De afgelopen maanden ben ik door blessure leed regelmatig bij het Dak van Brabant (Gulbergen) in Nuenen geweest om heuvel trainingen te doen. Je kunt daar veel verschillende paden aan elkaar knopen om de nodige hoogtemeters te maken. Toen ik op Facebook zag dat er een evenement georganiseerd zou worden door Trailrunners Brabant voor hun 10-jarig bestaan, was ik meteen enthousiast. Het concept van het Hill Repeat Madness evenement is simpel, 4 uur lang een rondje van 2.6 KM lopen, elk uur verander je van loop richting, en elk rond je zou zo’n 61 hoogtemeters hebben.
Afgelopen zaterdag 6 september 2025 was het zover. Toen ik aan kwam bij het Gulbergen terrein was het al redelijk druk met auto’s, al was het overigens geen grootschalig evenement, als ik het goed onthouden heb waren er 76 deelnemers totaal. Tel daar wat vrijwilligers en toeschouwers bij op, en het totaal aantal mensen dat aanwezig was, zal zo rond de 100-110 geweest zijn. Om 12 uur precies werd er gestart, en direct ging er een groep hard vandoor. Ik had nog nooit een dergelijk evenement gedaan, dus ging er maar achteraan. Niet heel slim om niet na te denken over pacing, want 4 uur hardlopen met relatief veel hoogtemeters is best lang.
Na de eerste ronde viel het me op dat het grootste gedeelte dat voor mij liep, stopte, dat was het moment waarop ik besefte dat veel mensen in een team liepen, die hoefde dus niet 4 uur te lopen, maar 2 uur of minder. Daarnaast viel het me ook op dat het niet 65 hoogtemeters per rondje was, maar eerder 95. En na een ronde of 3-4 merkte ik ook dat het een stuk warmer (25 graden, volle zon) was dan ik verwacht had. Ik had gedacht elk uur mijn twee flessen van 250 ml te vullen, maar kwam er al snel achter dat het slimmer was om dat elke ronde te doen.
Bij de start/finish was een verzorgingspost, en daar kon je niet alleen water of sportdrank tappen, maar kon je ook direct wat te eten pakken. Goed georganiseerd wat mij betreft, want er was echt ruime keuze. (pinda’s, borrelnoten, tuc koekjes, suikerbrood, ontbijtkoek, sinaasappel, banaan, watermeloen, winegums en meer.) En ondanks dat ik zelf drinken bij me had, heb ik eigenlijk voornamelijk gebruik gemaakt van de post omdat dat efficiënter was, en qua eten de watermeloen een stuk beter smaakte dan gels na verloop van tijd.
Na een uur of twee was daar het moment, het moment waarop ik me afvroeg waarom dit me wel leuk leek. Gelukkig duurt dat gevoel nooit zo lang, en denk ik na 10-15 minuten vervolgens “och het is nog maar 1 uur en 3 kwartier”. Een van de dingen die ik wel snel aangepast heb, met betrekking tot mijn strategie voor deze wedstrijd, was om mijn hartslag heuvel op in de gaten te houden. Na een ronde of 4 merkte ik dat ik hoog zat in mijn ademhaling en dat mijn benen zwaar begonnen te worden. Toen ik overschakelde op mijn horloge naar mijn hartslagscherm was het direct duidelijk waarom, ik zat veel te hoog qua hartslag. Ik liep zo rond mijn “lactaatdrempel”, en dat ga ik niet nog 2-3 uur volhouden, dus terugschakelen in tempo omhoog, en stukken wandelen als dat nodig is.
Het laatste uur was pijnlijk, dan merk je wel dat je voornamelijk op asfalt loopt normaal gesproken en dat je relatief “nieuw” bent in de wereld van heuvel op en af. Maar ik moet zeggen, ik vond dit wel een hele leuke ervaring, ondanks de pijn. Het gaat niet puur om tempo en tijd, want op de trails en in de heuvels ben je afhankelijk van het terrein en andere factoren, en niemand lijkt er ook echt expliciet mee bezig te zijn. Dat is bij wegwedstrijden natuurlijk volledig het tegenovergestelde vaak.
Na 4 uur en 7 minuten had ik er 36 kilometer en 1355 hoogtemeters op zitten, en werd de wedstrijd afgesloten met een heerlijke koude Radler 0.0. Wat mij betreft een topdag, en ik denk dat ik de komende dagen nog wel wat na kan genieten gezien de spierpijn die ik nu al voel de dag er na. Hoe dan ook, wat mij betreft voor herhaling vatbaar! Op naar de volgende trail.
