runnerd

  • Saucony Triumph 24 review

    Ik heb jarenlang alleen maar op Saucony schoenen gelopen, maar het is al weer even geleden dat ik een Saucony schoen kocht. De Triumph was mijn favoriet als het aankwam op rustige kilometers, maar versie 22 en 23 waren duidelijk niet voor mij. (Ik heb mijn eerste marathon gelopen op de Triumph 18.) Met de komst van lichtere en hogere middenzolen, in schoenen zoals de Nike Vomero Plus of de Asics Superblast, had ik het gevoel dat Saucony achter de feiten aan liep. Maar met de Triumph 24 is Saucony, wat mij betreft weer helemaal terug!

    Specificaties

    De Saucony Triumph 24 heeft een nieuw type middenzool gekregen genaamd Incredilux. De middenzool is gemaakt van aTPU, zoals je ook vaak bij de duurdere wedstrijdschoenen ziet, en dat zorgt er voor dat de schoen heel licht en responsief aanvoelt. Het bovenwerk is een degelijke ademende mesh, die ook comfortabel en solide is. Comfortabel is denk ik ook wel het sleutelwoord voor de rest van de review als ik eerlijk ben. Elke stap voelt goed in deze schoen. De schoen heeft een verval van 10 milimeter, met een hoogte van 43mm in de hiel en 33mm in de voorvoet. Iets wat je niet veel meer ziet, want veel schoenen zitten tegenwoordig rond een verval van 6mm. De schoen is ook relatief licht, 250 gram voor maat 43 is voor een dagelijkse degelijke schoen als dit niet veel. Zeker niet als je ziet hoeveel rubber er onder de schoen zit.

    Ervaring na 100 Kilometer

    Ik heb inmiddels ruim 100 kilometer op de schoen gelopen. Een combinatie van de loopband, wat gravel trails, en natuurlijk asfalt. Zoals ik al zei, comfortabel is het sleutelwoord hier. Alle kilometers voelen tot nu toe eigenlijk goed aan. Ik was even bang dat de schoen wat “zompig” zou zijn toen ik ze voor het eerst aantrok, maar dat is totaal niet het geval. Ja, de demping is goed en het voelt alsof je op kussens loopt, maar je zakt er nooit in weg. De schoen veert snel terug, en voelt best responsief aan, de energie teruggave is gewoon goed.

    Wat me ook opvalt is dat er na ruim 100 kilometer nog niets te zien is aan het rubber, dat was bij de Nike Vomero Plus helaas wel anders. De schoen komt solide over, ik wil niet zeggen dat het een tank is zoals de Asics Superblast, maar ik denk dat deze zeker 700-800 kilometer mee gaan. (Ja, daar kom ik dus later op terug!) En nu ik toch over de Nike en Asics schoenen begonnen ben, deze schoenen zijn ondanks dat ze vergelijkbaar klinken met de Saucony, echt niet te vergelijken. De Nike en Asics zijn wat stijver en massiever qua middenzool. De Nike heeft ook goede responsiviteit, maar de Saucony voelt veel zachter. De Saucony voelt ook veel lichter, en verdwijnt daardoor ook aan je voet.

    Ik heb in die eerste 100 kilometer op verschillende tempo’s gelopen. En voor mij voelt deze schoen prettig aan tot zo rond de 4:20-4:30 per kilometer. Natuurlijk kan ik ook sneller op de Triumph, maar daar is deze schoen niet voor gemaakt, ondanks dat de schoen licht is voelt deze dan toch wat lomp. (4:20 is ongeveer mijn marathon tempo nu.) Daarnaast merk ik ook dat als ik zo rond mijn 5 kilometer of 10 kilometer tempo loop, dat het voelt alsof mijn veters niet vast genoeg zitten. De veters zijn elastisch, en de schoen is geen race model dus wat ruimer, dus dat comfortabele wat prettig is op langzamere tempo’s zit dan wat in de weg.

    Zou ik de schoen dan tijdens een marathon dragen bijvoorbeeld? Zeker wel, tenminste als ik niet van plan ben om het maximale er uit te halen want dan zou ik altijd een wedstrijdschoen dragen. Dat neemt niet weg dat ik op deze schoen met een gerust hart een marathon rond de 3 uur en 10/15 minuten zou durven en kunnen lopen.

    Een vraag die ik eigenlijk nog moet beantwoorden is of deze schoen te vergelijken is met vorige Triumph modellen. En eerlijk gezegd vind ik van niet. De middenzool is dusdanig anders, en de schoen voelt zoveel lichter, dat het praktisch een nieuw model is. Het enige wat hetzelfde voelt is het bovenwerk, wat eigenlijk ook deze schoen een Triumph maakt. Hopelijk zal blijken dat de Triumph 24 ook net zo duurzaam is als de vorige modellen.

    Is er dan iets wat ik niet prettig vind aan de schoen? Laten we beginnen met de prijs, zonder korting is de schoen 190 euro. Ik vind dat best veel voor een dagelijkse schoen. Echter, als je even zoekt kun je hem voor 135-145 euro vinden. Dat is een realistischere prijs die meer aansluit bij de concurrentie. Voor mij is het verder geen probleem, maar ik denk dat de middenzool voor sommige iets te instabiel kan zijn. Hou daar dus rekening mee. Dat is het eigenlijk wel wat mij betreft.

    Conclusie

    Ik snap het wel dat praktisch alle “shoetubers” heel positief zijn over de Saucony Triumph 24. Het is een super comfortabele schoen waar je met plezier heel veel kilometers in kan maken. De schoen is licht, responsief, en zit geen moment in de weg. Daarnaast lijkt de schoen ook nog eens duurzaam te zijn, maar daar zal ik de komende maanden zeker nog op terug komen. De prijs is misschien wat hoog, maar bij All4Running, PassaRunning, of een About You zie je hem regelmatig voor een goede prijs voorbijkomen. Dikke aanrader als je het mij vraagt!

  • Misty Lakes Trail 38KM

    Vorig jaar liep ik voor de eerste keer een lange trail, en dat was de eerste editie van Misty Lakes Trail. Die trail beviel dusdanig goed dat ik besloten had me dit jaar weer in te schrijven. Ik twijfelde nog even over de afstand, maar aangezien mijn lange duurlopen op het moment niet veel langer zijn dan 22-25 kilometer, besloot ik om voor de 38 kilometer route te kiezen.

    Net als vorig jaar was er een tijdsvak waarin je kon starten, aangezien ik de avond er voor redelijk laat was gaan slapen kwam ik wat later aan en vertrok ik rond 8:50 met de route geladen op mijn horloge. Niet dat ik de kaart veel nodig heb gehad, want de route was goed aangegeven met linten, pijlen, en bordjes voor de verschillende afstanden.

    De organisatie had aangegeven dat de route was aangepast voor zowel de 38 en de 55 kilometer, minder brede paden en meer single track. Persoonlijk kan ik dat wel waarderen, en ik moet ook zeggen dat ik de nieuwe route erg mooi vond. Het fijne aan de tijdvakken bij het starten is dat je vrijwel alleen kunt genieten van de paden. Natuurlijk kom je af en toe iemand tegen, maar ik denk dat ik van de 38 kilometer zo’n 30 kilometer alleen gelopen heb. En inhalen, als dat nodig is, is in de regel ook geen probleem omdat de meeste mensen wel even opzij stappen als er geen ruimte is.

    De eerste 15 kilometer liep ik heel makkelijk weg en was het, ondanks de constante regen, eigenlijk wel een mooie dag om te lopen. Het was wel nat, maar gelukkig niet koud. Om de 7-8 kilometer was er een verzorgingspost en kon je wat te eten of drinken pakken. Ik had twee softflasks meegenomen en een paar gels en chews in mijn runningbelt gestoken, dus veel gebruik heb ik niet gemaakt van alles wat aanwezig was. Al stop ik altijd wel voor een beker drinken en een stukje banaan of een dropje voor de smaak.

    Na een kilometer of 22 kwam ik aan bij de Gulberg voor wat hoogtemeters. Vorige editie was het even zoeken welke kant we op moesten, maar deze keer was de route netjes uitgezet met oranje vlaggen in de grond, dus was het makkelijk navigeren. Er was ook een segment aangemaakt op Strava en ook die was netjes aangegeven met borden. Boven op de “berg” stond ook support met een koeienbel en werd iedereen luid aangemoedigd. Serieus een leuk initiatief!

    Na een mooie slinger over de “berg” was het tijd om terug richting de finish te gaan. Het was inmiddels nog maar een kilometer of 15, en ook die gingen via singletrackpaden door de bossen. Voor de duidelijkheid: er zat ook wat asfalt in het parcours, maar in dit gebied ontkom je daar niet aan als je de verschillende gebieden aan elkaar wilt knopen. Ik vind dat verder geen probleem en soms ook wel prettig, omdat het toch weer anders loopt. De laatste kilometers waren wel wat drukker op de route, want hier kwamen de verschillende afstanden (10, 16, 24, 38 en 55 kilometer) bij elkaar. Niet dat dat verder een probleem was.

    Na een kleine 39 kilometer, volgens mijn Garmin/Strava, kwam ik aan bij het punt waar ik was vertrokken. En in vergelijking met vorig jaar was het nu echt druk bij de finish. Niet alleen waren er veel mensen die zelf gelopen hadden blijven hangen voor wat eten of drinken, maar er waren ook best wat mensen die lopers kwamen feliciteren bij de finish. Het zorgde voor een leuke sfeer en wat mij betreft was ook dit weer een geslaagde editie van de Misty Lakes Trail. Bedankt voor de goede organisatie, en hopelijk tot volgend jaar!

    Op naar de volgende.

  • Dreefloop 5K, Deurne

    Ik had mezelf voorgenomen om wat meer korte wedstrijden te lopen na de zomer, maar door verschillende omstandigheden was ik daar nog steeds niet aan toegekomen. Op zondag 13 september stond de Dreefloop in Deurne op de agenda, en ik had me ingeschreven voor de 5 kilometer. Ik ben geen fan van die korte afstand, want je weet dat het pijn gaat doen. Daarnaast ben ik ook gewoon niet goed op de korte afstanden, en dat is precies de reden dat ik ze vaker wil en moet doen. Om 11 uur was de start op zondag, dus ik vertrok rond 10 uur naar Deurne zodat ik nog 20 minuten kon opwarmen voor de wedstrijd zou beginnen.

    Het regende de hele ochtend al, en het zag er niet naar uit dat het zou gaan stoppen helaas. De weg was daardoor op verschillende plekken ook verraderlijk glad bleek tijdens het inlopen. Zeker voor de snellere lopers zou dit een probleem kunnen zijn, maar ook voor de minder snelle lopers (zoals ik) bleek het in de bochten ook oppassen geblazen. Na een kilometer of 3 inlopen met Bart, die ik via Strava ken en daar toevallig tegenkwam, was het tijd voor een paar korte versnellingen en om klaar te gaan staan bij de start.

    Ik ging op de tweede/derde rij staan, zodat ik niet in de weg zou lopen voor de snelle mannen en vrouwen. De winnaar liep uiteindelijk 15:30, met de tweede plaats op 15:44 en de derde op 16:52. Dat zijn tempo’s waar ik alleen maar van kan dromen helaas. Het doel was om zo rond de 19:00 te lopen vandaag, maar gezien de omstandigheden wist ik dat dat voor mij lastig zou zijn. Toch ging de eerste kilometer in 3:43 en voelde het eigenlijk wel soepel. Ik liep in een groepje van vijf, maar al in de tweede kilometer versplinterde de groep. Degene die uiteindelijk derde werd in mijn leeftijdscategorie (40+) liep bij de groep weg, drie anderen zakten wat terug, en ik liep er daarna precies tussen. Achteraf gezien niet handig, maar aansluiten lukte niet bij de persoon voor me, en ik wilde eigenlijk net iets sneller lopen dan het tempo waarop het groepje achter mij liep.

    Ik wilde wel sneller, maar op de een of andere manier lukte dat niet. Het weer zat natuurlijk niet mee, en ik voelde me lichamelijk ook al dagen niet top. Misschien ook niet heel handig om dan te proberen een 5 kilometer wedstrijd maximaal te lopen achteraf gezien. De overige kilometers liep ik gemiddeld tussen 3:50 en 3:53. Relatief constant, maar niet waar ik op had gehoopt. Tijdens de laatste kilometer sloten de twee lopers die achter mij liepen weer aan, en met nog een paar bochten en een ronde op de baan van AV-LGD waren we er bijna. In een van de laatste bochten gleed een van de andere lopers bijna onderuit, waardoor ik automatisch ook even wat gas terugnam.

    De laatste paar honderd meter probeerde ik nog alles eruit te halen, maar zag ik de 18 minuten overgaan in 19 minuten, en uiteindelijk kwam ik met 19:20 over de streep. Met een gemiddeld tempo van 3:50 per kilometer (het parcours was net iets langer dan 5 kilometer) was ik niet ontevreden, ondanks dat ik meer had gehoopt. Ik heb het eerder al gezegd, maar ik moet deze afstand echt vaker lopen, en ook proberen om bij trainingen vaker deze tempo’s aan te tikken want dat doe ik nu echt praktisch nooit.

    Bedankt AV-LGD voor weer een mooie wedstrijd, ik vond het een mooie ronde. Tot de volgende!

  • Mizuno Hyperwarp Elite review

    De afgelopen maanden heb ik best consistent kilometers kunnen maken, en dus was het weer eens tijd om nieuwe schoenen te kopen. Ik had even getwijfeld om de Puma Deviate Nitro Elite 4 te bestellen, maar kon helaas geen goede aanbieding vinden. Ik zag wel een mooie aanbieding voor de Mizuno Hyperwarp Elite, en na het bekijken van de review van FODRUNNER op YouTube besloot ik de Hyperwarp te bestellen.

    De Mizuno Hyperwarp Elite is een superschoen, een schoen die bedoeld is voor snellere trainingen en/of wedstrijden. Het is best een aparte schoen, want daar waar veel superschoenen tegenwoordig stukken van de middenzool weghalen om gewicht te besparen, doet de superlichte Mizuno Hyperwarp Elite dat niet. Ik kan wel alvast zeggen dat ik daar blij mee ben, want op de paden waar ik loop komt er met regelmaat een eikel of steen vast te zitten in mijn schoen door die uitsparingen, en dat probleem heb je dus niet met deze schoenen.

    Specificaties

    Laten we eens naar de specificaties van de Mizuno Hyperwarp Elite kijken. Zoals ik al zei, de schoen is licht, zo’n 182 gram in mijn maat (43). De hoogte van de hak is zo’n 38 millimeter en de voorvoet 34,5, wat maakt dat het verval (drop) maar 3,5 millimeter is. Dit is bij de meeste superschoenen meer. De Nike Alphafly 3 heeft bijvoorbeeld een verval van 8 millimeter, en de Asics Metaspeed Sky Tokyo zo’n 6 millimeter. De middenzool bestaat uit twee verschillende soorten schuim, namelijk PEBA en een vorm van TPE. Het combineren van foams zie je bijvoorbeeld ook bij de Asics Metaspeed-lijn en zorgt voor een stabiele en responsieve ervaring. Het bovenwerk is een dunne mesh, wat ook zal bijdragen aan het feit dat de schoen zo weinig weegt.

    Ervaring na 100 kilometer

    Ik heb op het moment een vijftal schoenen in mijn rotatie, dus het duurt iets langer om 100 kilometer op een schoen te lopen, maar we zijn er. De Mizuno Hyperwarp Elite is een hele prettige schoen. Hoewel ik normaal gesproken schoenen met een hogere drop heb, vind ik de Mizuno Hyperwarp Elite echt wel fijn lopen. De schoen is stabiel, weegt nagenoeg niks en verdwijnt daardoor aan je voet.

    Ik heb geprobeerd verschillende tempo’s te lopen, en ik moet zeggen dat eigenlijk alles wel goed voelt op de Mizuno Hyperwarp Elite. Al is de schoen natuurlijk wel gemaakt om relatief snel te lopen, en dat merk je dan ook wel als je bijvoorbeeld aan het inlopen bent voordat je aan je marathontempoblokje begint. Het voelt wat onwennig, maar eerlijk gezegd denk ik ook dat ik er wel een rustig duurloopje op kan doen.

    Tijdens mijn laatste training heb ik tempo’s gelopen van 5:30 tijdens de warming-up tot aan tempoblokken die progressief van 4:20 per kilometer richting 4:00 per kilometer gingen, met op het einde een 3:45 per kilometer als toetje. Alles voelde soepel aan, en misschien voelen de snellere tempo’s nog wel beter omdat ik dan wat meer richting mijn voorvoeten ga. De demping van de schoen is goed, en de middenzool is ook erg responsief. Ik heb wel gemerkt dat na een kilometer of 30-35 de demping wat comfortabeler begon te worden. Maar dat is eigenlijk iets wat je altijd merkt met middenzolen die PEBA bevatten.

    Wat ook opvalt bij deze schoen is de grip. De zool bevat een hele vreemde rubbersoort, die heel hard aanvoelt en fragiel lijkt. Met de nadruk op lijkt, want na 100 kilometer is er geen slijtage te ontdekken, en moet ik zeggen dat de grip fantastisch is. Dit is bij veel andere wedstrijdschoenen helaas wel anders, maar Mizuno heeft hier echt een topzool ontworpen.

    Het bovenwerk van de schoen is zoals eerder vermeld een mesh, en zelfs met de huidige temperaturen (30+ graden) zit de schoen fantastisch. Het is een zeer ademende mesh, met een hele dunne tong, wat ervoor zorgt dat de schoen heel comfortabel zit en nooit echt warm aanvoelt.

    Wat ook de moeite waard is om te vermelden, is dat de schoen met regelmaat in de aanbieding te vinden is. Ik had hem bijvoorbeeld gekocht voor maar 145 euro bij Passasport (geen affiliatie of sponsoring, voor de duidelijkheid), in de aanbieding met een extra kortingscode van 10%. Voor een wedstrijdschoen van dit niveau vind ik dat echt geen geld.

    Conclussie

    Ik heb nog geen wedstrijd kunnen lopen op de Mizuno Hyperwarp Elite, maar zodra de mogelijkheid ervoor is, wil ik dat zeker gaan doen. Voor mijn gevoel past de schoen zo in het huidige rijtje van top wedstrijdsschoenen thuis. Het fijne is ook dat het geen kopie is van de al bestaande schoenen, waardoor je meer keuze hebt. Ik heb op het moment voor snellere trainingen en wedstrijden de Adidas Adios Pro 4, Nike Alphafly 3, Saucony Endorphin Pro 5 en dus de Mizuno Hyperwarp Elite. Wat mij betreft hoort de Mizuno echt wel in dit rijtje thuis en is het zelfs een van de betere schoenen. Zodra ik er 250 kilometer op heb staan, zal ik een update geven, en mocht ik tussentijds een wedstrijd gedaan hebben, dan zal ik dat ook zeker toevoegen.

  • Tijd voor heuveltjes!

    Ik heb een redelijk simpel trainingsplan door het jaar heen normaal gesproken. Ik loop zes keer per week, waarvan vier rustige trainingen van maximaal 65-70 minuten, en twee trainingen met intervallen of tempo blokken. Uiteraard is een van die twee trainingen ook iets langer, waardoor ik eigenlijk de meeste elementen in mijn training verwerkt heb.

    Een van de zaken die wel missen voor mijn gevoel, zijn heuvels. Natuurlijk doe ik af en toe heuvelsprints bij een viaduct, maar dat is toch anders dan rondjes rennend omhoog en omlaag gaan. Aangezien ik van plan ben om volgend jaar weer twee of drie ultra’s te lopen, en in ieder geval de 65 van Walcheren deze keer goed wil lopen, heb ik besloten om de komende tijd op maandag aan te sluiten bij de Hill Repeat Monday van Trailrunners Brabant voor een wekelijkse heuveltraining.

    Ik loop normaal gesproken altijd alleen, maar heb het gevoel dat het bij heuveltrainingen het wel fijn is om mezelf op te kunnen trekken aan de berggeiten, de mensen die omhoog huppelen in plaats van ploeteren zoals ik. Hopelijk zal ik niet alleen sterker worden, maar leer ik ook iets qua techniek.

    Afgelopen maandag heb ik voor de eerste keer meegedaan, en dat ik niet gewend ben aan die belasting was de volgende dagen wel duidelijk. Ik kan me niet herinneren eerder vier dagen lang spierpijn gehad te hebben van een training, dus de impact was flink. Maar hopelijk zal dat de komende weken minder worden langzaamaan. We gaan het ervaren!

  • Deurne City Run 2026, 5km

    In 2024 liep ik een persoonlijk record op de 5 kilometer in Deurne. Aangezien ik aan mijn snelheid wil werken, was het een mooi moment om weer deel te nemen aan deze editie. Net als in 2024 werd de wedstrijd op een zaterdagavond gehouden, en zouden we 2 rondes van 2,5 kilometer lopen door het centrum van Deurne. Een mooi vlak parcours, maar wel met wat lastige haakse bochten.

    Ik had eerder in de week al besloten dat ik de wedstrijd niet maximaal zou lopen, want het is de eerste keer in een hele lange tijd dat ik weer op dit tempo loop. Daarnaast wilde ik ervoor zorgen dat ik eigenlijk niet hoef te herstellen van de wedstrijd en direct weer kan doorgaan met trainen. Op basis van de laatste paar trainingen dacht ik dat ik ongeveer 18:50 zou kunnen lopen op de 5 kilometer, en het doel was dus om gecontroleerd rond de 19:15-19:30 te lopen.

    Om 20:15 precies werden we weggeschoten en ging er een groep hard vandoor. Hierdoor vertrok ik zelf ook iets te enthousiast en liep ik 3:40 per kilometer in plaats van de 3:54 die ik wilde lopen. Ik besloot dan ook om bewust terug te schakelen en kwam uiteindelijk de eerste kilometer door in 3:50. Iets sneller dan de bedoeling was, maar het voelde eigenlijk best comfortabel. Hetzelfde gold voor kilometer 2 en 3. Ook deze voelden eigenlijk best goed, en de eerste ronde van 2.5 kilometer liep ik in 9:35. Bij kilometer 4 merkte ik wel dat ik zwaarder begon te ademen en dat het toch warmer was dan gedacht. Maar ook nu lukte het nog steeds om het tempo aan te houden. Al merk ik wel in de bochten dat ik goed op moet letten dat ik mijn voeten goed neerzet, je wilt niet je enkel zwikken in die laatste paar minuten.

    Met nog 1 kilometer te gaan twijfelde ik nog even of ik moest proberen te versnellen, maar ik besefte dat ik hier kwam met een plan en dat dat een goede reden had. Ik liep dan ook die laatste kilometer in hetzelfde tempo als de kilometers ervoor en kwam de tweede ronde in praktisch dezelfde tijd door als de eerste, namelijk 9:36, om uiteindelijk met een nettotijd van 19:10 over de streep te komen.

    Het was weer een mooie avond in Deurne en een goed georganiseerde wedstrijd door de lokale atletiekvereniging AV-LGD. Bedankt weer, en tot de volgende!

Duncan Epping

Hardloper, nerd, en liefhebber van harde muziek.
Je kunt me vinden op X, Strava, en LinkedIn.