De afgelopen maanden ben ik wat meer trails gaan lopen, om de impact van het lopen op mijn rug wat te verlagen. Dat heeft ervoor gezorgd dat de meeste problemen praktisch weg zijn, en hopelijk kan ik weer langzaam de snellere trainingen op de weg gaan oppakken. Ik had redelijk last minute besloten mee te doen aan de 4 uur lange Hill Repeat Madness Challenge afgelopen maand, en ook de Misty Lakes Trail was een last minute beslissing. Ik wilde eigenlijk de 36 kilometer lopen, gezien het gebrek aan langere afstanden de afgelopen 5 maanden, maar alles was uitverkocht en de enige afstand die online op dat moment werd doorverkocht was de 55 kilometer.
Ik had twee opties, langer wachten op een inschrijving die misschien doorverkocht zou worden, of dan maar voor de 55 kilometer gaan en voor zekerheid kiezen. Ik had al een tijdje het idee om een “ultra” te lopen, dus waarom dan nu niet? Ik kan wel een aantal redenen bedenken waarom niet, maar de gedachte die overheerste was toch “dat moet wel lukken”.
De Misty Lakes Trail start, van de 55 kilometer, was tussen 8 en half 9 vanuit een (voor mij) zeer makkelijke bereikbare locatie in Gerwen (Noord Brabant). Achteraf gezien besefte ik pas dat dat echt praktisch om de hoek was voor mij, op ongeveer een kwartier rijden. De route van de 55 kilometer zou uitgepijld zijn, maar vooraf was er ook een GPX-bestand beschikbaar gesteld. Mijn horloge (Garmin FR 255) is niet echt het meest geschikt voor navigatie, maar voor de zekerheid had ik toch het GPX-bestand ingeladen, wat achteraf gezien toch erg handig was.
Om 8 uur precies ging ik van start, en eigenlijk relatief snel liep ik in een groepje van drie. Dat is misschien wel het leuke aan zo’n trail, omdat het net even iets langzamer gaat dan een wegwedstrijd, heb je ook de mogelijkheid om een praatje te maken. Ik vind het wel leuk om de verhalen te horen van de andere lopers. Zo liep ik samen met iemand die de week ervoor nog een 100+ KM wedstrijd had voltooid, en een dame die zich net had ingeschreven voor de 60 van Texel en deze trail meepakte om te ervaren hoe het voelt die 55 kilometer.
De eerste 30 kilometer verliepen relatief soepel, nou ja, behalve een behoorlijk harde val dan waarbij een van mijn gels volledig ontplofte in mijn broek rand. Niet heel prettig al die plakkerige gel op je broek en benen, kan ik je nu vertellen uit ervaring. Later, zo rond de 50 kilometer, gebeurde exact hetzelfde overigens nog eens, weer vol onderuit. Ik moet echt wat beter opletten op boomwortels heb ik geleerd. Gelukkig verder niks aan de hand, behalve wat schrammen en krassen, en een pols/hand/knie die wat pijnlijk aanvoelde, en ook de dag erna wat stijf was. Neemt niet weg dat het een leuke route was met veel singletrackpaden door de bossen en langs de vennetjes tussen Nuenen, Stiphout en Mierlo. En natuurlijk een paar mooie korte, maar steile, beklimmingen bij Gulbergen, met een prachtig uitzicht op de skyline van Eindhoven.
Er waren een vijftal verzorgingsposten, en aangezien ik met twee softflasks van 250ml en 5 gels liep, had ik van tevoren al besloten dat ik bij elke post de softflasks zou bijvullen, en wat te eten zou pakken. Er was van alles voorzien bij de posten, water, sportdrank, fruit, pannenkoek, ontbijtkoek, powerbars en meer. Voor mij was een stuk banaan en wat water wel voldoende, en dan elk uur een gel met zo’n 40 gram aan koolhydraten. Qua energiehuishouding, en conditie, was de 55 kilometer ook geen probleem. Maar het was na 30-35 kilometer wel duidelijk dat ik al een tijd geen lange afstanden meer gedaan had, want de spieren en pezen begonnen toch wat tegen te sputteren. Ik denk dat dat ook een stuk gewenning is overigens, ik heb jarenlang alleen maar op asfalt gelopen, en je merkt dat je op de trails constant aan het corrigeren bent. Dus de belasting op je knieën, heupen, en bilspieren is totaal anders. Overigens zat er wel wat asfalt in de route, met name om de verschillende stukken aan elkaar te knopen, maar het was minimaal gelukkig.
De laatste 20 kilometer waren dan ook redelijk zwaar. Ik was blij dat ik lange stukken samen kon lopen met iemand (bedankt Jeroen en Kim), want dat maakt het toch net iets makkelijker om je tempo redelijk vast te houden. De laatste 5-6 kilometer sloot ik alleen af, en moe, maar voldaan, kwam ik na zo’n 5 uur en 18 minuten onder de finishboog door en werd ik getrakteerd op wat drinken en een eiwit-gebakje (heerlijk overigens!) om te herstellen. Wat een mooi, goed georganiseerd, en gezellig evenement was dit. Ik wil dan ook de organisatie, en alle vrijwilligers, bedanken voor het opzetten van zo’n mooi trail evenement in de regio. Ik ga proberen er volgend jaar weer bij te zijn!
Op naar de volgende!
Geef een reactie