runnerd

Norwegian Singles – Update 3
februari 16, 2026
We zijn inmiddels 20 weken onderweg, en het begint nu echt wel eens tijd te worden om mijn huidige niveau te testen. Door de winterperiode en het weer (sneeuw, regen, kou) is het er nog steeds niet van gekomen om een wegwedstrijd te lopen. Al heb ik wel het gevoel dat de methode werkt, ik heb natuurlijk nog steeds geen hard bewijs. Nou ja, geen bewijs. Als ik naar de voorspelling op Garmin kijk en naar mijn hartslag/tempo op intervals.icu, dan is er wel duidelijk progressie.
5 KM voorspelling 10 KM voorspelling
30 september (begin) 19:49 41:43
31 oktober 18:52 39:55
30 november 18:42 39:32
27 december 18:42 39:24
10 februari 18:40 39:19
Ook mijn halve marathon voorspelling loopt in dezelfde lijn mee. Inmiddels staat die op 1:26:15, wat denk ik wel een redelijke inschatting is. Maar zoals gezegd, eerst maar eens een wedstrijd lopen zodat ik echt concreet bewijs heb. Overigens kijk ik niet alleen naar de Garmin voorspelling zoals al aangegeven. Ik vergelijk ook mijn intervallen qua tempo en hartslag, en ook daar zie ik weer een verbetering van 3-4 seconden per kilometer bij dezelfde hartslag. (De week van 22 december ten opzichte van de week van 9 februari.) Ik loop alle intervallen met een hartslagband, zodat er zo min mogelijk ruis in de data zit, en ik vergelijk alle drie de “sub threshold” trainingen met elkaar, dus het geeft denk ik wel een goed beeld. Daarnaast zie ik netjes mijn “training load” stijgen, terwijl “form” in het grijze blijft, wat ook precies is wat er voorgeschreven is.
Ik heb de komende tijd wel wat wedstrijden op de agenda staan, op 1 maart de 65 KM van Walcheren, op 29 maart de Venloop, op 12 april de halve van Helmond, en op 2 mei het Petranpad (60 of 112 KM). De 65 van Walcheren en het Petranpad zullen niet echt nuttig zijn als het aankomt op het testen van mijn huidige niveau, want daarvoor is de afstand te lang, maar dit zijn voor mij wel de “A” wedstrijden de komende maanden. Dit is voor mij de eerste keer dat ik verder dan 55 kilometer ga, dus het is meer een ervaring dan een race, maar hoe dan ook wel mijn belangrijkste wedstrijden vandaar dat ik met regelmaat langer loop dan de methode voorschrijft. De Venloop valt er precies tussen, dus hoe ik die ga aanpakken, zal ik pas rond die tijd beslissen. Dat zal liggen aan hoe ik herstel van de 65 kilometer. Ik wil in het najaar wel meerdere wegwedstrijden lopen, met als doel een snelle halve marathon en als tussenstop hopelijk een snelle 5 en 10 kilometer, waar dat precies gaat gebeuren moet ik nog bekijken.
Ik zal over een week of 6-8 weer een update geven, hopelijk heb ik dan wel een wedstrijd maximaal kunnen lopen, en heb ik harde cijfers om mijn gevoel te ondersteunen.
Mocht je meer willen weten over de methode lees dan mijn artikel, verder is er genoeg informatie online te vinden. En er is ook een boek beschikbaar, geschreven door Sirpoc/James Copeland zelf. Ik heb het gelezen en het is zeker de moeite waard om die aan te schaffen.
LOGO Midwinter trail 2026
februari 9, 2026
Het is alweer een jaar geleden dat ik voor het eerst deelnam aan een trailrun, en uiteraard is het geen toeval dat dat ook de Logo Midwinter Trail was. Die editie was extreem nat. Ik denk dat we toen 7-8 keer kniediep door het ijskoude water gingen en we meerdere malen door enkeldiepe modder moesten ploegen. Gezien er relatief weinig regen gevallen is de afgelopen maanden, verwachtte ik een ander parcours, maar je weet het nooit.
Ik had rond 9:45 afgesproken met neef Raymon en zijn loopvrienden Gijs en Edmond in Geldrop, want de start was om 10:30. Ik had ze van tevoren al gewaarschuwd voor wat we mogelijk aan zouden treffen, maar aangekomen bij de start bij de lokale scouting blokhut bleek eigenlijk direct wel dat het dit jaar een totaal andere ervaring zou zijn. Daar waar we vorig jaar één grote ronde liepen van 24 kilometer, hadden ze nu voor de 24 kilometer afstand ervoor gekozen om eerst de ronde van 8 kilometer te lopen en daarna de ronde van 16 kilometer. Van tevoren zou je denken dat dit minder leuk is, maar uiteindelijk kwam dat eigenlijk wel goed uit.
Er stonden in totaal zo’n 400 mensen aan de start over de verschillende afstanden, eigenlijk minder dan ik zou verwachten gezien de populariteit van trailruns tegenwoordig. Helemaal als je bedenkt dat je je hier kon inschrijven voor het luttele bedrag van 10 euro. Dus mocht je in de regio wonen, dit is echt een aanrader, zet het alvast in je agenda voor volgend jaar. Voor die 10 euro krijg je niet alleen een mooie route, maar krijg je ook een gratis kopje thee of koffie voor de start en een kop erwtensoep of tomatensoep na de finish!
De eerste ronde was voornamelijk single track door de bossen en langs de vennen. Het was wat mistig, en dat zorgde voor mooie plaatjes! Dat is eigenlijk ook wel het leuke aan trailruns, de tijd is toch van minder belang, dus je kunt genieten van het uitzicht, en eventueel nog eens stoppen om een foto te maken. Helaas voelde neef Raymon zich niet top doordat hij herstellende was van een griep/verkoudheid, en bleek na een paar kilometer al dat dit niet zijn dag zou zijn. Dan is het wel prettig als je twee rondes loopt.
Na 8 kilometer kwamen we weer langs start/finish en begon ronde twee voor mij, Raymon besloot hier slim te zijn en te stoppen. De aanloop was hetzelfde, maar al snel boog de route af. Wel prettig, want net voordat ik aan ronde 2 was begonnen, was de 8 kilometer afstand ook begonnen, dus dat scheelde een hoop inhalen op de single tracks die zouden volgen. Tegen Gijs en Edmond had ik gezegd dat ze rustig door konden lopen, dus het was mijn plan om naar hun toe te lopen bij deze ronde. Overigens was het niet alleen single track bij de ronde van 16 kilometer, hier gingen we over de grotere heidevlaktes heen die je in deze regio veel hebt, en ook over wat bredere zandvlaktes. Ik weet dat niet alle traillopers daar fan van zijn, maar ik vind die afwisseling juist wel prettig. Al mag dat mullere zand wel achterwege gelaten worden.
Na verschillende prachtige vennen, vermakelijke singletracks, bredere zandpaden, wat mul zand, en aan het einde toch wat meer bagger en water, kwamen we na een kleine 24 kilometer aan bij de finish. Daar stond niet alleen zoals beloofd een heerlijke erwtensoep te wachten, maar konden alle deelnemers ook genieten van een heerlijk frietje met mayonaise omdat LOGO zijn 40-jarig bestaan vierde. Ik heb het vaker gezegd, en ik ga het nu weer zeggen: waar zie je dat nog dat je mee kunt doen aan een trail-evenement voor 10 euro en dat je niet alleen een prachtige route krijgt, maar ook gratis thee, koffie, soep en een frietje!
Wat een topdag was het weer. Bedankt LOGO voor de organisatie, net als vorig jaar was het weer geweldig. Ik hoop dat ik er volgend jaar weer bij kan zijn, ik ga in ieder geval alvast een herinnering in mijn agenda zetten zodat ik het niet vergeet!
De 30KM van de AV-LGD trail!
januari 26, 2026
Ik had dit weekend een lange duurloop op de agenda staan, en zag op Facebook voorbij komen dat de wandel afdeling van AV-LGD uit Deurne een wandeltocht / trail organiseerde. Er waren verschillende afstanden, en ik had gekozen voor de 30 kilometer. Het was de bedoeling om rond half 9 te starten, maar doordat ik mijn horloge dom genoeg was vergeten werd het iets later. De inschrijving was in het clubhuis van de atlethiek vereniging, en voor het luttele bedrag van 8 euro kon ik beginnen. Het idee voor vandaag was simpel, gewoon een mooi rondje rustig lopen. Ergens tussen de 5:15 en 5:30 per kilometer, afhankelijk van wat ik tegen zou komen. Ik had besloten om mijn Nike Vomero Plus aan te trekken in plaats van mijn trailschoenen, want gezien het rond het vriespunt was verwachtte ik niet veel bagger.
Er was al een flinke groep hardlopers voor mij gestart, hoorde ik bij het inschrijven, die had ik net gemist helaas, dus ik ging alleen van start na de route kort bestudeerd te hebben. Toch altijd prettig als je ongeveer een idee hebt waar je langs komt, al was de route supergoed uitgepijld verder. Ondanks dat ik veel in dit gebied loop, zaten er zelfs dichtbij huis nog mooie paden tussen die ik nog niet ontdekt had. De route liep vanaf het clubhuis eerst over de weg richting het Rijtven, om daarna de weg over te steken en via het Zandbos richting Heidveld te gaan. Dit was wat mij betreft, de eerste 15 à 17 kilometer, het mooiste stuk van de route. Veel singletrack paden in het bos, en een mooi stuk langs rivier de Aa. In het bos werd ik ingehaald door een snel groepje van drie hertjes, dat was wel een mooie onverwachte ervaring.

Onderweg waren er een aantal rustpunten bij verschillende horecalocaties. Ik had 1 liter sportdrank bij me en twee gelletjes, dus besloot om die over te slaan. Er waren verder geen verzorgingsposten, dat komt omdat dit eigenlijk ook meer een wandeltocht is dan een trail run. Dat betekent ook dat je met regelmaat wandelaars inhaalt, soms is dat lastig op de singletracks, maar dat hoort er nu eenmaal bij en is verder ook geen probleem.
Het stuk bij Bospark De Bikkels was ook wel verrassend, ik loop regelmatig door dit natuurgebied, maar had nog nooit deze paden genomen. Dat is eigenlijk ook wel het leuke aan dit soort laagdrempelige evenementen in de regio. Voor een paar euro heb je een mooie ochtend en ontdek je paden die je alleen niet zomaar op zou zoeken. De laatste paar kilometer ging over het asfalt terug richting het clubhuis, en hier kwam ik de groep tegen die voor mij gestart was, het gebeurt niet vaak dat je praktisch een volledige route van 30 kilometer alleen loopt. Na ongeveer 2 uur en 40 minuten, was ik terug bij het clubhuis, en na een praatje met Mario was het tijd om weer richting huis te gaan en te herstellen van een mooie lange trail.
Bedankt AV-LGD voor een mooie ochtend, op naar de volgende!
La Sportiva Prodigio Pro review
januari 19, 2026
De eerste paar trails liep ik op mijn Asics Superblast 2. In Nederland is dat op de meeste routes, en zeker in de lentemaanden en zomermaanden, meestal geen probleem. De paden waar ik loop zijn veelal singletracks in het bos, of gravelachtige paden. Niet echt de ondergrond waar je daadwerkelijk trailschoenen voor nodig hebt normaal gesproken. Toen echter het wat meer begon te regenen, en ik ook met regelmaat bij Gulbergen het dak van Brabant “beklom”, was het toch tijd om eens naar een paar fatsoenlijke trailschoenen te kijken. Ik heb in het verleden wel trailschoenen gehad voor de sporadische trail die ik liep, de Nike Pegasus Trail en de Nike Zegama 1 en 2, maar wilde nu wat anders proberen.
Na tientallen Youtube videos bekeken te hebben en reviews te hebben gelezen, was het voor mij duidelijk dat de La Sportiva Prodigio Pro een van de favoriete trailschoenen was van dit moment van veel mensen. Zoals de meeste van jullie weten loop ik voornamelijk op de weg normaal gesproken, en ik was voor mijn trailschoen dan ook op zoek naar een schoen die “snel” aan zou voelen en ook fatsoenlijke demping, energieteruggave, maar ook grip zou hebben. Best een lastige combinatie, maar volgens veel reviews zou de La Sportiva Prodigio Pro dat moeten bieden.
Na wat zoeken kwam ik bij Bergzeit een mooie aanbieding tegen, en in combinatie met een kortingscode kon ik de Prodigio Pro voor een kleine 130 euro bestellen. Ik had al gelezen dat de schoen wat klein viel, dus ik had voor de zekerheid een grotere maat dan normaal besteld, in mijn geval 43.5, waar ik normaal 43 draag bij de meeste merken. De maat was qua lengte en breedte perfect, en de pasvorm leek ook goed bij de eerste keer aantrekken. Het lastige is natuurlijk wel dat je dat eigenlijk pas weet als je met de schoenen gelopen hebt in het bos en wat heuveltjes op en af bent gegaan.
Specificaties
De Prodigio Pro voelt relatief licht aan voor een trail schoen, ongeveer zo’n 265 gram. De schoen heeft een verloop van 6mm, met een hoogte van 34mm in de hiel en dus 28mm in de voorvoet, en gebruikt een combinatie van zowel TPU als EVA voor de middenzool, voor de (run) nerds onder ons. Dit zorgt ervoor dat je een aanzienlijke middenzool hebt die voor goede demping zorgt en een redelijke energieteruggave heeft, maar je tegelijkertijd ook het gevoel blijft houden dat je contact hebt met de ondergrond. Dit is juist voor trailschoenen wel prettig, want dan kun je anticiperen op de oneffenheden van de ondergrond, stenen, wortels, etc.
Ervaring na 200 kilometer
Ik heb inmiddels zo’n 250 kilometer gelopen op de schoen, en ik moet zeggen dat de schoen steeds beter is gaan aanvoelen. De eerste paar loopjes vond ik de Prodigio Pro wat stijf, en misschien zelfs wel wat onprettig qua demping. Maar na een kilometer of 50-60 verdween dat gevoel, alsof de schoen ingelopen moest worden. Het prettige aan de Prodigio Pro vind ik dat de schoen heel natuurlijk aanvoelt, de transitie van hak naar teen, en van stap naar stap, voelt heel normaal. Bij sommige schoenen heb je het gevoel dat je onnatuurlijk beweegt, dat is met de Prodigio Pro zeker niet het geval. Ik denk ook dat ik best redelijke tempo’s kan lopen op deze schoen, ik heb nog niet veel sneller dan 4:30 per kilometer gelopen, maar het voelt alsof dat wel moet lukken.
Ik heb verschillende afstanden op de schoen gelopen, van kortere, iets snellere trails tot aan de Drenthe Trail Marathon die ik in 3 uur en 36 minuten heb voltooid. Eigenlijk heb ik weinig aan te merken op de schoen, behalve dan dat ik wat wrijving ervaar op mijn grote teen, wat voor het eerst in mijn leven voor een blaar gezorgd heeft tijdens het hardlopen. Dit is ook wat er eigenlijk toe heeft geleid dat ik twijfel of ik de langere afstanden die ik gepland heb staan op de Prodigio Pro moet lopen. Eerlijk gezegd denk ik nu van niet, maar dat beslissen we tegen die tijd wel.
Dat neemt verder niet weg dat het een prettige schoen is om op te lopen. Ik snap ook eerlijk gezegd niet waardoor die blaar komt, want de schoen voelt niet te krap. Het lijkt erop alsof het “mesh” bovenwerk, wat bijna als een sok aanvoelt en zit, net iets te strak zit en daardoor wat schuurt. Dat bovenwerk is overigens wel perfect voor natte of modderige trails, want het is snel droog en ook makkelijk schoon te houden. Het prettige is ook dat het bovenwerk nauw aansluit rond de enkel, waardoor er praktisch geen zand, steentjes enzovoort in je schoenen terecht kan komen. Ik wil niet zeggen dat er niks in komt, maar het voorkomt in ieder geval een groot gedeelte.
Het laatste wat ik nog wil opmerken is het rubber, na 250 kilometer zie ik nog geen enkele vorm van slijtage. De diepte van de “lugs” is 4 millimeter, wat er voor zorgt dat je op de meeste Nederlandse trails zeer goede grip hebt. Het enige waar ik wat last had van glijden was in de enorm modderige stukken bij sommige trails, maar welke schoenen doen het daar wel goed? Ook tijdens de weken in de winter met sneeuw deed het rubber netjes zijn werk!
Conclusie
Na 250 kilometer, op verschillende soorten trails in Nederland, begrijp ik volkomen waarom dit een van de favoriete trailschoenen is op dit moment. Ondanks het feit dat ik inmiddels twee keer een blaar opgelopen heb, vind ik het een hele prettige trailschoen. Licht, snel en responsief, met een goede grip. Ik zal er de komende tijd nog veel trails op lopen, en hier een update geven als ik de 500 kilometer bereikt heb! Voor nu is dit wat mij betreft een aanrader, tenzij je bredere voeten hebt, want de schoen is wel relatief smal.
Drenthe Trail Marathon
december 30, 2025
Een paar maanden geleden vertelde neef Raymon mij dat er een leuke trail was in Drenthe, en dat hij van plan was om die te gaan lopen. Ik ben aan het trainen voor de 65 van Walcheren en wilde eigenlijk nog een 40+ kilometer lopen in december of januari, dus dit was een mooi evenement om dat te doen. Raymon zou de halve marathon lopen met zijn maat Gijs, en ik had me ingeschreven voor de hele marathon.
Maandag 29 december was het dan zover: de Drenthe Trail Marathon. Na een lange autorit van een kleine 3 uur was ik eindelijk aangekomen in het kleine plaatsje Norg. Na mijn startnummer opgehaald te hebben, was het dan ook wachten tot Raymon en Gijs aan zouden komen. Ondanks dat zij 45 minuten later dan ik zouden starten, hadden ze besloten toch bij mijn start aanwezig te willen zijn. Altijd gezellig natuurlijk! Na even te wijzen op het feit dat we waarschijnlijk behoorlijk dood zouden gaan vandaag, was het tijd om naar het startvak te gaan.
Ten opzichte van de laatste paar trails die ik gelopen heb, was het duidelijk dat deze iets competitiever zou zijn, want iedereen stond ruim voor tijd al klaar om te vertrekken. Ik besloot daarom naar voren te lopen, niet dat ik verwacht vooraan te lopen, maar ik weet ook dat ik waarschijnlijk niet in het middenveld loop, dus dan kun je maar beter op de juiste plek proberen te vertrekken.
De route begon met brede zandpaden, wat wel prettig was, want hierdoor kon iedereen eigenlijk meteen zijn eigen ritme lopen. De eerste 3-4 lopers waren er dan ook meteen vandoor op een flink tempo, en ik had zo het idee om te beginnen rond de 4:50–4:55 per kilometer en dan te kijken wat het parcours zou toelaten, want daar ben je uiteindelijk wel van afhankelijk bij een trail. Het parcours was uiteindelijk wel goed te doen: veel single track, wat lichte bagger hier en daar, wat bomen om overheen te gaan en wat korte steile bultjes. Precies wat je zou verwachten eigenlijk bij een trail in Nederland.
Na een kilometer of 3-4 vormde er een mooi treintje van lopers, voor mij wel prettig, want ik moet nog steeds wennen aan het navigeren in het bos en zo kon ik gewoon degene voor mij volgen. De route was overigens volledig uitgepijld, maar ik merk dat ik soms wat moeite heb om de lintjes te spotten; ik let er nog niet genoeg op. De hele marathon zou in eerste instantie eigenlijk één grote ronde zijn, maar door logistieke problemen was besloten om het twee keer de ronde van de halve marathon te laten zijn. Dit is ook wel waar een klein nadeel zat aan deze trail, want de “snellere lopers” zouden bij de tweede ronde deelnemers van de andere afstanden tegenkomen. Ik wil niet zeggen dat dat een supergroot probleem is, maar het is lastig inhalen op dicht beboste singletrackpaden wanneer er een treintje van 6-7 mensen voor je loopt op een tempo dat 1,5 minuut lager ligt.
Ik kwam dan ook aan het begin van mijn tweede ronde direct mensen tegen die de kortere afstanden liepen, en dat maakte het toch wat zwaarder, want je bent constant aan het afremmen en aanzetten. Je kunt dat ook wel goed zien in de grafiek op Garmin: veel afremmen naar 6:00–7:00 en dan weer aanzetten. Ik moet eerlijk zeggen, ik had daar wel wat moeite mee en begon zo rond kilometer 37-38 wat lichte kramp te krijgen.
Screenshot
Ik denk ook dat ik, achteraf gezien, iets te warm gekleed was en dat ik ook behoorlijk wat vocht verloren was. Dat zou ook wel bijgedragen hebben aan de kramp. De laatste 4-5 kilometer van de ronde was eigenlijk het zwaarste: niet alleen veel single track, maar ook veel bultjes, bomen om onderdoor te gaan of overheen, maar ook veel mensen van de kortere afstanden. Het tempo ging dus automatisch omlaag, en uiteindelijk kwam ik over de finishlijn na 3 uur en 36 minuten en 0 seconden, als 9de overall. Niet slecht voor een trailmarathon, wat eigenlijk een trainingsloop is voor een wedstrijd volgend jaar.
Na de finish was het tijd om (helaas koud) te douchen en te genieten van een heerlijk 0.0-biertje en een broodje gyros. Ik had me dat niet beseft bij het inschrijven, maar het eten en drinken was inclusief. Dat is de eerste keer dat ik dat meemaak, en ik moet zeggen dat ik dat wel kan waarderen!
Ik wil de organisatie en de vrijwilligers bedanken voor een mooie dag, en natuurlijk Raymon en Gijs voor de gezelligheid. Op naar de volgende!
Norwegian Singles – Update 2
december 27, 2025
Inmiddels zijn we 12 weken onderweg met de Norwegian Singles Methode. Ik had 6 weken geleden een update gegeven, en eigenlijk is deze update meer van hetzelfde. Ik heb me de afgelopen 6 weken redelijk strikt kunnen houden aan het programma, en dat heeft ervoor gezorgd dat de sub-threshold intervallen makkelijker zijn gaan aanvoelen. Ik heb ze dan ook 3 keer per week netjes kunnen doen, en dat ritme bevalt me goed. Naast dat de intervallen makkelijker voelen, zie ik ook nog steeds de “Garmin Race Predictor” de goede kant op trenden. Ik moet dit eigenlijk een keer testen tijdens een wedstrijd, maar helaas zijn er weinig korte wedstrijden in de regio op dit moment die in mijn schema passen, dat komt dus later wel een keer.
Ik kan wel redelijk inschatten meestal wat mijn nivo is, en ik denk dat de 5 KM tijden redelijk kloppen op het moment. Als je de cijfers naast elkaar zet vanaf het begin dan ziet het er zo uit:
5 KM voorspelling 10 KM voorspelling
30 september (begin) 19:49 41:43
31 oktober 18:52 39:55
30 november 18:42 39:32
27 december 18:42 39:24
Natuurlijk is dat nu lastig te controleren of deze tijden kloppen, en voor mijn gevoel is het gat tussen de 5KM en de 10KM voorspelling te groot. Maar het neemt niet weg dat er een stijgende lijn in zit. Die stijgende lijn zie ik ook terug op Intervals.ICU als ik naar mijn sub-threshold intervallen kijk. Mijn tempo gaat omhoog, bij dezelfde hartslag, of zelfs een lagere hartslag. Ik heb dan ook mijn tempo’s iets aangepast deze week. Als ik 2 trainingen vergelijk dan is het wel duidelijk dat er een verbetering is. Op 24 november liep ik de 3x 10 minuten training en was bij de laatste herhaling mijn hartslag 149 bij een tempo van 4:16 per kilometer. Op 22 december was mijn hartslag bij de laatste herhaling 145 bij een tempo van 4:13 per kilometer. Niet wereldschokkend qua verbetering van het tempo, maar wel een teken dat het werkt. Al moet ik wel eerlijk zeggen, het koudere weer zal ook bijdragen aan een lagere hartslag. (Ik loop mijn intervallen altijd op hetzelfde rondje om de variabelen zoveel mogelijk gelijk te houden.)
Volg ik de methode 100%? Niet echt, want mijn langzame duurloopjes willen nog wel eens iets langer zijn dan de voorgeschreven 90 minuten. Niet dat ik denk dat dit een probleem is, want het hele idee van NSM/NSA is dat je genoeg hersteld bent om de sub-threshold trainingen te kunnen doen, en dat is het geval. We gaan dus netjes verder op deze manier. Hopelijk heb ik bij de volgende update een wedstrijd kunnen lopen en daadwerkelijk bewijs dat de methode aanslaat!
Mocht je meer willen weten over de methode, er is genoeg informatie online te vinden. Er is een boek inmiddels beschikbaar, geschreven door Sirpoc zelf.