Ik heb me onlangs ingeschreven voor de 65 van Walcheren. Om ervoor te zorgen dat ik elke maand minimaal één keer 40+ kilometer zou lopen, dacht ik dat het wel een goed idee was om weer mee te doen aan de Last Runner Standing wedstrijd georganiseerd door ZTC Maashorst. Ik heb deze in 2024 ook gelopen, en heb er toen 5 uur lang van genoten, dus waarom niet nog een keer?
Toen ik me wilde inschrijven bleek het al uitverkocht te zijn, maar gelukkig kon ik via de wachtlijst als nog een startbewijs krijgen, met dank aan de organisatie! Zondag 9 november was het dan zover: om 9 uur precies zou de eerste rond beginnen, dus ik zorgde ervoor dat ik rond half 9 in Langenboom was. Mocht je geen idee hebben waar dat is, dan is dat niet vreemd, want ik had eerst ook werkelijk geen idee waar dat lag.
Deze editie begon de “4 km” groep een kwartiertje later dan de “5 km” groep, zodat de drukte op het terrein (en met name de wc’s) wat minder zou zijn. Ik moet zeggen, dat werkte inderdaad goed. Al was het alsnog wachten bij de wc’s voor de start uiteraard. Klokslag 9 uur gingen we dan eindelijk van start. Wat me eigenlijk direct opvalt, is dat er een stuk harder gelopen wordt dan vorig jaar. Daar waar je vorig jaar redelijk vooraan liep op een tempo van 5:20 – 5:30, loop je nu in het middenveld ergens, en met 5:45 bungel je achteraan. Niet dat het uitmaakt, want het idee bij deze run is dat je elke 30 minuten aan een nieuwe ronde van 5 KM start. Of je nu aan 2 minuten pauze genoeg hebt, of je neemt er 5, die keuze is aan jou.
De eerste paar rondes tikken makkelijk weg eigenlijk. Voor je het weet zit je op 15-20 KM. Ik merk wel dat mijn schoenen wel zijn beste tijd gehad hebben, na 1000 KM is de Superblast 2 niet heel responsief meer, dus echt slim was het niet om die aan te trekken. Het is wat het is, we gaan die 10 rondes lopen, en dan mogen ze in de recyclebak. Onderweg komen we op het parcours met regelmaat wat grote Schotse hooglanders tegen, ondanks dat ze daar rustig stil staan, probeer ik er toch maar op gepaste afstand omheen te gaan. Je weet het nooit…
Het leuke aan dit soort evenementen vind ik dat je onderweg een praatje kunt maken. Je hoort de verhalen van andere lopers, van mensen die in 24 uur tijd thuis in een park zo’n 145 kilometer gelopen hebben voor KiKa (echt respect Lennart), tot aan verhalen van mensen die marathons (en halve) over heel de wereld lopen. Ondanks dat zo’n wedstrijdje dan in een piepklein dorp in Brabant is, mensen komen vanuit Rotterdam, Leeuwarden, en ook België, om deel te nemen. Dat maakt het voor mij misschien nog wel leuker.
Vanaf ronde zes à zeven begint het wat zwaarder te worden, je merkt ook dat de groep begint uit te dunnen. Er vallen mensen af, het tempo gaat wat omlaag, er wordt minder gepraat, en de ademhaling gaat omhoog. Maar dat hoort er ook bij. Het blijft hoe dan ook ver lopen, en voor velen de eerste keer dat ze boven de 42,2 kilometer uit komen. Ook ik begin rond 35 kilometer wat stramme knieën te krijgen. Het grappige is, ik heb daar bij een marathon bijvoorbeeld veel minder last van. Misschien dat het toch het stoppen en starten is, of misschien wel mijn schoenen, of de ondergrond. Geen idee, maar het is wel iets om op te lossen als ik in de toekomst verder wil dan 60 kilometer.
Na ronde 8 weet je dat je er nog maar 2 hoeft, en die 2 x 5 km is maar een kort stukje natuurlijk. Tenminste, dat is hoe het werkt in mijn hoofd. Het is “nog maar” 2 rondjes om de wijk. Ik weet dat ik hem wel uitloop, maar ik merk wel dat het gebrek aan eten me langzaam op begint te spelen. Ik heb denk ik 2 gels op en 1 stroopwafel, en dat is toch wat weinig. Helaas zorgen maagkrampen er voor dat bijtanken ook niet mogelijk is sinds ronde 4 of 5, ik loop het meeste in zone 1 gelukkig, maar toch mis je die koolhydraten wel. Nog 2 rondjes, en dan kunnen we moe maar voldaan weer richting huis, en dat is dan ook precies wat ik gedaan heb. Voor ik het vergeet, een van de dames waarmee ik meerdere rondes heb gelopen, kwam als enige dame over de streep na 10 rondes! Gefeliciteerd Willemijn, en bedankt voor de gezelligheid. Het blijft mooi hoe je daar in je eentje aankomt, maar toch zo’n heel evenement lang het gevoel hebt met bekenden te lopen.
Wat mij betreft weer een geslaagde editie, ik wil de organisatie bedanken voor de goede zorgen, en ik ga zeker proberen er volgend jaar weer bij te zijn.
