Zes maanden na mijn eerste marathon, was het tijd voor mijn tweede marathon. Waar anders dan Rotterdam, want dat is zoals ze zeggen “de mooiste”. Bij mijn eerste was ik eigenlijk niet voorbereid, ja ik had wel veel gelopen in de 6-12 maanden er voor, maar ik had niet specifiek voor de marathon getraind. Met een eindtijd van 4:05 was ik dus niet ontevreden, maar ik wist tegelijkertijd dat het ook veel sneller moest kunnen.
De enige manier om er voor te zorgen dat ik hem sneller zou lopen, was natuurlijk door een schema te gebruiken. Een fatsoenlijk schema, wat er in ieder geval voor zou zorgen dat ik een fatsoenlijk aantal kilometers loop per week, maar misschien nog wel belangrijker, die lange loop elk weekend doe.
De voorbereiding was redelijk soepel verlopen, ik had best aardig wat kilometers gelopen voor mijn doen. Zo tussen de 70 en 80 kilometer per week, gedurende een voorbereiding van 18 weken. Met een paar rustigere weken waar ik wat klachten had tussen door, niet slecht. Tijd om te gaan knallen! Traditie is traditie, dus vanuit Helmond via Bodegraven naar Rotterdam en een foto maken voor de start waar we allemaal nog kunnen lachen.
Het plan is om zo rond de 4:50 gemiddeld te lopen, en het liefste vlak. Als een ding is gebleken tijdens de voorbereiding, en eigenlijk mijn loop “carrière”, dan is dat dat vlak lopen mij wel goed ligt. Uiteraard gaat de eerste kilometer wat langzamer dan gepland, want het is belachelijk druk bij de start en de Erasmus omhoog is daarom lastig. Gelukkig trekt de weg redelijk open zodra ik de Erasmus over ben, en vanaf kilometer 2 kan ik mijn ritme redelijk vinden en loop ik inderdaad ook redelijk vlak, zeker de eerste helft, zoals de grafiek van MyLaps ook mooi laat zien.
Deze keer was de voorbereiding een stuk beter, waardoor ik ook wat meer had gelezen over de race zelf, en bijvoorbeeld voeding. Elke 30 minuten neem ik een gel (SiS in mijn geval), en af en toe probeer ik een slok water of AA te nemen. Al gaat dat drinken terwijl ik loop mij niet geweldig af moet ik eerlijk zeggen, ik geloof dat ik meer water en AA over mijn shirt heen gooi dan dat ik binnen krijg. Niet dat het een impact heeft op mijn tempo, want de kilometers lopen makkelijk weg, en voor je het weet kom ik op de halve marathon door op 1:43:22, net iets langzamer dan ik had gepland.
Tijd om dat tempo iets op te gaan voeren, maar ik had met mezelf afgesproken om dit niet te doen, totdat ik de Erasmus brug weer over was. Achteraf gezien was dit misschien te vroeg, want dan is het nog zo’n 17-18 km lopen, best een eind. Rond 38 km merk ik ook dat mijn tempo wat begint in te zakken, mijn voeten doen pijn, mijn passen worden kleiner, en ik moet dus het ritme opschroeven. Langere passen maken lukt niet meer, dan maar extra passen zetten om die snelheid vast te kunnen houden.
Nog een paar kilometer rammen, en dat lukt goed in de stad als je aangemoedigd wordt door de massa mensen bij de Mariniersweg. Of eigenlijk wel op elke plek van het parcours, maar dat is het punt waar het echt begint te tellen. Ik kan niet wachten om die finish te halen, en mijn schoenen uit te trekken voor een vers paar die vrienden van mij hebben meegenomen. En ook dat Radler’tje die in de tas zit gaat er zeker wel in.
De laatste kilometers zijn zwaar, mijn hartslag kruipt langzaam omhoog, maar we gaan hem gewoon uitlopen in een mooie tijd van 3:25:15. Ik ben tevreden, meer dan. Het enige wat ik nu nog moet doen is wachten op Raymon, achteruit de trap af bij de metro, en via Bodegraven naar huis.
Geef een reactie