissen we tegen die tijd wel.
Dat neemt verder niet weg dat het een prettige schoen is om op te lopen. Ik snap ook eerlijk gezegd niet waardoor die blaar komt, want de schoen voelt niet te krap. Het lijkt erop alsof het “mesh” bovenwerk, wat bijna als een sok aanvoelt en zit, net iets te strak zit en daardoor wat schuurt. Dat bovenwerk is overigens wel perfect voor natte of modderige trails, want het is snel droog en ook makkelijk schoon te houden. Het prettige is ook dat het bovenwerk nauw aansluit rond de enkel, waardoor er praktisch geen zand, steentjes enzovoort in je schoenen terecht kan komen. Ik wil niet zeggen dat er niks in komt, maar het voorkomt in ieder geval een groot gedeelte.
Het laatste wat ik nog wil opmerken is het rubber, na 250 kilometer zie ik nog geen enkele vorm van slijtage. De diepte van de “lugs” is 4 millimeter, wat er voor zorgt dat je op de meeste Nederlandse trails zeer goede grip hebt. Het enige waar ik wat last had van glijden was in de enorm modderige stukken bij sommige trails, maar welke schoenen doen het daar wel goed? Ook tijdens de weken in de winter met sneeuw deed het rubber netjes zijn werk!
Conclusie
Na 250 kilometer, op verschillende soorten trails in Nederland, begrijp ik volkomen waarom dit een van de favoriete trailschoenen is op dit moment. Ondanks het feit dat ik inmiddels twee keer een blaar opgelopen heb, vind ik het een hele prettige trailschoen. Licht, snel en responsief, met een goede grip. Ik zal er de komende tijd nog veel trails op lopen, en hier een update geven als ik de 500 kilometer bereikt heb! Voor nu is dit wat mij betreft een aanrader, tenzij je bredere voeten hebt, want de schoen is wel relatief smal.