In 2024 liep ik een persoonlijk record op de 5 kilometer in Deurne. Aangezien ik aan mijn snelheid wil werken, was het een mooi moment om weer deel te nemen aan deze editie. Net als in 2024 werd de wedstrijd op een zaterdagavond gehouden, en zouden we 2 rondes van 2,5 kilometer lopen door het centrum van Deurne. Een mooi vlak parcours, maar wel met wat lastige haakse bochten.
Ik had eerder in de week al besloten dat ik de wedstrijd niet maximaal zou lopen, want het is de eerste keer in een hele lange tijd dat ik weer op dit tempo loop. Daarnaast wilde ik ervoor zorgen dat ik eigenlijk niet hoef te herstellen van de wedstrijd en direct weer kan doorgaan met trainen. Op basis van de laatste paar trainingen dacht ik dat ik ongeveer 18:50 zou kunnen lopen op de 5 kilometer, en het doel was dus om gecontroleerd rond de 19:15-19:30 te lopen.
Om 20:15 precies werden we weggeschoten en ging er een groep hard vandoor. Hierdoor vertrok ik zelf ook iets te enthousiast en liep ik 3:40 per kilometer in plaats van de 3:54 die ik wilde lopen. Ik besloot dan ook om bewust terug te schakelen en kwam uiteindelijk de eerste kilometer door in 3:50. Iets sneller dan de bedoeling was, maar het voelde eigenlijk best comfortabel. Hetzelfde gold voor kilometer 2 en 3. Ook deze voelden eigenlijk best goed, en de eerste ronde van 2.5 kilometer liep ik in 9:35. Bij kilometer 4 merkte ik wel dat ik zwaarder begon te ademen en dat het toch warmer was dan gedacht. Maar ook nu lukte het nog steeds om het tempo aan te houden. Al merk ik wel in de bochten dat ik goed op moet letten dat ik mijn voeten goed neerzet, je wilt niet je enkel zwikken in die laatste paar minuten.
Met nog 1 kilometer te gaan twijfelde ik nog even of ik moest proberen te versnellen, maar ik besefte dat ik hier kwam met een plan en dat dat een goede reden had. Ik liep dan ook die laatste kilometer in hetzelfde tempo als de kilometers ervoor en kwam de tweede ronde in praktisch dezelfde tijd door als de eerste, namelijk 9:36, om uiteindelijk met een nettotijd van 19:10 over de streep te komen.
Het was weer een mooie avond in Deurne en een goed georganiseerde wedstrijd door de lokale atletiekvereniging AV-LGD. Bedankt weer, en tot de volgende!
Ik had dit weekend een lang tempoblok op het schema staan: 60 minuten op 4:22. Dus toen ik zag dat er een wedstrijd in de regio was, besloot ik me daarvoor in te schrijven. Bij de Van Goghloop heb je drie afstanden, en de 15 kilometer sloot voor mij goed aan bij wat er op de planning stond.
Alle drie de afstanden zouden tegelijk starten, dus het was wel de bedoeling om goed op te letten en mezelf aan de afspraak te houden: ongeveer 4:22 per kilometer! De wedstrijd zou om 18:30 uur beginnen, dus ik zorgde ervoor dat ik rond 17:45 uur in Nuenen was. Genoeg tijd om mijn startbewijs te halen en een korte warming-up te doen.
Na een kort rondje van zo’n 2,5 kilometer met een paar versnellingen liep ik rustig richting de start. Het was een stuk drukker dan ik had verwacht, eerlijk gezegd. Maar eigenlijk ook niet raar als alle afstanden tegelijk starten. De eerste twee rijen waren voor de snelle mannen en vrouwen, en daarachter sloot de rest aan. Ik besloot om niet vooraan te gaan staan, om te voorkomen dat ik automatisch mee zou lopen met de snellere deelnemers en mezelf op zou blazen.
De start was wat chaotisch, maar na zo’n 300 tot 400 meter begon er wat ruimte te komen en kon ik op tempo gaan lopen. Het waren drie rondjes van ongeveer 5 kilometer, en het doel was dus 22 minuten per rondje. Het was tijdens de rondes om me heen niet heel druk, behalve eigenlijk in de eerste ronde. Aan de ene kant is het vervelend dat je niet weet of iemand de 5, 10 of 15 kilometer loopt, maar eigenlijk doet het er ook niet toe als je daar komt voor een training.
De eerste 5 kilometer kwam ik door in ongeveer 22 minuten, en ik merkte eigenlijk al dat het best benauwd was. Het tempo kon ik makkelijk lopen, maar het weer was niet echt optimaal. Gelukkig stonden er om de 2,5 kilometer mensen langs de kant met sponzen en water; dat was een prettige manier om af te koelen. Het enige nadeel is wel dat ik een schoon shirt vergeten was mee te nemen, en dus kletsnat later de auto in zou moeten.
Ook ronde twee ging goed. Vreemd genoeg voelde ik me tijdens deze ronde heel kort licht in mijn hoofd, misschien had ik mijn eten toch niet helemaal goed getimed of was het het warme weer? Ook deze ronde kwam ik door in 22 minuten, precies op schema.
De laatste ronde liep ik praktisch alleen. Ik haalde wat mensen in die de 10 kilometer liepen en een enkele 15 kilometer-loper, maar het was vooral een eenzaam rondje. Dat lichte gevoel in mijn hoofd was gelukkig weer snel verdwenen, dus ik besloot om de laatste kilometer nog iets te versnellen, om zo met een tijd van 1:06:06 over de streep te komen. Een goede training!
Ik merk wel dat die ultra trainingen van de afgelopen 6 maanden niet positief zijn geweest voor mijn snelheid en tempo-hardheid, maar daar kunnen we aan werken! Woon je in de regio, dan zet de Van Goghloop op je kalender volgend jaar. Het is een leuke, goed georganiseerde en laagdrempelige wedstrijd met een snel parcours, goede verzorging en best nog wel wat enthousiast publiek langs de kant. De moeite waard wat mij betreft. Op naar de volgende!
In oktober 2025 ben ik begonnen met de Norwegian Singles Methode. Ik zag veel mensen zeer goede resultaten behalen, en na het lezen van diverse lange blogs en uiteindelijk het boek over de methode, was het tijd om het zelf te proberen. In de afgelopen maanden heb ik drie keer een update gegeven, en er leek een duidelijke stijgende lijn te zitten in mijn fitheid en de voorspellingen van de diverse raceafstanden.
In de afgelopen maanden heb ik diverse wedstrijden gelopen, voornamelijk halve marathons, en die liep ik allemaal sub-maximaal. Tenminste op een tempo dat voor mij sub-maximaal zou moeten zijn. Als ik naar mijn hartslag kijk van die wedstrijden, en die vergelijk met halve marathon wedstrijden in het verleden dan liep ik zeker niet op 100%, maar wat mij ook opviel is dat ik niet zo fit was als dat ik dacht te zijn.
Ik ben, zoals je zou verwachten, best wel een hardloopnerd en lees en luister alle content die ik kan lezen en luisteren. Tijdens de Runners FM podcast ging het over “slow twitch” en “fast twitch”, en de relatie met betrekking tot het type trainingen. Persoonlijk zit ik zeer zeker aan de slow twitch kant, ik ben nooit een sprinter geweest en werd vroeger met voetbal al omschreven als “de diesel” van het team. Wat mij aan het denken zette, was dat tijdens die podcast, en ook John J. Davis heeft dat beschreven in zijn boeken en op zijn website, er uitgelegd werd dat als je meer aan de slow-twitch-kant zit, je beter reageert op volume en trainingen rond de eerste drempel dan noodzakelijk meer werk rond de tweede drempel
Op basis van de “resultaten” van afgelopen maanden, heb ik mijn schema’s en tijden van de jaren daarvoor nog eens bekeken. Wanneer liep ik mijn beste tijden? Wat werkte goed en wat niet? Daar zag ik dus een duidelijk verband, voor mij, tussen meer volume en iets minder intensiteit. Het is dus tijd om van de methode af te stappen en terug te gaan naar wat werkte. Ik ga dan ook weer vooraan beginnen, en ga beginnen met het schema waarbij ik destijds met mijn trainer Stazza ook ben begonnen, de superbase.
Dus, ondanks dat ik wel geloof in het principe van de Norwegian Singles Methode, lijkt het bij mij niet het gewenste effect te hebben, en is het tijd voor iets anders.
Zaterdag 2 mei was het dan eindelijk zover: de dag waar ik lang naar toe had getraind en stiekem toch wel tegenopgekeken had. Mijn verste afstand tot dan toe was 65 kilometer, en die wedstrijd voelde voor mij niet als een succes. Sterker nog, de uitvoering was eigenlijk dramatisch. Ik twijfelde tot een week voor het Petranpad nog of ik mijn inschrijving niet om zou laten zetten naar de 65 km afstand, maar uiteindelijk besloot ik toch om voor de 112 km te gaan.
Zaterdagochtend rond half 4 ging de wekker, niet dat dat nodig was, want ik was al rond 3 uur klaarwakker. Toch wat spanning voor wat er komen gaat. Snel probeer ik wat witte bolletjes met jam te eten, maar dat lukt bijna niet dus stop ik ze maar in mijn trailvest voor onderweg. Uiteraard is dat niet het enige wat ik bij me heb, ik heb een dropbag vol met eten en drinken. Deze krijgen we op 55 km en hiermee kan ik mijn trailvest opnieuw vullen. En uiteraard zit mijn trailvest bij de start al vol met gels, stroopwafels, en wat noten.
De startplek is niet al te ver van mijn huis, dus na zo’n 30 minuten rijden kom ik aan in Meerlo. Na mijn startbewijs en een tracker opgehaald te hebben, is het tijd voor een korte uitleg van de organisatie. Er wordt gewaarschuwd voor de verwachte warmte. Gedurende de dag zou de temperatuur boven de 20 graden oplopen, met een flinke vochtigheidsgraad, dus veel drinken is het advies. Gelukkig heb ik Precision PH 1500-tabletten bij mij om de verloren elektrolyten direct aan te vullen. Dus ik besluit ook om bij elke mogelijkheid mijn flessen bij te vullen en er een tablet in te doen.
Om 5 uur gaan we dan van start, en ik verbaas me eigenlijk over hoe snel sommigen er vandoor gaan. Natuurlijk verwacht ik dat van top ultralopers als Roman Packbier en Onno Overes (die uiteindelijk gezamenlijk als eerste over de finish kwamen), maar ik had niet verwacht eigenlijk direct redelijk achteraan in het veld te zitten. Ik had van tevoren al besloten om mijn eigen tempo te lopen, en niet proberen aan te sluiten bij groepen de eerste 55 kilometer, want het doel is om de wedstrijd uit te lopen op een zo comfortabel mogelijke manier.
Na ongeveer 12 kilometer kwamen we bij de eerste post al aan na ongeveer 1 uur en 20 minuten. Ik had nog niet heel veel gedronken, maar toch besloot ik mijn fles bij te vullen, maar liep daarna redelijk snel weer door. Eigenlijk de eerste twee posten liep ik met zo’n beetje dezelfde mensen om me heen, sommigen met net zoveel ultra-ervaring als ik (weinig dus) en anderen die het Petranpad al vaker gedaan hadden. Wel prettig om ervaringen te delen, en dat zorgde er ook voor dat we sneller bij het tweede checkpoint waren dan ik had gedacht. Dit was net na de zeer indrukwekkende begraafplaats in Ysselsteijn, waar we uit respect wandelend overheen moesten.
Het volgende checkpoint zou Griendtsveen moeten zijn op zo’n 38 kilometer. Ik voel me eigenlijk best fris, maar ik merk wel dat het zelfs om 7 uur in de ochtend al drukkend warm begint te worden. Rond 9 uur kom ik aan in Griendtsveen en zie ik van een afstand mijn taekwon-do-trainer staan. Wat een leuke verrassing dat hij de moeite heeft genomen om hiernaartoe te komen. Samen lopen we richting het checkpoint en vul ik mijn softflasks weer bij, eigenlijk vanaf dit punt drink ik minimaal 1 liter tussen elk checkpoint in. Na een praatje en een paar stukken banaan is het tijd om verder te gaan. Vanaf dit punt loop ik praktisch alles alleen. Ja, ik kom wel mensen tegen en soms loop ik een paar kilometer samen, maar het grootste deel loop ik alleen. Ik ben dan ook blij dat ik de week ervoor een nieuwe koptelefoon van Shokz had gekocht, want de jaren 90 rock muziek zorgt ervoor dat ik, wanneer ik het zwaar heb, niet in mijn hoofd ga zitten. Ik zing wat mee en denk niet na.
Op 55 KM ligt mijn dropbag, hier neem ik de tijd om mijn trailvest opnieuw te vullen met gels en dergelijke, en ga ik even zitten voor een broodje en een flesje ice tea. Ik drink dat eigenlijk nooit, maar wat smaakt dat lekker vandaag! Dit is ook het eerste moment waarop ik begin te merken dat ik eigenlijk geen honger meer heb, en toch wat last van mijn darmen begin te krijgen. Ik besluit dan ook om niet al mijn broodjes op te eten, maar om wat cola te drinken, en wat extra repen in mijn tas te steken en weer verder te gaan. Ik ben ook niet de enige die het hier wat zwaarder begint te krijgen, want eigenlijk vanaf een kilometer of 50 begin ik langzaam mensen op te pikken. Eigenlijk wel fijn (voor mij dan), want het zorgt voor wat afleiding tijdens het lopen, want je maakt al snel een praatje.
Nog vier checkpoints te gaan, en dit is ook hoe ik de wedstrijd heb ingedeeld, per checkpoint en niet naar de kilometers kijken. Tussen elk checkpoint zit zo’n 12-17 kilometer, en dat is te overzien. Ik hobbel rustig door, en geniet van de natuur. Mooie stukken bos, heide, vennetjes, de stukken langs de Maas, en natuurlijk het moerasgebied, eigenlijk is het vanaf het begin aan al genieten. Ik snap ook wel dat sommige mensen deze wedstrijd meerdere malen gedaan hebben, het is niet alleen top georganiseerd en zeer vriendelijk, maar het is ook een prachtige route met genoeg afwisseling.
Vanaf een kilometer of 90 begin ik te merken dat ik het zwaar begin te krijgen. Af en toe speelt er een spier op en lijkt het alsof er kramp in kan schieten elk moment. Ik loop op dat moment met twee mensen die de 65 doen, en krijg een magnesium drankje aangeboden. Of het helpt tegen kramp weet ik niet, maar in dit geval heb ik er dankbaar gebruik van gemaakt. Ik besluit ook om iets vaker wat van tempo te wisselen en wat korte stukken te wandelen. Dit om de belasting iets te verlagen op mijn spieren, en hopelijk daardoor niet in de verkramping te komen. Eigenlijk lukt dat goed. Zonder kramp kom ik aan bij checkpoint 7. Nog maar één checkpoint te gaan, en die staat op 106 kilometer, dus de finish is in zicht!
Bij het checkpoint besef ik dat ik eigenlijk weinig meer gegeten heb de laatste 20 kilometer, dus ik werk nog snel een gel weg en neem twee handen pinda’s. Die pinda’s smaken een stuk beter dan al het zoete spul op dit moment. Nog één checkpoint, en dan de finish. Nog zo’n 15 kilometer, ik besef dat ik er over 3 kilometer al 100 op heb zitten en begin weer te lopen, het is nog maar een stukje denk ik, ik ga dit halen. Ik merk ook dat mijn plan het juiste was, rustig beginnen en doorblijven lopen. Ondanks dat er maar 9 kilometer zat tussen checkpoint 7 en 8, heb ik toch beide flessen volledig leeg gedronken, het is echt heel warm. Dus bijvullen, en door, want nu kun je het einde bijna zien.
De laatste vijf a zes kilometer, een rondje om de wijk, of zoals Andrew Glaze zegt: “Your mum can do a 5k.” Ik probeer mijn tempo weer op te pikken en dat lukt redelijk, al moet ik wel zeggen dat mijn heupen het zwaar hebben nu. Maar dat is ook niet gek. Nog wat grindpaden, bospaden, en dan hoor ik in de verte mensen klappen. Zou dat dan de finish zijn? Ik denk het wel, en een man met een hond verklapt het en zegt: “Nog een paar honderd meter, goed bezig!” Wat een moment, mensen die mij kennen weten dat dit voor mij vrij ongewoon is, maar, ik zou er bijna emotioneel van worden. Honderd en twaalf kilometer hardlopen, wie denkt nou dat dat een goed idee is? Het was niet alleen een goed idee, het was ook nog eens een prachtige ervaring. Uiteindelijk finish ik als 8ste, met een tijd van 12 uur en 45 minuten volgens de tracker, 12 uur en 48 minuten volgens de handmatige registratie. Wat een dag, wat een ervaring en wat een fantastisch georganiseerd evenement! Ik wil dan ook de organisatie en alle vrijwilligers bedanken, want zonder jullie kunnen dit soort geweldige wedstrijden niet bestaan! En nu, herstellen… Want dat gaat nodig zijn.
Aangezien ik steeds meer trails loop, was het tijd voor een tweede paar schoenen. Ik had vorig jaar de La Sportiva Prodigio Pro gekocht, en inmiddels daar 400 kilometer opgelopen. En eerlijk gezegd, ik denk dat ze nog wel 600 kilometer meegaan, want ik zie nog geen enkele vorm van slijtage. Maar toch was het tijd voor een tweede paar, want ik loop 6 dagen per week en dan is het wel prettig als je kunt wisselen. Ik zat te twijfelen of ik een tweede paar van de Prodigio Pro moest kopen, maar aangezien ik bij afstanden langer dan 30 kilometer wat wrijving ervaarde, besloot ik dat het tijd was om iets anders te proberen.
In eerste instantie had ik de Brooks Cascadia Elite gevonden met een mooie korting, maar helaas was de pasvorm voor mij niet goed. Na wat onderzoek besloot ik uiteindelijk dan een paar van de The North Face Altamesa 500 v2 te bestellen. Niet echt een merk dat superbekend is om zijn trailhardloopschoenen, maar wel een merk (en vooral dit type) dat redelijk goed gereviewd wordt op het moment en voldoet aan mijn eisen: niet te zwaar, goede demping, comfortabel.
Eerste indruk!
Ik had de schoen besteld bij Running Point. Met een kortingscode kwam ik op 110 euro uit. Wat mij betreft een hele goede prijs voor een trailschoen. De schoen voelt licht aan, en het bovenwerk is comfortabel en ademend. Wat me ook meteen opviel toen ik de schoen aantrok, is hoe comfortabel het voelde en ook hoeveel ruimte ik had rond de tenen. Daarbij moet ik ook opmerken dat het ruim voelde zonder te ruim te zijn.
Ik loop altijd een rondje door de woonkamer met de schoenen om een eerste indruk te krijgen, en wat mij ook opviel, is dat de schoen qua demping heel comfortabel voelde. Ik had de Altamesa v2 gekozen omdat er gebruikgemaakt wordt van een TPU-foam en ik dat zelf ook op de weg erg prettig vind. Het voordeel van TPU-foam is ook nog eens dat het in de regel wat langer meegaat dan een EVA-middenzool.
Specificaties
In mijn maat weegt de Altamesa v2 zo’n 280 gram. Niet super licht als je het vergelijkt met de carbon schoenen van vandaag de dag, maar voor een trailschoen wel aan de lichtere kant. Zeker als je bedenkt dat de schoen 40 millimeter hoog is in de hiel. De schoen heeft een verval/drop van 6 millimeter, dus is 34 hoog in de voorvoet. Zoals gezegd, gebruikt TNF een nieuw soort foam voor deze schoen, namelijk een TPU-foam, waardoor de demping erg prettig is en de energietergave ook goed is. Het laatste wat handig is om te weten is dat het profiel van het rubber onder de zool 4 millimeter hoog is. Wat mij betreft, meer dan voldoende voor de gemiddelde Nederlandse trail. Het is een keer geen Vibram-rubber ook, maar een eigen formule rubber van The North Face, en tot op heden kan ik er nog geen nadelen van ontdekken. Ik zie na 100 kilometer nog geen slijtage, en de tractie is goed.
Ervaring na 100 kilometer
Ik heb inmiddels een keer of 5-6 gelopen op de Altamesa v2 en er zo’n 100 kilometer op staan. Eigenlijk vanaf het begin voelde de schoen meteen goed. De Altamesa heeft een redelijk breed platform, wat het erg prettig maakt om er langere afstanden op te lopen, en het geeft ook een stabiel gevoel. Daarnaast is de demping prettig, niet te zacht, maar ook niet te hard. Ik heb veel verschillende soorten paden gelopen, van single track tot aan zand paden, gravel, en zelfs natte zompige weilanden. Eigenlijk was er geen ondergrond waarop ik het gevoel had dat de schoen niet comfortabel was. Zelfs op het asfalt heb ik het gevoel dat ik nog een degelijk tempo kan lopen, je merkt dat dan de middenzool echt heel responsief is en je makkelijk kan versnellen als je dat wilt.
Wat me ook opviel, is dat het bovenwerk erg prettig is; het is een soort mesh dat niet alleen heel ademend is, maar ook nog eens snel opdroogt als het nat wordt en weinig tot geen water vast houdt. Ik heb ook geen enkele wrijving ervaren, geen blaren gehad of wat dan ook. Ik ben dan ook van plan om deze schoenen te gaan dragen tijdens de Petranpad Ultra, dus ik zal daarna deze review zeker updaten aangezien ik dan een relatief lange afstand zal afleggen op dezelfde schoenen. Nu is de maximale afstand 28 kilometer geweest, maar nogmaals, tijdens alle loopjes vond ik de schoenen erg comfortabel.
Het laatste wat mij opviel, is de stabiliteit van de schoen. Hoewel de Prodigio Pro niet instabiel is, is de Altamesa duidelijk stabieler! Dit lijkt te komen doordat de schoen breder is en de middenzool zijwanden heeft. Nee, die zijwanden zijn natuurlijk niet gigantisch hoog, het is maar een paar millimeter, maar het zorgt ervoor dat je niet het gevoel hebt van de schoen af te glijden als je schuin staat of bochtige paden loopt. Wat ik misschien wel moet vermelden, is dat als jij een van die trailhardlopers bent die graag het bos onder hun voeten voelen, dan is de Altamesa duidelijk niet de schoen voor jou. De schoen is hoog en de demping zorgt ervoor dat het gevoel met de ondergrond wat minder is. Ik ben daar persoonlijk nooit echt naar op zoek, dus voor mij is dit verder geen probleem.
Conclusie
Na ruim 100 kilometer, op verschillende soorten trails in Nederland, snap ik waarom de Altamesa v2 goede reviews krijgt. De prijs, de kwaliteit, de ervaring tijdens het lopen: het zorgt ervoor dat dit wat mij betreft een dikke aanrader is. Ik ga de komende maanden nog veel meer lange trails lopen, en zal zeker een update geven als ik een echte langere afstand heb gelopen op de schoen, want daar lijkt deze schoen voor bedoeld te zijn. Wordt vervolgt!
Hoewel ik in Helmond woon, heb ik nog nooit meegedaan aan de Halve van Helmond. Dat komt natuurlijk doordat deze altijd in hetzelfde weekend valt als de Marathon van Rotterdam. Aangezien ik dit jaar niet meedeed aan de marathon, was het tijd om me in te schrijven voor de enige thuiswedstrijd van het jaar.
Net als bij de Venloop was het plan heel simpel: de wedstrijd gebruiken als training. Dus niet te hard, maar steady die 21 kilometer uitlopen en proberen de hartslag vlak te houden, zo op het randje van zone 2, als trainingsprikkel. De start van de Halve van Helmond is in de wijk Brandevoort en ik woon daar zo’n 8 kilometer vandaan. Om wat extra kilometers in de benen te krijgen, besloot ik er ook hardlopend naartoe te gaan. Dat zorgde voor een mooi dagtotaal van 37 kilometer uiteindelijk.
Rond kwart voor één kwam ik aan bij de start in Brandevoort en het was eigenlijk veel drukker dan ik had verwacht. De wandelaars gingen net van start en ik kon nog net Bas uitzwaaien, die samen met zijn vrouw voor het Campagneteam Huntington een mooie ronde ging wandelen.
Om één uur was ik dan zelf aan de beurt toen het startschot klonk. Een grote groep ging er hard vandoor en deze keer kon ik mezelf wel bedwingen om niet al te enthousiast te beginnen. Het plan was om rond de 4:40 tot 4:45 per kilometer te lopen, met een hartslag van ongeveer 140 tot 145. Dat lukte eigenlijk best goed. Wel merkte ik al vrij snel dat het op sommige stukken een stuk warmer was dan gedacht en dat het parcours minder vlak was dan ik had verwacht. Niets bijzonders natuurlijk, maar toch stiekem best wat viaducten en bruggen. Wat ik me ook niet had beseft toen ik me inschreef, was dat het twee rondes waren. Zelf heb ik meer de voorkeur voor één lange ronde, maar dat neemt niet weg dat het een leuk parcours was en dat er best nog wat publiek langs de route stond.
Mijn eerste ronde van 10,55 kilometer liep ik gemiddeld in zo’n 4:42 per kilometer, precies volgens plan. In de tweede ronde merkte ik dat het veld wat meer uit elkaar begon te trekken, zelfs al kwamen we lopers tegen van de kortere afstanden die na ons waren gestart. Die tweede ronde leek daardoor ook wat soepeler te gaan en rond kilometer 19 besloot ik om iets te versnellen om op toch een lekker tempo te finishen. Uiteindelijk liep ik de tweede ronde met een gemiddeld tempo van 4:40 en finishte ik in een tijd van 1 uur en 38 minuten, goed voor een 16e plaats in mijn leeftijdscategorie. Na de finish was het tijd om mijn softflasks bij te vullen en nog een kleine 9 kilometer naar huis te lopen. Het was een mooie dag, en zoals altijd wil ik de organisatie en alle vrijwilligers bedanken voor een mooi evenement. Tot de volgende!
Duncan Epping
Hardloper, nerd, en liefhebber van harde muziek. Je kunt me vinden op X, Strava, en LinkedIn.
