Mijn derde marathon al weer, en deze keer eens niet in Rotterdam, maar dichter bij huis, Eindhoven! Ik ben na Rotterdam 2022 toch met wat kleine blessures blijven zitten, en de vraag is dan ook hoe deze marathon zal gaan. Het doel is om zo rond de 3:15 te lopen, maar dat betekent dus dat er 10 minuten van mijn huidige PR af gaat, en eerlijk gezegd is dat best veel. Tel daar bij op dat ik tot drie weken voor de marathon niet zeker wist of ik überhaupt kon lopen, want mijn schaambeen sputterde al een tijdje.
Na een bezoek aan de fysio, waar bleek dat er in ieder geval geen stressfractuur was, heb ik toch maar besloten de intervaltrainingen even te laten voor wat het is. Die lijken de problemen alleen maar erger te maken. Die interval training gaat me nu niet meer aan een snellere tijd helpen, maar mogelijk wel de vernieling in, dus uit het schema en wat rustiger werk er in. De vraag is dan natuurlijk wel, gaat dit probleem niet opspelen na 30/35 km lang op een relatief hard tempo te lopen? We gaan het zien, het plan is om net achter de 3:15:00 pacer te starten, en om te kijken hoe lang ik dat vol kan houden. Hopelijk tot het einde.
Wat wel prettig is aan Eindhoven is dat het aantal mensen die de marathon loopt vele malen minder is dan in Rotterdam. (De halve is veel drukker!) Het is niet zo druk in het start vak, en je kunt nog zelfs gedag zeggen tegen je familie en vrienden, en dat is toch wel erg leuk.
Na dat het start schot af gaat, is het toch wel dringen, iedereen probeert meteen zijn tempo te zoeken, en ik merk dat er toch aardig wat mensen voor me lopen die een veel lager tempo hebben. Op een paar honderd meter afstand zie ik de pacer voor 3:15, en het idee is om vanaf dat moment daar langzaam naartoe te lopen. Ik probeer een gemiddelde van zo’n 4:35 aan te houden. 15 seconde sneller dan 6 maanden geleden in Rotterdam, maar met meer ervaring en meer kilometers in de benen moet dat wel lukken.
Na een kilometer of 10 zit ik bij de pacer groep en ik merk al snel dat veel mensen in de groep klagen over de tempowisselingen. Ik ben zelf helemaal geen fan van tempo schommelingen, dus ik probeer er op een meter of 10 wat achter hangen om zo de verschillen wat op te kunnen vangen. Helaas merk ik al snel dat de schommelingen in tempo echt veel te groot zijn, tenminste voor wat ik prettig vind, en ik beslis om er voorbij te gaan en er voor te blijven lopen.
Achteraf gezien was dat een goede beslissing, want het zorgt er voor dat ik mijn eigen tempo kan lopen zonder mezelf opgejaagd te voelen en dat werkt goed. De kilometers lopen relatief makkelijk weg en ik kom halverwege door op 1:36:41, die 3:15 moet er dus in zitten als ik dit vol kan houden.
Bij de vorige twee marathons liep ik tot nu toe een negative split, en eigenlijk ging ik er vanuit dat dat nu ook wel moet lukken. Ik merk echter al na de 30 kilometer dat deze race anders is. Ik loop nu daadwerkelijk op de top van mijn kunnen, en ik moet vanaf 30 kilometer veel meer moeite doen om mijn tempo aan te kunnen houden. Dat betekent ook dat die laatste 7 of 8 kilometer een andere ervaring gaan worden. Ik merk het al aan mijn houding, de knieën komen niet meer zo hoog, mijn armen bewegen anders, het is nu zoals ik dat noem “ploeteren” in plaats van hardlopen.
Uiteindelijk weet ik toch redelijk mijn tempo aan te houden, natuurlijk helpt een goede basis conditie, maar ook de schoenen van Saucony (Endorphin Pro 3) lijken te helpen om in ieder geval dat ritme aan te kunnen blijven houden. Op het moment dat we langs het stadion van PSV komen weet ik dat we er bijna zijn, maar dat het eigenlijk ook nog wel verder is dan de meeste denken. Ik merk ook dat de pacer, die nog steeds achter me loopt, enthousiaster begint te worden en langzaam naar me toe loopt. Ik wil niet weer achter die groep komen, dus ik voer het tempo ook licht op terwijl we door het centrum van Eindhoven lopen.
Het mooiste stuk komt er nu aan, Stratum, rijen dik van mensen die je aanmoedigen en richting die streep schreeuwen, dit had ik echt wel nodig moet ik zeggen want ik ben nog nooit zo diep gegaan. Die mensen zorgen er voor dat ik het tempo redelijk vast kan houden, ondanks dat ik al kilometers het gevoel heb leeg te zijn. Ik kom met een gemiddelde van 4:35 per kilometer over de streep, en een fantastische eindtijd van 3:13:33 volgens de Eindhoven Marathon app, 3:13:34 volgens de website. Wat een evenement, wat een ervaring die marathon van Eindhoven. Maar ik heb me nog nooit zo leeg gevoeld na een wedstrijd, nu is het tijd om thuis op de bank te gaan genieten van een biertje en de komende weken hopelijk goed te herstellen van deze aanslag, want dat was het toch wel.
Geef een reactie