Vorig jaar liep ik in Heeze een mooie PR op de 15 kilometer bij de Sylvesterloop, en ook voor de 2024 had ik me weer ingeschreven. Het is een mooi test moment voor dat de voorbereidingen voor Rotterdam beginnen, en dit jaar wilde ik graag de lijn doorzetten en hopelijk een persoonlijk record lopen.
In Eindhoven liep ik op de halve marathon 1:24:31, rekening houdende met het weer op die dag zou dat betekenen dat ik op de 15 kilometer rond de 58 minuten zou moeten kunnen lopen. “Zou moeten” want niets is gegarandeerd natuurlijk, en daar kwam ik op een harde manier achter.
De weersverwachting was niet geweldig voor de race, en buienradar voorspelde ook niet veel goeds. Regen, wind, en ongeveer 4 graden. Daarnaast werd er al aangegeven door de organisatie dat er behoorlijk wat plassen lagen op de verschillende paden. Achteraf gezien misschien onverstandig, maar ik had een plan en wilde me daar aanhouden, ook al waren de omstandigheden niet optimaal.
De wedstrijd begon om 11 uur, en een minuut of 5 voor de start stond iedereen al ongeduldig te wachten. Om 11 uur precies luidde de start toeter en gingen we er hard vandoor.
Vanaf de start liepen er meteen drie lopers hard weg bij de rest, en ik zat in een groepje van ongeveer 6 à 7 man daar achter. De eerste twee kilometer voelde goed en gingen op 3:50 per kilometer, eigenlijk iets te snel, maar vanaf kilometer 3 werd er getemporiseerd, en liepen we rond de 3:55 gemiddeld, en dat was ongeveer wat ik wilde lopen.
Tot kilometer 7 voelde het goed, maar daarna begon het langzaam oncomfortabel te worden. Wel herkenbaar, de 15 kilometer is nu eenmaal een afstand waar je ongeveer op je lactaat drempel loopt als je er rond de zestig minuten overdoet. We hadden af en toe tegenwind en regen, maar vooral de plassen en de scherpe bochten (soms met vee roosters) zorgde er voor dat het zwaarder was dan ik had verwacht omdat je praktisch stil kwam te staan en weer veel kracht moest gebruiken om op tempo te komen.
Op kilometer 12-13 liep ik rond plaats 5-6 en ondanks dat het zwaar was had ik het gevoel dat ik dit wel tot het einde kon volhouden en er misschien net een PR uit zou kunnen slepen. Geen idee wat er gebeurde of waarom, maar nadat ik dat dacht kreeg ik spontane braakneigingen. De neigingen waren zo hard dat ik wel moest stoppen. Vreemd genoeg trok het binnen zo’n 20 seconden weer weg en kon ik meteen weer door op het tempo waar ik op liep, maar nu op de 7de plek. (Zie het dipje…)
De laatste kilometers waren zwaar, ik was licht nerveus dat ik meer braakneigingen zou krijgen, en ik merkte ook dat mijn benen vol begonnen te lopen en ik langzaam kracht verloor om grote passen te blijven maken. Zo’n 15 kilometer wedstrijd is toch wel op het randje, en deze keer ging ik daar blijkbaar net overheen. Toen ik over de finish kwam, en mijn horloge stop zette, was het resultaat 59:18, meer dan een minuut langzamer dan ik eigenlijk wilde lopen.
Teleurgesteld? Ja en nee! Soms lopen dingen nu eenmaal anders dan gedacht, en je kunt niet altijd verwachten een persoonlijk record te lopen. Ik ben in ieder geval blij dat ik de finish gehaald heb (met een redelijke tijd) ondanks de problemen, en ook nog als zevende van de ruim 150 deelnemers. Niet te lang over nadenken, op naar de volgende!
Geef een reactie