Dat de marathon van Rotterdam dit jaar anders zou worden dan voorgaande edities voor mij, was al een tijd duidelijk. De afgelopen keren heb ik altijd geprobeerd een PR te lopen, maar het was al maanden duidelijk dat dat dit jaar niet haalbaar zou zijn. Achteraf misschien maar goed ook, want vooraf was al duidelijk dat 2025 een zware editie zou worden, met verre van ideaal weer.
Zoals elk jaar reed ik op zondag naar Bodegraven om samen met mijn neef naar Rotterdam te vertrekken. We besloten dit keer iets eerder te gaan, zodat we zeker geen problemen zouden hebben met parkeren. Een slimme zet, want rond 8:15 stonden we al zonder moeite in de buurt van de start. Misschien wat aan de vroege kant, maar persoonlijk vind ik het prettig als je niet hoeft te stressen. Rond 9:15 begaf ik me richting het startvak om daar te wachten op het startsignaal. In het vak kwam ik toevallig Maurice en Koen tegen, met wie ik in Posterholt de halve marathon als voorbereiding had gelopen.
Iets voor tien uur klonk traditiegetrouw in Rotterdam “You’ll Never Walk Alone”. Geen Lee Towers dit keer, maar Francis van Broekhuizen. En daarna was het tijd om te vertrekken. In mijn startvak stonden de 3:00- en 3:10-pacers, en toevallig stonden de 3:10-pacers vlak voor me. Ik was eigenlijk niet van plan om op 3:10 te mikken, maar besloot op het laatste moment om hen rustig te volgen en wel te zien waar het schip zou stranden.
Al tijdens de eerste paar kilometer werd het duidelijk dat het een zware dag zou worden, voor velen, maar ook zeker voor mij. De temperatuur was zelfs om tien uur al aan de hoge kant, en de luchtvochtigheid was ook erg hoog. Ik merkte al snel dat ik begon te zweten, en dat het zweet nauwelijks verdampte. Dat is eigenlijk de slechtste situatie die je kunt hebben, want het maakt het voor je lichaam lastig om af te koelen.
Toch kwam ik de eerste 15 tot 20 kilometer redelijk goed door. De pacers liepen vrij constant, wat erg prettig was: een keer geen zorgen over tempo maken. Rond kilometer 24 stond mijn broer met een flesje water te wachten. Normaal pak ik die al lopend aan en ga ik direct door, maar deze keer besloot ik om even te stoppen. Natuurlijk om mijn broer te bedanken, maar ook om even fatsoenlijk te kunnen drinken. Na zo’n 15 à 20 seconden ging ik weer verder.
Dat betekende natuurlijk wel dat ik de pacers was kwijtgeraakt, maar ik vond al snel mijn ritme terug en tikte de kilometers verder af in 4:25 tot 4:28 per kilometer. Rond kilometer 28 begon ik te merken dat mijn linkerbeen wat lichte krampverschijnselen vertoonde, de blessure waar ik al maanden mee kamp begon iets op te spelen leek het. Hoe sneller ik loop, hoe sneller die opspeelt. Rond kilometer 30-31 begon ik ook te merken dat ik de warmte toch wat had onderschat. Gelukkig stond daar vriend Barry (ik had het nodig, echt bedankt!) met een flesje water en een Warsteiner 0.0 om de dorst te lessen en mijn lichaam wat af te koelen.
Na een korte stop ging ik weer verder. Nog maar een kilometer of elf, hoe moeilijk kan het zijn? Na een kort intern debat besloot ik om wat gas terug te nemen. Met hangen en wurgen had ik misschien mijn tempo vast kunnen houden, maar ik liep niet voor een PR en had met mezelf afgesproken dat ik ‘heel’ wilde blijven. Met deze warmte is het dan verstandiger om je tempo aan te passen.
De laatste kilometers, hoewel het zwaarste stuk, waren ook het mooist. Ik denk zelfs dat ik ze voor het eerst echt volledig bewust heb meegemaakt. Vijf rijen dik mensen langs de kant die je aanmoedigen. Bands, dj’s, drumbands en zangkoren zorgden voor een geweldige sfeer. Aangekomen bij de laatste 500 meter schoten de herinneringen aan mijn sub-3 van vorig jaar door mijn hoofd. Waar ik toen nog moest sprinten om mijn doel te halen, versnelde ik nu lichtjes, gaf de “sfeerman” een high five en kwam na 3 uur en 13 minuten over de finish.
Wachtend op Raymon was het tijd voor een welverdiend flesje isotone drank, waarna natuurlijk de traditionele foto werd gemaakt met Raymon, en een tafel vol Chinees verorberd moest worden. Ondanks dat ik mijn plezier niet per se haal uit de voorbereidingen op een marathon, vind ik de marathon van Rotterdam toch echt wel de mooiste (wedstrijd) van Nederland. Op naar de volgende!
Geef een reactie