De afgelopen 7-8 maanden heb ik veel kleine blessures gehad. Eerlijk gezegd denk ik dat het het resultaat was van een combinatie van factoren, werk gerelateerde stress, te hoge doelen, en de spartaanse trainingsmethode. Ik had daar zelf bewust voor gekozen, ik wilde graag die sub-3 lopen op de marathon, en onder de 1:25:00 duiken op de halve. Met behulp van Coach John Starrett aka Stazza’s Stable is dat ook gelukt, maar vanaf nu is het tijd voor iets anders.
Ik heb besloten de komende tijd mijn eigen schema’s te gaan schrijven, en om dit te doen op basis van de Norwegian Singles Methode. Maar dan wel aangepast, omdat ik nog steeds niet helemaal van alle klachten af ben. Voor diegene die geen zin hebben om het artikel over de Norwegian Singles Methode te lezen, het idee is simpel, je gaat drie keer per week trainen net onder je lactaat (LT2) drempel (langzamer dan dus, dus als je lactaat drempel 160 bpm is dan probeer je rond 150-155 bpm te lopen), en je loopt de overige 3 tot 4 keer rustig. Je probeert eigenlijk zoveel mogelijk tijd te trainen net onder die drempel, maar je zorgt er voor dat je wel goed kan herstellen tussen de trainingen.
Afgelopen weekend moest ik voor mijn werk in Limburg zijn. Ik moest een presentatie geven bij een evenement in Heerlen, en toevallig was neef Raymon ook gevraagd voor hetzelfde evenement. Aangezien er een avondprogramma bij zat besloten we daar ook te overnachten. Wat is er dan leuker om te kijken of je samen ergens in de regio kan lopen?
Geheel toevallig bleek dat er op zondag een wedstrijd in Meerssen was, ongeveer op 15 minuten rijden van Heerlen. Dus waarom niet? Oorspronkelijk wilde ik eigenlijk daar een snelle halve, of een snelle 10 lopen, maar gezien de rug problemen van de afgelopen 2 maanden leek het mij daar iets te vroeg voor. Het plan was dus simpel, gewoon lekker samen rustig een rondje lopen door het mooie Limburgse landschap.
De afgelopen maanden ben ik wat meer trails gaan lopen, om de impact van het lopen op mijn rug wat te verlagen. Dat heeft ervoor gezorgd dat de meeste problemen praktisch weg zijn, en hopelijk kan ik weer langzaam de snellere trainingen op de weg gaan oppakken. Ik had redelijk last minute besloten mee te doen aan de 4 uur lange Hill Repeat Madness Challenge afgelopen maand, en ook de Misty Lakes Trail was een last minute beslissing. Ik wilde eigenlijk de 36 kilometer lopen, gezien het gebrek aan langere afstanden de afgelopen 5 maanden, maar alles was uitverkocht en de enige afstand die online op dat moment werd doorverkocht was de 55 kilometer.
Ik had twee opties, langer wachten op een inschrijving die misschien doorverkocht zou worden, of dan maar voor de 55 kilometer gaan en voor zekerheid kiezen. Ik had al een tijdje het idee om een “ultra” te lopen, dus waarom dan nu niet? Ik kan wel een aantal redenen bedenken waarom niet, maar de gedachte die overheerste was toch “dat moet wel lukken”.
De afgelopen maanden ben ik door blessure leed regelmatig bij het Dak van Brabant (Gulbergen) in Nuenen geweest om heuvel trainingen te doen. Je kunt daar veel verschillende paden aan elkaar knopen om de nodige hoogtemeters te maken. Toen ik op Facebook zag dat er een evenement georganiseerd zou worden door Trailrunners Brabant voor hun 10-jarig bestaan, was ik meteen enthousiast. Het concept van het Hill Repeat Madness evenement is simpel, 4 uur lang een rondje van 2.6 KM lopen, elk uur verander je van loop richting, en elk rond je zou zo’n 61 hoogtemeters hebben.
Afgelopen zaterdag 6 september 2025 was het zover. Toen ik aan kwam bij het Gulbergen terrein was het al redelijk druk met auto’s, al was het overigens geen grootschalig evenement, als ik het goed onthouden heb waren er 76 deelnemers totaal. Tel daar wat vrijwilligers en toeschouwers bij op, en het totaal aantal mensen dat aanwezig was, zal zo rond de 100-110 geweest zijn. Om 12 uur precies werd er gestart, en direct ging er een groep hard vandoor. Ik had nog nooit een dergelijk evenement gedaan, dus ging er maar achteraan. Niet heel slim om niet na te denken over pacing, want 4 uur hardlopen met relatief veel hoogtemeters is best lang.
Na de eerste ronde viel het me op dat het grootste gedeelte dat voor mij liep, stopte, dat was het moment waarop ik besefte dat veel mensen in een team liepen, die hoefde dus niet 4 uur te lopen, maar 2 uur of minder. Daarnaast viel het me ook op dat het niet 65 hoogtemeters per rondje was, maar eerder 95. En na een ronde of 3-4 merkte ik ook dat het een stuk warmer (25 graden, volle zon) was dan ik verwacht had. Ik had gedacht elk uur mijn twee flessen van 250 ml te vullen, maar kwam er al snel achter dat het slimmer was om dat elke ronde te doen.
Bij de start/finish was een verzorgingspost, en daar kon je niet alleen water of sportdrank tappen, maar kon je ook direct wat te eten pakken. Goed georganiseerd wat mij betreft, want er was echt ruime keuze. (pinda’s, borrelnoten, tuc koekjes, suikerbrood, ontbijtkoek, sinaasappel, banaan, watermeloen, winegums en meer.) En ondanks dat ik zelf drinken bij me had, heb ik eigenlijk voornamelijk gebruik gemaakt van de post omdat dat efficiënter was, en qua eten de watermeloen een stuk beter smaakte dan gels na verloop van tijd.
Na een uur of twee was daar het moment, het moment waarop ik me afvroeg waarom dit me wel leuk leek. Gelukkig duurt dat gevoel nooit zo lang, en denk ik na 10-15 minuten vervolgens “och het is nog maar 1 uur en 3 kwartier”. Een van de dingen die ik wel snel aangepast heb, met betrekking tot mijn strategie voor deze wedstrijd, was om mijn hartslag heuvel op in de gaten te houden. Na een ronde of 4 merkte ik dat ik hoog zat in mijn ademhaling en dat mijn benen zwaar begonnen te worden. Toen ik overschakelde op mijn horloge naar mijn hartslagscherm was het direct duidelijk waarom, ik zat veel te hoog qua hartslag. Ik liep zo rond mijn “lactaatdrempel”, en dat ga ik niet nog 2-3 uur volhouden, dus terugschakelen in tempo omhoog, en stukken wandelen als dat nodig is.
Het laatste uur was pijnlijk, dan merk je wel dat je voornamelijk op asfalt loopt normaal gesproken en dat je relatief “nieuw” bent in de wereld van heuvel op en af. Maar ik moet zeggen, ik vond dit wel een hele leuke ervaring, ondanks de pijn. Het gaat niet puur om tempo en tijd, want op de trails en in de heuvels ben je afhankelijk van het terrein en andere factoren, en niemand lijkt er ook echt expliciet mee bezig te zijn. Dat is bij wegwedstrijden natuurlijk volledig het tegenovergestelde vaak.
Na 4 uur en 7 minuten had ik er 36 kilometer en 1355 hoogtemeters op zitten, en werd de wedstrijd afgesloten met een heerlijke koude Radler 0.0. Wat mij betreft een topdag, en ik denk dat ik de komende dagen nog wel wat na kan genieten gezien de spierpijn die ik nu al voel de dag er na. Hoe dan ook, wat mij betreft voor herhaling vatbaar! Op naar de volgende trail.
Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb gedeeld over mijn trainingen en wedstrijdplannen, dus hoog tijd voor een update! Sommigen die me op Strava volgen, hadden het misschien al voorbij zien komen: na een paar mooie weken van 90+ kilometer begon mijn rug ineens tegen te sputteren. Net toen ik lekker in de voorbereiding zat voor de halve marathon van Eindhoven, moest ik na drie à vier weken de snellere trainingen alweer aan de kant schuiven.
Na de hamstring/heup problemen in de voorbereiding op Rotterdam, nu dus onderrug problemen in de voorbereiding op Eindhoven. Wat eigenlijk een jaar met nieuwe PRs had moeten worden, is tot nu toe een jaar met kleine vervelende blessures geworden. Die rug problemen lijken nu overigens bijna over te zijn, en worden veroorzaakt door een beperking in mijn heup/bekken. Dat lijkt dus wel een terugkerend probleem, en vandaar dat ik dus nu ook dagelijks 3 x mijn oefeningen lig te doen op een matje thuis.
Ik loop zo’n 350 kilometer gemiddeld per maand, en dus moet ik met regelmaat nieuwe schoenen kopen. Ik ben altijd fan geweest van de Saucony Triumph lijn, tot en met versie 21. Versie 22 was dusdanig veranderd dat het duidelijk niet mijn schoen was. De schoen voelde zwaarder en wat minder responsief, wat er voor zorgde dat er eigenlijk geen plaats voor was in mijn rotatie.
Ik volg verschillende Youtube kanalen waar hardloopschoenen getest worden, en veel van de kanalen gaven aan dat de Saucony Ride 18 op de Triumph 20 en 21 leek qua demping en responsiviteit. Dus toen ik de Saucony Ride 18, voor een kleine 80 euro, bij Zalando voorbij zag komen wist ik dat het tijd was om deze eens te testen. Ik heb standaard een 3-tal schoenen in mijn rotatie: super / carbon schoen, trail schoen, en een schoen voor mijn rustige duurloopjes. Voor alles wat langzamer is dan Marathon tempo gebruik ik nu de Superblast, en aangezien die richting de 600 kilometer gaan, was het tijd om een reserve paar aan te schaffen voor dit soort loopjes.
