Ik was nooit een fan van lange afstanden, maar ook zeker geen fan van de relatief kortere afstanden zoals een 5 km. Een 5 km race doet pijn, heel veel pijn, net als een 10 km of een 15 km overigens. Maar als je beter wilt worden op een halve marathon, of zelfs een hele, dan zul je ook sneller moeten worden op die kortere afstanden. En dat is eigenlijk meteen ook de reden waarom ik me inschreef voor de 5 km in Deurne (Deurne City Run), georganiseerd door AV-LG, de lokale atletiek vereniging, ik wil onder die 1:25:00 lopen op de halve in Eindhoven in oktober.
Op de 5 km had ik een onofficiële PR staan van 19:26. Onofficieel want die tijd had ik thuis gelopen. Ja, ik heb ooit wel eens sneller gelopen toen ik 16 of 17 was, maar ook dat was geen officieel gemeten parcours, en ik weet ook eerlijk gezegd niet wat precies mijn tijd was, 18 nog iets.
Deurne (Noord-Brabant, niet die in België) is voor mij redelijk om de hoek, en gezien de uitslagen van vorige jaren wordt er relatief hard gelopen. In ieder geval hard genoeg om meerdere lopers voor me te hebben waar ik me aan op kan trekken als het moeilijk begint te worden.
De race is op zaterdagavond, het voelt voor mij wat raar want ik loop eigenlijk altijd overdag de laatste 10-15 jaar, nooit ’s avonds. Na een verkenningsrondje van 2.5 kilometer over het parcours, sluit ik aan in het startvak. De groep van lopers is niet supergroot, maar gezien de gespannen gezichten, de race outfits en schoenen, zal er ook nu weer hard gestart gaan worden. Zodra het startpistool af gaat, knalt iedereen er inderdaad vandoor, en ik merk al snel dat ik mijn eigen tempo moet lopen want ik begin veel te hard op een tempo van 3:37 voor de eerste kilometer. Terwijl ik eigenlijk zo rond de 3:48 wilde lopen.
Na de eerste kilometer kom ik al snel in een klein groepje terecht van een man of 4 die zo rond de 3:45 lopen, iets sneller dan ik wilde, maar het loopt redelijk makkelijk. De 3de kilometer gaat in 3:47 en ik merk ook dat het net allemaal iets moeilijker begint te gaan. Ik hoorde bij de doorkomst van de eerste ronde iemand roepen dat een van de lopers op zijn techniek moest letten, dat was voor mij ook het moment dat ik besefte dat ook ik dat moest doen.
Kilometer 4 gaat in 3:46, en ik besef dat het eigenlijk ook al weer bijna over is die vijf kilometer… Tijd om te proberen los te komen uit dit groepje en die rode singlet in te halen die ik een meter of 50 voor me zie. Vlak voor de streep loopt “de rode singlet” nog een meter of 10 voor me, die was het ideale mikpunt om een laatste kilometer van 3:36 er uit te persen voor een eindtijd van 18:33, nieuw PR, op naar de volgende!
Geef een reactie