Hoewel ik in Helmond woon, heb ik nog nooit meegedaan aan de Halve van Helmond. Dat komt natuurlijk doordat deze altijd in hetzelfde weekend valt als de Marathon van Rotterdam. Aangezien ik dit jaar niet meedeed aan de marathon, was het tijd om me in te schrijven voor de enige thuiswedstrijd van het jaar.
Net als bij de Venloop was het plan heel simpel: de wedstrijd gebruiken als training. Dus niet te hard, maar steady die 21 kilometer uitlopen en proberen de hartslag vlak te houden, zo op het randje van zone 2, als trainingsprikkel. De start van de Halve van Helmond is in de wijk Brandevoort en ik woon daar zo’n 8 kilometer vandaan. Om wat extra kilometers in de benen te krijgen, besloot ik er ook hardlopend naartoe te gaan. Dat zorgde voor een mooi dagtotaal van 37 kilometer uiteindelijk.
Rond kwart voor één kwam ik aan bij de start in Brandevoort en het was eigenlijk veel drukker dan ik had verwacht. De wandelaars gingen net van start en ik kon nog net Bas uitzwaaien, die samen met zijn vrouw voor het Campagneteam Huntington een mooie ronde ging wandelen.
Om één uur was ik dan zelf aan de beurt toen het startschot klonk. Een grote groep ging er hard vandoor en deze keer kon ik mezelf wel bedwingen om niet al te enthousiast te beginnen. Het plan was om rond de 4:40 tot 4:45 per kilometer te lopen, met een hartslag van ongeveer 140 tot 145. Dat lukte eigenlijk best goed. Wel merkte ik al vrij snel dat het op sommige stukken een stuk warmer was dan gedacht en dat het parcours minder vlak was dan ik had verwacht. Niets bijzonders natuurlijk, maar toch stiekem best wat viaducten en bruggen. Wat ik me ook niet had beseft toen ik me inschreef, was dat het twee rondes waren. Zelf heb ik meer de voorkeur voor één lange ronde, maar dat neemt niet weg dat het een leuk parcours was en dat er best nog wat publiek langs de route stond.
Mijn eerste ronde van 10,55 kilometer liep ik gemiddeld in zo’n 4:42 per kilometer, precies volgens plan. In de tweede ronde merkte ik dat het veld wat meer uit elkaar begon te trekken, zelfs al kwamen we lopers tegen van de kortere afstanden die na ons waren gestart. Die tweede ronde leek daardoor ook wat soepeler te gaan en rond kilometer 19 besloot ik om iets te versnellen om op toch een lekker tempo te finishen. Uiteindelijk liep ik de tweede ronde met een gemiddeld tempo van 4:40 en finishte ik in een tijd van 1 uur en 38 minuten, goed voor een 16e plaats in mijn leeftijdscategorie. Na de finish was het tijd om mijn softflasks bij te vullen en nog een kleine 9 kilometer naar huis te lopen. Het was een mooie dag, en zoals altijd wil ik de organisatie en alle vrijwilligers bedanken voor een mooi evenement. Tot de volgende!
Het was weer zover: de Venloop stond opnieuw op het programma. Vorig jaar liep ik de halve marathon op uitnodiging van Arrow, en ook dit jaar had ik weer een uitnodiging gekregen. Ik had lang getwijfeld over hoe ik de wedstrijd aan zou pakken: zou ik voluit gaan, of het als training zien? Aangezien het Petranpad al op 2 mei is, besloot ik de Venloop als training te gebruiken. Om die reden had ik me ingeschreven voor zowel de 10 km als de halve marathon. Het doel was om het grootste deel van het totale aantal kilometers redelijk comfortabel in zone 2 te lopen.
De 10 km zou om twaalf uur starten en ik was al redelijk op tijd in mijn startvak gaan staan. Gezien de drukte vorig jaar wilde ik ervoor zorgen dat ik op een goede plek kon starten, zodat ik direct op mijn eigen tempo kon lopen. Nou ja, tempo, het idee was eigenlijk om op hartslag te lopen, zo tussen de 140 en 145. Ik begon erg enthousiast en liet me meesleuren door de grote groep snelle lopers, maar na een kleine kilometer wist ik mijn tempo te vinden.
De 10 km gaat alleen door de straten van Venlo en ik had nog niet veel publiek verwacht, maar het was eigenlijk al best druk. Ik liep de kilometers vrij gemakkelijk weg en tegen het einde besloot ik om de laatste 800 meter nog een kleine versnelling in te zetten, zodat ik met een tijd van 44:38 over de streep kwam. Mijn hartslag was 43 minuten lang vlak gebleven, dus het was een goede training.
Na de 10 km was het tijd om shirts met startnummers te wisselen, want de halve marathon begon om twee uur. Net genoeg tijd om wat te eten en te drinken en even een fotootje te maken met de groep lopers die door Berto waren uitgenodigd. Vooral drinken was nodig, want ik vond het tijdens die 10 km eigenlijk al best warm.
Het idee bij de halve marathon was hetzelfde als bij de 10 km: zo lang mogelijk vlak lopen in zone 2, maar in de laatste 4 à 5 kilometer mocht de hartslag omhoog. Dat ging eigenlijk ook best goed, moet ik zeggen. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik het gevoel heb dat mijn tempo in zone 2 de laatste tijd wat achteruit is gegaan, en ik vraag me serieus af of de Norwegian Singles Methode daar de oorzaak van is. Ik heb in ieder geval besloten dat het me niet brengt wat ik had gehoopt, dus na meer dan zes maanden is het tijd om met de methode te stoppen. Tijd voor iets anders.
Terug naar de wedstrijd: het was weer gigantisch druk. Niet alleen in Venlo, maar ook in alle dorpen en wijken waar we doorheen liepen. Ook tijdens de halve marathon vond ik het al snel warm worden op verschillende plekken. Ik merkte dat mijn hartslag daardoor iets hoger zat dan ik had verwacht, eerder 145 dan 140, maar uiteindelijk nog binnen het plan voor de wedstrijd. Rond kilometer 16 à 17 besloot ik langzaam iets te versnellen, om rustig de tank wat leeg te lopen. Eigenlijk is dat ook wel fijn, want dit is het punt waarop de meeste mensen het moeilijk beginnen te krijgen, en wat is er nou mooier dan op dat moment te kunnen gaan inhalen?
Na een kleine 96 minuten kwam ik uiteindelijk aan bij de finish en voelde ik me eigenlijk nog best fris, maar had ik toch ook het gevoel dat ik er een mooie, lange zone 2 training op had zitten. Nogmaals, Berto en Arrow, bedankt voor de uitnodiging, wat een fantastisch evenement! Hopelijk tot volgend jaar!
Sommigen zullen wel weten dat de Asics Superblast 2 in 2025 tot mijn favoriete schoenen behoorde. Toen ik meer dan 1000 kilometer op de Superblast 2 had gelopen, was het tijd voor een nieuw paar. Eigenlijk was ik van plan om nog een paar Superblast 2 te kopen, maar toen er een superaanbieding voorbij kwam voor de Nike Vomero Plus, besloot ik die te kopen. Uiteraard had ik van tevoren wat videoreviews bekeken en het lijkt voor veel mensen een goede schoen voor lange duurlopen te zijn, dus waarom niet?
Eerste indruk!
Ik loop altijd minimaal 100 kilometer voordat ik überhaupt iets schrijf over een schoen, en dat is met een goede reden, want veel schoenen hebben toch 20 tot 30 kilometer nodig om ingelopen te worden. Bij de Nike Vomero Plus was dat voor mij niet het geval; vanaf de eerste kilometer voelde de schoen goed. Ik heb door de jaren heen denk ik wel op tien versies van de Vomero gelopen, maar de Vomero Plus is echt wel iets anders.
De middenzool van de Vomero Plus is volledig gemaakt van ZoomX, het materiaal dat Nike ook gebruikt in de Vaporfly en Alphafly. Toch voelt de schoen natuurlijk niet hetzelfde als een Alphafly of Vaporfly. Er ontbreekt hier een carbonplaat en ook de chemische samenstelling is anders, waardoor de ervaring anders is.
Waarom is die middenzool anders? Omdat duurzaamheid bij een schoen die je dagelijks moet kunnen gebruiken natuurlijk voorop moet staan. Ik moet wel zeggen dat ik de schoen persoonlijk echt heel fijn vind lopen: de demping is goed en als het nodig is kun je er nog best een redelijk tempo op lopen. Nee, het is voor mij geen wedstrijdschoen, maar 20 kilometer op 4:20 tot 4:30 per kilometer is echt geen enkel probleem op de Vomero Plus.
Het enige wat je na verloop van tijd gaat merken, is dat de schoen iets zwaarder is. Dat is denk ik ook meteen een van de voornaamste kritieken. Vergelijk de Vomero Plus met de Superblast en je hebt al snel een verschil van 40 tot 50 gram per schoen.
Specificaties
De Nike Vomero Plus weegt zo’n 285 gram en heeft een verloop (drop) van 10 millimeter, met 35 millimeter in de voorvoet en dus 45 millimeter in de hak. Persoonlijk loop ik het liefst op schoenen met een drop van rond de 6 tot 8 millimeter, maar ik moet zeggen dat de hogere drop eigenlijk niet opvalt. Wat je wel merkt is dat de schoen echt relatief hoog is, 45 millimeter is behoorlijk! De Superblast 2 was maar 2-3 millimeter lager, maar voelde toch veel minder hoog. De Vomero Plus loopt verder heel natuurlijk, ook aan het einde van een langere duurloop.
De zool is overigens volledig bedekt met rubber, van begin tot eind. Dat is iets wat je niet veel meer ziet bij de meeste schoenen en wat waarschijnlijk ook behoorlijk bijdraagt aan het gewicht. Het bovenwerk is redelijk dik en ook dat zal best bijdragen aan het totale gewicht van de schoen.
Het bovenwerk is wel redelijk ademend en heel comfortabel, dus eerlijk gezegd heb ik er geen probleem mee dat het wat dikker is.
Ervaring na 150 kilometer
Inmiddels heb ik meer dan tien keer op de Vomero Plus gelopen, met verschillende soorten loopjes: van kortere herstelloopjes van ongeveer 10 kilometer tot een trailrun van 32 kilometer. Een trail? Ja, want op het moment dat ik die liep waren alle bospaden stijf bevroren, dus wist ik dat ik geen modder zou tegenkomen. Dat neemt niet weg dat de Vomero Plus ook voor dat soort loopjes uitstekend geschikt is, en ik heb geen moment getwijfeld of ik deze schoenen moest dragen.
Ook tijdens herstelloopjes is de Vomero Plus erg prettig. Ik heb het gevoel dat ik er rustig 6:00 per kilometer op kan lopen. Bij de EVO SL van Adidas vind ik dat bijvoorbeeld een stuk lastiger; die schoenen zorgen er altijd voor dat ik harder loop dan ik eigenlijk van plan was.
De afgelopen twee weken heb ik in het weekend ook een lange duurloop op de weg gedaan met wat “snellere” blokjes van 5 kilometer erin, en ook dat gaat goed op de Vomero Plus. Het is relatief makkelijk om 4:30 per kilometer te lopen en dat dan in totaal zo’n 20 kilometer vol te houden. Zelf zou ik de schoen niet voor wedstrijden gebruiken, maar ik denk wel dat ik er zonder problemen een marathon op zou kunnen lopen, op zo’n 90–95% van mijn marathontempo. Ik weet alleen niet of ik dat echt zou willen, want het gewicht blijft toch een punt, en ik heb nog genoeg wedstrijden schoenen in de kast staan om te gebruiken.
Qua duurzaamheid is het natuurlijk lastig te voorspellen, maar na 150 kilometer zie ik al wel wat slijtage aan het rubber zoals je op de foto hieronder ook kunt zien, en dat is eigenlijk wel wat vroeg. Het rubber dat gebruikt is lijkt wat aan de zachte kant. De middenzool voelt verder nog exact hetzelfde, dus de verwachting is dat de schoen zeker wel tot 600/700 kilometer meegaat. Maar zoals altijd kom ik daar later nog eens op terug!
Conclusie
Wat mij betreft is de Nike Vomero Plus een goede allround schoen, net zoals de Asics Superblast 2 dat is. Het grote verschil met de Superblast 2 is het gewicht en natuurlijk ook de prijs. Ik kocht de Nike Vomero Plus voor 120 euro bij RunningXpert.com, terwijl de Superblast 2 op dit moment al snel 180 euro kost. (De Superblast 3 is net uit, dus de SB2 is nu in de aanbieding.)
Als ik kijk naar hoe ik de Vomero Plus op dit moment gebruik, dan is dat nagenoeg hetzelfde als de Superblast 2: lange duurlopen, herstelloopjes en sporadisch een trail (mits het niet geregend heeft!). Als ik dan zou moeten kiezen, zou ik op dit moment voor de Nike Vomero Plus gaan. Niet alleen omdat de schoen echt veel goedkoper is, maar ook omdat de Vomero Plus comfortabel en relatief responsief is. Al moet ik wel zeggen, de Asics Superblast 3 klinkt eigenlijk als een combinatie van de Superblast 2 en de Vomero Plus, dus misschien moet ik die ook maar aanschaffen om te testen.
Zondag 1 maart was het dan zover: de 65 van Walcheren! Ik had me maanden geleden ingeschreven en de afgelopen tijd hard getraind. Voor mijn gevoel was ik er helemaal klaar voor, na acht weken met meer dan 90 kilometer per week in totaal in de afgelopen negen weken. Van tevoren leek het weer ook mee te zitten: weinig wind en een graad of 7, ideaal voor de kust. Helaas bleken de weergoden mij toch minder goedgezind, want een paar dagen van tevoren veranderde de voorspelling naar windkracht 5-6 met een gevoelstemperatuur van -1.
Na een lange autorit van bijna 2,5 uur kwam ik rond 8 uur aan in Westkapelle. Het was tijd om het startnummer op te halen en te kijken of het echt zo koud zou aanvoelen als ze voorspelden. Dat bleek al heel snel het geval te zijn, en de wind zou ook zeker een rol spelen vandaag. De keuze was dus: korte broek, shirt, long sleeve, handschoenen en natuurlijk een trailvest.
Om precies 9 uur klonk het startschot en konden we vertrekken. Al snel, na een paar kilometer, bleek dat dit zwaar zou worden. Mijn horloge gaf uiteindelijk 622 hoogtemeters aan, maar ik denk dat er al 400 in de eerste 15 kilometer zaten. Een prachtig stuk om te lopen, langs de kust via de duinen richting Vlissingen, maar wel wat zwaarder dan ik eigenlijk had ingeschat.
Bij Vlissingen aangekomen kon ik rustig doorlopen, op een voor mij relatief rustig tempo. Ik merkte al wel na een paar kilometer dat de temperatuur omhoog ging, in ieder geval het gevoel was dat het plotseling veel warmer was dan bij de start. Ik besloot dan ook uiteindelijk, pas, rond een kilometer of 23 om mijn longsleeve uit te doen. Achteraf gezien misschien wel te laat, want ik was al best wat vocht verloren. Vanaf 26 kilometer tot zo’n 40 kilometer trok je over Walcheren heen naar de andere kant. Dit was niet altijd het leukste stuk om te lopen, maar ook dat hoort erbij, al was het wel leuk om door de verschillende dorpen te lopen en de aanmoedigingen te horen van het publiek. Ik begon ook rond zo’n 30 kilometer te merken dat ik wat last van lichte kramp begon te krijgen, iets wat mij eigenlijk nog nooit is gebeurd rond deze afstand, en al helemaal niet op een tempo van gemiddeld 5:10 – 5:15 per kilometer.
Vanaf een kilometer of 40 kom je weer aan bij de kust, en begin je aan de loodzware laatste 25 kilometer. Veel strand, mul zand, nat zand waar je 5-6 centimeter in wegzakt, en hier en daar ook nog hoogtemeters. Dit was uiteraard dan ook het punt waarop de kramp er echt volledig inschoot. En daar waar ik een constant tempo had kunnen lopen tot nu toe, moest ik nu echt terugschakelen. Elke stap had ik het gevoel dat de kramp erin kon schieten, en helaas gebeurde dat ook regelmatig. Je zou denken, misschien je voeding of drinken? Maar ik nam elke 6 kilometer een gel met 40 gram koolhydraten en had mijn twee softflasks van 500 ml minimaal 4 keer gevuld. Ik had ook nog twee zoutpillen genomen, maar misschien was dat toch niet genoeg, en begon ik te laat met drinken. Mijn spieren gaven het op, terwijl mijn conditie top voelde. Misschien is het wel het gevolg van het volgen van de Norwegian Singles Methode. Misschien kwam het doordat het toch warmer was dan gedacht, misschien was ik minder goed voorbereid dan ik dacht, of misschien ben ik gewoon oud. Hoe dan ook, hier moet ik iets mee.
Na de lange stukken over het strand, met windkracht 5-6 tegen, was het tijd voor de laatste 6 kilometer, voornamelijk over verharde paden door de duinen richting Westkapelle. En dat dit minder zwaar was, is dan ook wel duidelijk terug te zien aan mijn tempo. Hier kon ik weer blijven lopen zonder kramp te krijgen. Na 6 uur en 24 minuten kwam ik volledig gesloopt aan bij de finish. Het zat er eindelijk op! Wat een strijd tegen de elementen en tegen alles wat Walcheren te bieden heeft qua terrein. Ik wil de organisatie bedanken voor een geweldig georganiseerd evenement en voor een mooie, maar pijnlijke, dag!
Een paar weken geleden zag ik op Strava dat Trail Runners Brabant een trail in de avond organiseerde. Ik had nog nooit meegedaan aan een trail in het donker, dus ik zette hem voorzichtig met potlood in mijn agenda op zaterdag 21 februari. Omdat ik vrij veel loop, wil ik niet al mijn normaal vrije tijd volplannen. Er stond verder niets op de planning, dus besloot ik naar Geldrop te gaan.
De start van de trail was bij Scoutinggroep Neil Armstrong in Geldrop om half acht, op ongeveer twintig minuten rijden van mijn huis. Rond zeven uur kwam ik aan en het was al goed donker. Na het opspelden van mijn startnummer en iets te hebben gedronken, was het vrijwel meteen tijd om te vertrekken. Een hoofdlamp of borstlamp was verplicht, want de route liep door de bossen richting Gulbergen en weer terug, en daar is geen verlichting. Ik had zelfs nog nooit met een hoofdlamp gelopen, dus ook dat was voor mij een nieuwe ervaring. (Ik heb onlangs de Fenix HL18R-T v2.0 gekocht voor dit soort evenementen.)
Om half acht precies vertrok de 18-kilometergroep, na een kort welkomstwoord. In totaal waren er zo’n 130 inschrijvingen voor de 18 en 12 kilometer, meer dan ik eerlijk gezegd had verwacht. Ik merkte direct dat dit toch anders lopen is. Ik ben al niet de meest elegante trailrunner en in het donker is het helemaal wennen, omdat ik soms moeite heb om de diepte van kuilen en plassen in te schatten. Dat was ook wel nodig, want op verschillende plekken was het behoorlijk nat.
De eerste vijf à zes kilometer bestond voornamelijk uit singletracks, met hier en daar een ruiterpad. Daarna kwamen we aan bij Gulbergen (het Dak van Brabant), waar we een aantal keer omhooggingen via de verschillende lussen die daar liggen. De mountainbikepaden waren eigenlijk goed begaanbaar, maar de stukken over het gras waren extreem drassig, op sommige plaatsen stond er serieus veel water en zakte je tot je enkels in de modder. Maar dat hoort er natuurlijk bij. Het was wel een bijzondere beleving om dit ’s avonds te doen, want de herkenningspunten die je normaal gesproken hebt, zie je nu niet of nauwelijks. Dat zorgt er in ieder geval bij mij voor dat ik me regelmatig afvroeg waar ik precies was.
Na Gulbergen liepen we via de bossen, opnieuw voornamelijk over singletracks, richting het scoutingterrein. Onderweg stonden op twee locaties fotografen die van iedereen een actiefoto maakten. Ik koop eigenlijk nooit foto’s van een evenement, maar voor een paar euro moest ik deze toch wel hebben!
Na afloop stond er soep klaar voor alle deelnemers, evenals koffie, thee, frisdrank, koek en meer. Daarnaast kreeg iedereen een aandenken aan deze mooie avond. Je vraagt je af hoe ze dit kunnen organiseren voor slechts 14 euro inschrijfgeld! Trail Runners Brabant bedankt voor weer een mooie ervaring, hopelijk tot de volgende!
We zijn inmiddels 20 weken onderweg, en het begint nu echt wel eens tijd te worden om mijn huidige niveau te testen. Door de winterperiode en het weer (sneeuw, regen, kou) is het er nog steeds niet van gekomen om een wegwedstrijd te lopen. Al heb ik wel het gevoel dat de methode werkt, ik heb natuurlijk nog steeds geen hard bewijs. Nou ja, geen bewijs. Als ik naar de voorspelling op Garmin kijk en naar mijn hartslag/tempo op intervals.icu, dan is er wel duidelijk progressie.
5 KM voorspelling
10 KM voorspelling
30 september (begin)
19:49
41:43
31 oktober
18:52
39:55
30 november
18:42
39:32
27 december
18:42
39:24
10 februari
18:40
39:19
Ook mijn halve marathon voorspelling loopt in dezelfde lijn mee. Inmiddels staat die op 1:26:15, wat denk ik wel een redelijke inschatting is. Maar zoals gezegd, eerst maar eens een wedstrijd lopen zodat ik echt concreet bewijs heb. Overigens kijk ik niet alleen naar de Garmin voorspelling zoals al aangegeven. Ik vergelijk ook mijn intervallen qua tempo en hartslag, en ook daar zie ik weer een verbetering van 3-4 seconden per kilometer bij dezelfde hartslag. (De week van 22 december ten opzichte van de week van 9 februari.) Ik loop alle intervallen met een hartslagband, zodat er zo min mogelijk ruis in de data zit, en ik vergelijk alle drie de “sub threshold” trainingen met elkaar, dus het geeft denk ik wel een goed beeld. Daarnaast zie ik netjes mijn “training load” stijgen, terwijl “form” in het grijze blijft, wat ook precies is wat er voorgeschreven is.
Ik heb de komende tijd wel wat wedstrijden op de agenda staan, op 1 maart de 65 KM van Walcheren, op 29 maart de Venloop, op 12 april de halve van Helmond, en op 2 mei het Petranpad (60 of 112 KM). De 65 van Walcheren en het Petranpad zullen niet echt nuttig zijn als het aankomt op het testen van mijn huidige niveau, want daarvoor is de afstand te lang, maar dit zijn voor mij wel de “A” wedstrijden de komende maanden. Dit is voor mij de eerste keer dat ik verder dan 55 kilometer ga, dus het is meer een ervaring dan een race, maar hoe dan ook wel mijn belangrijkste wedstrijden vandaar dat ik met regelmaat langer loop dan de methode voorschrijft. De Venloop valt er precies tussen, dus hoe ik die ga aanpakken, zal ik pas rond die tijd beslissen. Dat zal liggen aan hoe ik herstel van de 65 kilometer. Ik wil in het najaar wel meerdere wegwedstrijden lopen, met als doel een snelle halve marathon en als tussenstop hopelijk een snelle 5 en 10 kilometer, waar dat precies gaat gebeuren moet ik nog bekijken.
Ik zal over een week of 6-8 weer een update geven, hopelijk heb ik dan wel een wedstrijd maximaal kunnen lopen, en heb ik harde cijfers om mijn gevoel te ondersteunen.
Mocht je meer willen weten over de methode lees dan mijn artikel, verder is er genoeg informatie online te vinden. En er is ook een boek beschikbaar, geschreven door Sirpoc/James Copeland zelf. Ik heb het gelezen en het is zeker de moeite waard om die aan te schaffen.
Duncan Epping
Hardloper, nerd, en liefhebber van harde muziek. Je kunt me vinden op X, Strava, en LinkedIn.
