Ik schrijf dit lang na dat ik mijn eerste gelopen heb, of het nog echt relevant is weet ik niet, maar ik wil het toch vastleggen. Ik denk dat de meeste nog wel weten wat er in 2021 aan de hand was, corona. Door corona werd de marathon van Rotterdam uitgesteld naar oktober. Ik moet ook wel meteen eerlijk zeggen, ik was niet van plan om in april van 2021 de marathon te lopen, en ook zeker niet in oktober.
Half september krijg ik een telefoontje en ik hoor: wist je dat de marathon door gaat, en dat er veel startbewijzen over te nemen zijn? Mijn antwoord daarop was nee, en nee. Ik had geen idee, ik had ook eigenlijk geen interesse, maar toch besluit ik dat weekend (18 september) een langere loop te doen dan normaal. Veel verder dan 20 km was ik nog niet gekomen tot aan dan in mijn loop carrière, dus lijkt me 25 km een goede test. Als ik die kan lopen, dan moet een marathon ook wel lukken hoor ik mezelf nog zeggen tegen Raymon (mijn neef). Ja, het is wel duidelijk denk ik dat ik geen enkele marathon ervaring had.
Uiteindelijk loop ik die 25 km rustig op een gemiddelde van 5:52 per kilometer, zonder gelletjes of drinken, want eigenlijk wist ook niet dat dat misschien wel slim zou zijn als je langer dan 2 uur de deur uitgaat. Na de 25 km training laat ik Raymon weten dat het gelukt is, en dat ik me in ga schrijven voor de marathon van Rotterdam. Nog een week of 3-4 kan ik me voorbereiden, dus waarom niet. Dan kan ik nog zeker twee langere loopjes van 30-32 km doen en dan moeten we alweer afbouwen.
Op de dag van de wedstrijd, rij ik ’s ochtends licht nerveus van Helmond naar Bodegraven, ik heb wat drinken mee en wat gelletjes, want dat was toch wel slim volgens Raymon. Ik heb die dingen nog nooit gebruikt hiervoor eigenlijk, ook al loop ik al 25 jaar of zo, dat was bij de afstanden die ik liep eigenlijk nooitnodig. Aangekomen bij Raymon spelden we snel de startnummers op het shirt en stappen we in de auto richting de rand van Rotterdam om daar met de metro de stad in te gaan.
Mijn natuurlijke tempo ligt iets hoger dan die van Raymon, maar toch beslissen we om samen te starten, en dan zo rond de helft kijken we wel. Voel ik me goed, dan kan ik wat versnellen, zo niet dan lopen we hem samen uit. Het blijft 42.2 km, en als je nooit veel verder dan 15 km komt dan is het toch de vraag wat er gaat gebeuren. De eerste 5-10-15 kilometer lopen we rustig door. Gemiddelde tijden van 6:10 – 6:15 per km. Eigenlijk voelt het wel oké, maar ik merk dat ik langzaam weg begin te lopen van Raymon, ongemerkt gaat mijn tempo iets omhoog. Op dat moment weet ik het eigenlijk al, het is tijd om mijn eigen “race” te gaan lopen, en ik besluit er “vandoor” te gaan. Dat is niet alleen beter voor mij, maar ook voor Raymon, want die loopt ongemerkt ook automatisch net iets te hard.
Mijn gemiddelde tempo gaat vanaf een kilometer of 20 gaat richting de 5:30, met hier en daar wat uitschieters naar de 5:10 per km. Het voelt eigenlijk allemaal best wel makkelijk, helemaal als je je bedenkt dat ik eigenlijk niet specifiek heb kunnen trainen voor de marathon. Ja, ik liep dan misschien wel 4 keer per week gemiddeld, maar natuurlijk niets lang, of specifiek op marathon tempo. Dat is ook wel iets wat hopelijk duidelijk is, ik liep mijn eerste marathon niet ongetraind, maar wel zonder specifieke voorbereiding.
Zo rond het Kralingse Bos merk ik dat het eigenlijk wel heel verstandig is geweest om samen te starten, want daar waar eigenlijk iedereen het wel moeilijk krijgt kan ik nog redelijk makkelijk mijn tempo aanhouden. Zo rond de 36 km begint er toch hier en daar het een en ander pijn te doen, maar ja, we zijn er bijna, nog maar een paar kilometer volhouden dit tempo, en proberen te genieten van het moment want ik ga mijn eerste marathon uitlopen, en dat terwijl ik überhaupt nooit een marathon wilde lopen eigenlijk.
Dat genieten lukt tot op het laatste moment, dat volhouden van het tempo op en af, maar uiteindelijk kom ik over de streep in 4:05:46. Mijn benen doen pijn, alles is stram, nu wachten op Raymon en dan via de trap naar beneden richting de metro om via Bodegraven naar Helmond te rijden en na te genieten met onbeschrijfbare spierpijn voor minimaal een week.
Geef een reactie