runnerd

La Sportiva Prodigio Pro review
januari 19, 2026
De eerste paar trails liep ik op mijn Asics Superblast 2. In Nederland is dat op de meeste routes, en zeker in de lentemaanden en zomermaanden, meestal geen probleem. De paden waar ik loop zijn veelal singletracks in het bos, of gravelachtige paden. Niet echt de ondergrond waar je daadwerkelijk trailschoenen voor nodig hebt normaal gesproken. Toen echter het wat meer begon te regenen, en ik ook met regelmaat bij Gulbergen het dak van Brabant “beklom”, was het toch tijd om eens naar een paar fatsoenlijke trailschoenen te kijken. Ik heb in het verleden wel trailschoenen gehad voor de sporadische trail die ik liep, de Nike Pegasus Trail en de Nike Zegama 1 en 2, maar wilde nu wat anders proberen.
Na tientallen Youtube videos bekeken te hebben en reviews te hebben gelezen, was het voor mij duidelijk dat de La Sportiva Prodigio Pro een van de favoriete trailschoenen was van dit moment van veel mensen. Zoals de meeste van jullie weten loop ik voornamelijk op de weg normaal gesproken, en ik was voor mijn trailschoen dan ook op zoek naar een schoen die “snel” aan zou voelen en ook fatsoenlijke demping, energieteruggave, maar ook grip zou hebben. Best een lastige combinatie, maar volgens veel reviews zou de La Sportiva Prodigio Pro dat moeten bieden.
Na wat zoeken kwam ik bij Bergzeit een mooie aanbieding tegen, en in combinatie met een kortingscode kon ik de Prodigio Pro voor een kleine 130 euro bestellen. Ik had al gelezen dat de schoen wat klein viel, dus ik had voor de zekerheid een grotere maat dan normaal besteld, in mijn geval 43.5, waar ik normaal 43 draag bij de meeste merken. De maat was qua lengte en breedte perfect, en de pasvorm leek ook goed bij de eerste keer aantrekken. Het lastige is natuurlijk wel dat je dat eigenlijk pas weet als je met de schoenen gelopen hebt in het bos en wat heuveltjes op en af bent gegaan.
Specificaties
De Prodigio Pro voelt relatief licht aan voor een trail schoen, ongeveer zo’n 265 gram. De schoen heeft een verloop van 6mm, met een hoogte van 34mm in de hiel en dus 28mm in de voorvoet, en gebruikt een combinatie van zowel TPU als EVA voor de middenzool, voor de (run) nerds onder ons. Dit zorgt ervoor dat je een aanzienlijke middenzool hebt die voor goede demping zorgt en een redelijke energieteruggave heeft, maar je tegelijkertijd ook het gevoel blijft houden dat je contact hebt met de ondergrond. Dit is juist voor trailschoenen wel prettig, want dan kun je anticiperen op de oneffenheden van de ondergrond, stenen, wortels, etc.
Ervaring na 200 kilometer
Ik heb inmiddels zo’n 250 kilometer gelopen op de schoen, en ik moet zeggen dat de schoen steeds beter is gaan aanvoelen. De eerste paar loopjes vond ik de Prodigio Pro wat stijf, en misschien zelfs wel wat onprettig qua demping. Maar na een kilometer of 50-60 verdween dat gevoel, alsof de schoen ingelopen moest worden. Het prettige aan de Prodigio Pro vind ik dat de schoen heel natuurlijk aanvoelt, de transitie van hak naar teen, en van stap naar stap, voelt heel normaal. Bij sommige schoenen heb je het gevoel dat je onnatuurlijk beweegt, dat is met de Prodigio Pro zeker niet het geval. Ik denk ook dat ik best redelijke tempo’s kan lopen op deze schoen, ik heb nog niet veel sneller dan 4:30 per kilometer gelopen, maar het voelt alsof dat wel moet lukken.
Ik heb verschillende afstanden op de schoen gelopen, van kortere, iets snellere trails tot aan de Drenthe Trail Marathon die ik in 3 uur en 36 minuten heb voltooid. Eigenlijk heb ik weinig aan te merken op de schoen, behalve dan dat ik wat wrijving ervaar op mijn grote teen, wat voor het eerst in mijn leven voor een blaar gezorgd heeft tijdens het hardlopen. Dit is ook wat er eigenlijk toe heeft geleid dat ik twijfel of ik de langere afstanden die ik gepland heb staan op de Prodigio Pro moet lopen. Eerlijk gezegd denk ik nu van niet, maar dat beslissen we tegen die tijd wel.
Dat neemt verder niet weg dat het een prettige schoen is om op te lopen. Ik snap ook eerlijk gezegd niet waardoor die blaar komt, want de schoen voelt niet te krap. Het lijkt erop alsof het “mesh” bovenwerk, wat bijna als een sok aanvoelt en zit, net iets te strak zit en daardoor wat schuurt. Dat bovenwerk is overigens wel perfect voor natte of modderige trails, want het is snel droog en ook makkelijk schoon te houden. Het prettige is ook dat het bovenwerk nauw aansluit rond de enkel, waardoor er praktisch geen zand, steentjes enzovoort in je schoenen terecht kan komen. Ik wil niet zeggen dat er niks in komt, maar het voorkomt in ieder geval een groot gedeelte.
Het laatste wat ik nog wil opmerken is het rubber, na 250 kilometer zie ik nog geen enkele vorm van slijtage. De diepte van de “lugs” is 4 millimeter, wat er voor zorgt dat je op de meeste Nederlandse trails zeer goede grip hebt. Het enige waar ik wat last had van glijden was in de enorm modderige stukken bij sommige trails, maar welke schoenen doen het daar wel goed? Ook tijdens de weken in de winter met sneeuw deed het rubber netjes zijn werk!
Conclusie
Na 250 kilometer, op verschillende soorten trails in Nederland, begrijp ik volkomen waarom dit een van de favoriete trailschoenen is op dit moment. Ondanks het feit dat ik inmiddels twee keer een blaar opgelopen heb, vind ik het een hele prettige trailschoen. Licht, snel en responsief, met een goede grip. Ik zal er de komende tijd nog veel trails op lopen, en hier een update geven als ik de 500 kilometer bereikt heb! Voor nu is dit wat mij betreft een aanrader, tenzij je bredere voeten hebt, want de schoen is wel relatief smal.
Drenthe Trail Marathon
december 30, 2025
Een paar maanden geleden vertelde neef Raymon mij dat er een leuke trail was in Drenthe, en dat hij van plan was om die te gaan lopen. Ik ben aan het trainen voor de 65 van Walcheren en wilde eigenlijk nog een 40+ kilometer lopen in december of januari, dus dit was een mooi evenement om dat te doen. Raymon zou de halve marathon lopen met zijn maat Gijs, en ik had me ingeschreven voor de hele marathon.
Maandag 29 december was het dan zover: de Drenthe Trail Marathon. Na een lange autorit van een kleine 3 uur was ik eindelijk aangekomen in het kleine plaatsje Norg. Na mijn startnummer opgehaald te hebben, was het dan ook wachten tot Raymon en Gijs aan zouden komen. Ondanks dat zij 45 minuten later dan ik zouden starten, hadden ze besloten toch bij mijn start aanwezig te willen zijn. Altijd gezellig natuurlijk! Na even te wijzen op het feit dat we waarschijnlijk behoorlijk dood zouden gaan vandaag, was het tijd om naar het startvak te gaan.
Ten opzichte van de laatste paar trails die ik gelopen heb, was het duidelijk dat deze iets competitiever zou zijn, want iedereen stond ruim voor tijd al klaar om te vertrekken. Ik besloot daarom naar voren te lopen, niet dat ik verwacht vooraan te lopen, maar ik weet ook dat ik waarschijnlijk niet in het middenveld loop, dus dan kun je maar beter op de juiste plek proberen te vertrekken.
De route begon met brede zandpaden, wat wel prettig was, want hierdoor kon iedereen eigenlijk meteen zijn eigen ritme lopen. De eerste 3-4 lopers waren er dan ook meteen vandoor op een flink tempo, en ik had zo het idee om te beginnen rond de 4:50–4:55 per kilometer en dan te kijken wat het parcours zou toelaten, want daar ben je uiteindelijk wel van afhankelijk bij een trail. Het parcours was uiteindelijk wel goed te doen: veel single track, wat lichte bagger hier en daar, wat bomen om overheen te gaan en wat korte steile bultjes. Precies wat je zou verwachten eigenlijk bij een trail in Nederland.
Na een kilometer of 3-4 vormde er een mooi treintje van lopers, voor mij wel prettig, want ik moet nog steeds wennen aan het navigeren in het bos en zo kon ik gewoon degene voor mij volgen. De route was overigens volledig uitgepijld, maar ik merk dat ik soms wat moeite heb om de lintjes te spotten; ik let er nog niet genoeg op. De hele marathon zou in eerste instantie eigenlijk één grote ronde zijn, maar door logistieke problemen was besloten om het twee keer de ronde van de halve marathon te laten zijn. Dit is ook wel waar een klein nadeel zat aan deze trail, want de “snellere lopers” zouden bij de tweede ronde deelnemers van de andere afstanden tegenkomen. Ik wil niet zeggen dat dat een supergroot probleem is, maar het is lastig inhalen op dicht beboste singletrackpaden wanneer er een treintje van 6-7 mensen voor je loopt op een tempo dat 1,5 minuut lager ligt.
Ik kwam dan ook aan het begin van mijn tweede ronde direct mensen tegen die de kortere afstanden liepen, en dat maakte het toch wat zwaarder, want je bent constant aan het afremmen en aanzetten. Je kunt dat ook wel goed zien in de grafiek op Garmin: veel afremmen naar 6:00–7:00 en dan weer aanzetten. Ik moet eerlijk zeggen, ik had daar wel wat moeite mee en begon zo rond kilometer 37-38 wat lichte kramp te krijgen.
Screenshot
Ik denk ook dat ik, achteraf gezien, iets te warm gekleed was en dat ik ook behoorlijk wat vocht verloren was. Dat zou ook wel bijgedragen hebben aan de kramp. De laatste 4-5 kilometer van de ronde was eigenlijk het zwaarste: niet alleen veel single track, maar ook veel bultjes, bomen om onderdoor te gaan of overheen, maar ook veel mensen van de kortere afstanden. Het tempo ging dus automatisch omlaag, en uiteindelijk kwam ik over de finishlijn na 3 uur en 36 minuten en 0 seconden, als 9de overall. Niet slecht voor een trailmarathon, wat eigenlijk een trainingsloop is voor een wedstrijd volgend jaar.
Na de finish was het tijd om (helaas koud) te douchen en te genieten van een heerlijk 0.0-biertje en een broodje gyros. Ik had me dat niet beseft bij het inschrijven, maar het eten en drinken was inclusief. Dat is de eerste keer dat ik dat meemaak, en ik moet zeggen dat ik dat wel kan waarderen!
Ik wil de organisatie en de vrijwilligers bedanken voor een mooie dag, en natuurlijk Raymon en Gijs voor de gezelligheid. Op naar de volgende!
Norwegian Singles – Update 2
december 27, 2025
Inmiddels zijn we 12 weken onderweg met de Norwegian Singles Methode. Ik had 6 weken geleden een update gegeven, en eigenlijk is deze update meer van hetzelfde. Ik heb me de afgelopen 6 weken redelijk strikt kunnen houden aan het programma, en dat heeft ervoor gezorgd dat de sub-threshold intervallen makkelijker zijn gaan aanvoelen. Ik heb ze dan ook 3 keer per week netjes kunnen doen, en dat ritme bevalt me goed. Naast dat de intervallen makkelijker voelen, zie ik ook nog steeds de “Garmin Race Predictor” de goede kant op trenden. Ik moet dit eigenlijk een keer testen tijdens een wedstrijd, maar helaas zijn er weinig korte wedstrijden in de regio op dit moment die in mijn schema passen, dat komt dus later wel een keer.
Ik kan wel redelijk inschatten meestal wat mijn nivo is, en ik denk dat de 5 KM tijden redelijk kloppen op het moment. Als je de cijfers naast elkaar zet vanaf het begin dan ziet het er zo uit:
5 KM voorspelling 10 KM voorspelling
30 september (begin) 19:49 41:43
31 oktober 18:52 39:55
30 november 18:42 39:32
27 december 18:42 39:24
Natuurlijk is dat nu lastig te controleren of deze tijden kloppen, en voor mijn gevoel is het gat tussen de 5KM en de 10KM voorspelling te groot. Maar het neemt niet weg dat er een stijgende lijn in zit. Die stijgende lijn zie ik ook terug op Intervals.ICU als ik naar mijn sub-threshold intervallen kijk. Mijn tempo gaat omhoog, bij dezelfde hartslag, of zelfs een lagere hartslag. Ik heb dan ook mijn tempo’s iets aangepast deze week. Als ik 2 trainingen vergelijk dan is het wel duidelijk dat er een verbetering is. Op 24 november liep ik de 3x 10 minuten training en was bij de laatste herhaling mijn hartslag 149 bij een tempo van 4:16 per kilometer. Op 22 december was mijn hartslag bij de laatste herhaling 145 bij een tempo van 4:13 per kilometer. Niet wereldschokkend qua verbetering van het tempo, maar wel een teken dat het werkt. Al moet ik wel eerlijk zeggen, het koudere weer zal ook bijdragen aan een lagere hartslag. (Ik loop mijn intervallen altijd op hetzelfde rondje om de variabelen zoveel mogelijk gelijk te houden.)
Volg ik de methode 100%? Niet echt, want mijn langzame duurloopjes willen nog wel eens iets langer zijn dan de voorgeschreven 90 minuten. Niet dat ik denk dat dit een probleem is, want het hele idee van NSM/NSA is dat je genoeg hersteld bent om de sub-threshold trainingen te kunnen doen, en dat is het geval. We gaan dus netjes verder op deze manier. Hopelijk heb ik bij de volgende update een wedstrijd kunnen lopen en daadwerkelijk bewijs dat de methode aanslaat!
Mocht je meer willen weten over de methode, er is genoeg informatie online te vinden. Er is een boek inmiddels beschikbaar, geschreven door Sirpoc zelf.
Adidas EVO SL review
december 12, 2025
Eind 2024 kwam de Adidas EVO SL op de markt, destijds in een gelimiteerde oplage. De schoen was binnen enkele minuten volledig uitverkocht. Kort daarna verschenen de eerste reviews online, die zeer positief waren. In maart 2025 werd de schoen voor iedereen beschikbaar, en al snel bleek dat dit voor veel hardlopers weleens dé schoen van het jaar kon worden. Ik wilde de schoen zelf ook graag proberen, maar omdat mijn verzameling schoenen al redelijk groot was, heb ik gewacht tot er een paar schoenen uit mijn rotatie richting de recyclebak gingen (Superblast 2, Ride 18) voor dat ik de EVO SL kocht.
Een maand geleden ongeveer kocht ik de Adidas EVO SL voor 86 Euro bij Zalando, wat voor elke hardloopschoen een goede prijs is, maar voor een schoen als de EVO SL is dat echt een geweldige deal. Ik heb er inmiddels een 6 à 7 keer opgelopen, verschillende afstanden, en verschillende tempo’s, dus het is tijd om mijn gedachten over deze schoen op te schrijven.
Klik hier om verder te lezen…
Brabantse Kluis Trail 32 KM
december 8, 2025
Om toch wat langere afstanden te kunnen lopen tijdens deze “Norwegian Singles” periode, zonder al te veel belasting, probeer ik regelmatig een trail te lopen. Vorige week liep ik de Tis Voor Niks loop in Geldrop, en deze week stond de Brabantse Kluis Trail in Aarle-Rixtel op het programma. Lekker dicht bij huis, waardoor ik had besloten er op zaterdagochtend naartoe te fietsen. Voor mij was dit meteen het eerste evenement dat georganiseerd werd door Trail-Events.eu, een van de grotere (misschien wel de grootste) trailrun-organisatoren van Nederland.
Ik moet zeggen, de manier waarop Trail-Events.eu dit organiseert, bevalt me goed. Er zijn meerdere tijdsloten waaruit je kunt kiezen per afstand, en je kunt dan binnen dat slot vertrekken wanneer jij wilt. Dit zorgt ervoor dat de deelnemers goed verspreid over de route lopen, en het eigenlijk nergens druk is. Natuurlijk kom je mensen onderweg tegen, en zul je hier en daar wat mensen inhalen, of ingehaald worden, maar door op deze manier de deelnemers te verspreiden over de dag zorg je er voor dat iedereen van de natuur en de route kan genieten.
Bij de start stond ik met wat mensen te praten, en toen ik vertrok, liep ik eigenlijk spontaan met iemand mee. Uiteindelijk liep ik de volledige 32 kilometer samen met iemand die ik nog nooit ontmoet of gesproken had voor deze run, maar heb je na 3 uur hardlopen het gevoel dat je elkaar al jaren, al zie je elkaar misschien wel nooit meer. (Bedankt Janno voor een leuk gesprek en de mooie ochtend!) Dat is dan ook wel het leuke aan trail runs, omdat de meeste mensen dit als een recreatieve loop zien is er ook tijd voor een praatje over van alles en nog wat.
De route was uitgestippeld tussen Aarle-Rixtel, Gemert, en Helmond. Het gebied waar ik regelmatig loop, en ook zelf al wat trails heb gelopen, maar we kwamen toch langs plekken en liepen over paden die ik nog nooit gezien had. Een mooie manier om nieuwe routes te ontdekken! De route zelf was overigens voornamelijk in de bossen, single tracks, wat ruiterpaden, korte stukjes heide, eigenlijk een typische Brabantse trail route.
Onderweg waren er drie verzorgingsposten, ik ben als asfaltloper niet gewend om te stoppen bij verzorgingsposten, maar had met mezelf afgesproken om in ieder geval bij elke verzorgingspost iets te pakken. Volgend jaar ben ik van plan om een stuk langer te lopen, en ik wil mezelf aanleren om tussendoor ook andere dingen te eten dan alleen gels, en om de tijd te nemen om mijn flessen bij te vullen als dat nodig is. Niet dat ik dan tien minuten stil ga staan, je praat over 20-30 seconden om een snoepje of een stuk banaan te pakken, en misschien één of anderhalve minuut om een fles bij te vullen.
Ik had van tevoren bedacht dat ik rustig aan zou lopen. Uiteindelijk kwam ik inclusief de stops, en de inmiddels verplichte snoekduik (want waarom zou je je voeten ook gewoon optillen bij een boomwortel), uit op een gemiddeld tempo van 5:50 per kilometer, een goede langzame duurloop. Maar met of zonder val, het was een mooie route en een mooie dag. Met dank aan de organisatie en vrijwilligers voor de goede zorgen.
Op naar de volgende!
Tis Voor Niks Loop 2025
december 1, 2025
Toen ik eerder dit jaar de Midwinter Trail liep in Geldrop zei iemand na afloop dat de Tis Voor Niks loop ook erg leuk was. De korte samenvatting is dan ook dat daar niets aan gelogen was. De Tis Voor Niks loop in Geldrop is meer dan de moeite waard om aan deel te nemen. Helaas is dat na afgelopen weekend nog maar 1 keer mogelijk, want de organisatie heeft besloten om er na de editie van 2026 mee te stoppen. Bijzonder jammer, want waar kun je vandaag de dag nu nog een goed georganiseerd gratis hardloop evenement vinden?
Afgelopen zondag, 30 november, was het alweer de 24ste editie. Waarom ik nog nooit eerder meegedaan had, blijft voor mij een raadsel. Met 5 afstanden voor zowel wandelaars als (trail) hardlopers, is er voor iedereen de mogelijkheid eigenlijk wel om mee te doen. Of je nu, net als ik, voor de uitdaging van 25 kilometer gaat, of de kortste afstand van 6 kilometer wilt lopen, iedereen is hier welkom. Het gaat dan uiteindelijk ook niet om de tijd die je loopt bij de Tis Voor Niks loop, maar meer om de sfeer en om de route over het mooie heide gebied bij Geldrop. Natuurlijk loopt de een harder dan de ander, en zal er uiteindelijk per afstand iemand als eerste over de finishstreep komen, maar door de opzet van het evenement is dat eigenlijk wat ondergeschikt.
Onderweg naar Geldrop had ik bedacht dat ik het rustig aan zou doen, gewoon 25 kilometer in zone 1, of misschien wat zone 2, maar zeker niet harder. Toen ik mijn startnummer op aan het opspelden was zag ik in mijn ooghoek Jeroen staan met wie ik de Misty Lakes 55 kilometer trail voor een groot gedeelte gelopen had, en hij zei zo rond de 5:30 te gaan willen lopen. Dat leek mij wel een goed plan, dus ik besloot met hem mee te gaan. We begonnen helemaal achteraan, en daardoor moesten we flink zigzaggen de eerste paar kilometers. We zaten gemiddeld op zo’n 5:25 na 4 kilometer, precies zoals de bedoeling was.
Geen idee waarom, misschien omdat er wat meer ruimte op het parcours kwam, of omdat we tijdens de gesprekken niet op hadden gelet op het tempo, maar plotseling liepen we rond de 5:00 per kilometer. Eigenlijk ging dat verder ook heel makkelijk, en het terrein liet dat verder ook toe. Daar waar bij de Midwinter Trail we nog meerdere malen knie diep door het water gingen, waren de paden nu eigenlijk allemaal goed te belopen. Hier en daar wat bagger en een plas, maar geen 10-20 meter lang waden door ijskoud water. Ik moet zeggen, eigenlijk zat alles ook wel mee. Het was een prachtige dag qua weer, zonnetje, weinig wind, niet te warm, en goed begaanbare paden.
Na 25 kilometer kwamen we dan ook over de finish na een kleine 2 uur met een gemiddelde van 5:00 per kilometer. Iets sneller dan initieel de planning was, maar hoe dan ook een mooie manier om een zone 1-2 training te doen. Ik wil de organisatie bedanken, en ik vind het jammer dat volgend jaar de laatste editie zal zijn van dit geweldige evenement. Maar ik begrijp het wel, want het nieuwe Natura 2000 beleid, de nieuwe regels omtrent veiligheid, en het teruglopende aantal vrijwilligers, maken het niet makkelijker helaas. Hoe dan ook, bedankt Tis Voor Niks!