De dag is eindelijk daar, 16 april 2023, de marathon van Rotterdam. Na een wat onrustige voorbereiding ben ik toch wel licht gespannen wat er vandaag gaat gebeuren. Kan ik me aan het plan houden wat ik bedacht heb of niet? Zeker gezien de kuit/achillespees problemen tijdens de voorbereidingen is dat toch wel twijfelachtig, maar we beginnen met volle moed, we kunnen altijd nog overgaan op plan B als dat nodig is.
Zoals altijd rij ik vanuit Helmond via Bodegraven naar de rand van Rotterdam, om daar met de metro naar het centrum van Rotterdam te gaan. Aangekomen in Rotterdam is het al erg druk merken we terwijl we richting het startvak lopen, drukker dan andere edities op de een of andere manier. Of waren we wat aan de late kant?
Het is ook relatief koel nog voor de tijd van het jaar, eigenlijk best wel ideaal voor een marathon. Gezien de ervaring bij de drankposten van andere jaren, had ik besloten om met een vest te lopen met twee softflasks van 500ml. Wel handig dacht ik, want dan ik de eerste 6 drankposten gewoon overslaan, en kan ik mijn gels ook makkelijk meenemen. Achteraf gezien had ik mezelf moeten realiseren dat het met zo’n vest ook snel warm wordt, tenminste ik had daar behoorlijk last van, en ik vraag me achteraf af hoeveel extra vocht ik verloren ben. Dat moet dus volgende keer anders.
Het plan voor deze race is om zo’n 10 seconde per kilometer sneller te lopen dan in Eindhoven. In Eindhoven liep ik rond de 4:35, dus we gaan in Rotterdam voor 4:25. Dat betekent dus ook dat ik meteen relatief hard moet starten, en dat is niet makkelijk met de grote drukte in Rotterdam. De eerste vijf kilometer gaan dan ook op een gemiddelde van 4:27 per kilometer, en met aardig was geslinger om mensen in te halen om in mijn ritme te komen.
Na dat we langs de Kuip komen begin ik redelijk in mijn ritme te komen en tik ik de ene na de andere kilometer weg op 4:25. Al merk ik wel dat het op sommige stukken relatief druk is, en begin ik me al zorgen te maken op het fietspad wat er aan staat te komen (Havenspoorpad), ik mag toch hopen dat dit gedeelte in de toekomst uit het parcours gehaald gaat worden.
Zodra we bij het Havenspoorpad aan komen blijkt inderdaad dat er geen doorkomen aan is. Inhalen is niet meer mogelijk, tenzij je door het gras gaat, en het tempo zakt ook langzaam in van iedereen lijkt het. Ik probeer toch hier en daar in te halen, maar op een gegeven moment zit ik vast achter een pacing groep. Zodra het kan ga ik de groep voorbij en probeer ik het tempo weer op te pakken, en dat lukt goed.
Nu richting Slinge, misschien wel een van de leukste stukken van het parcours. Het staat echt rijen dik met mensen, en je bent nog fris genoeg om door te hebben wat een ontzettend feest het is. Dit is natuurlijk niet het enige punt wat het druk is, eigenlijk is het overal wel druk in Rotterdam. Nou ja, behalve een paar kilometer rond het Kralingse Bos.
Halverwege kom ik door in 1:33:09, ik had gerekend op zo rond de 1:34 dus alles gaat volgens plan. Maar het lastigste stuk moet nog komen, eerst vals plat omhoog door de stad, dan de Erasmusbrug op, het tunneltje door, en dan dat Kralingse Bos nog. Tot aan 30 km voel ik me eigenlijk nog top, dit gevoel moet ik vast zien te houden.
Vanaf een kilometer of 35 verwacht ik het echt moeilijker te gaan krijgen, en ondanks dat mijn benen wel moe aanvoelen, weet ik het tempo redelijk vast te houden. Pas vanaf kilometer 38 merk ik dat mijn pas lengte korter begint te worden, en dat ik meer passen moet maken om hetzelfde tempo aan te kunnen houden, dus opletten en schakelen! Best lastig, want dit is het drukste gedeelte van het parcours qua toeschouwers, en dat maakt het soms toch lastig om te focussen op dat tempo. Terwijl ik richting die eindstreep ga, zie ik in mijn ooghoek een vriend staan die wat meters meeloopt en me succes wenst voor die laatste kilometers.
Het begint nu toch wel pijn te doen, en vooral mentaal merk ik dat ik op begin te raken. Mijn conditie is niks mis mee, mijn spieren beginnen hier en daar wat pijn te doen, maar het is nu niet meer ver. Blijkbaar komen we weer langs de kubuswoningen, maar ik heb het punt bereikt waarop ik dat soort details niet meer registreer. Het enige wat ik nu wil zien is de finish. Nog één bocht en dan zijn we er, de coolsingel. Nog een paar honderd meter en dan is het voorbij, tijd om het tempo op te voeren naar wat voelt als een sprint. Onnodig om te zeggen, maar na 42 kilometer is dat natuurlijk geen sprint meer, en ziet het er zeker niet soepel uit. Maar wat doet het er ook toe, na een hele vlakke race kom ik over de finishlijn met een eindtijd van 3:06:21, en een gemiddelde van 4:25 per kilometer. Precies volgens plan, wat een dag!
Geef een reactie