Ik had het in mijn hoofd zitten om dit jaar nog een ultra te lopen. Ik had me al ingeschreven voor de Last Runner Standing op 8 november, met een maximum van 50 km en rondjes van 5 km elk halfuur. Maar toen ik in een appgroep een open uitnodiging voorbij zag komen voor een kleinschalige Backyard in Nuenen, leek het mij wel leuk om dat ook te proberen.
De Backyard werd als proef georganiseerd door de lokale loopvereniging LONU, een groep zeer enthousiaste lopers die graag eens ervaring op wilde doen met het concept, niet alleen als lopers, maar ook als organisatoren. En laat ik vooropstellen: het was top geregeld! En wat een supermooie groep enthousiaste hardlopers die het maximale uit zichzelf proberen te halen.
Bij de ‘echte Backyard’ zit er geen eindpunt aan de wedstrijd, maar in dit geval stond de maximale tijd al vast. We zouden om 7 uur ’s ochtends beginnen en het laatste (17e) rondje zou om 23:00 uur starten. Van tevoren had ik niet echt een plan. Een rondje of 10-12 zou mooi zijn, maar ik wist ook dat 15 rondjes van 6,7 kilometer de magische grens van 100 kilometer totaal zou doorbreken. Dat klinkt prachtig natuurlijk, maar aangezien ik de laatste 3 weken, door een lange vakantie, maar 3 of 4 keer had hardgelopen, was het maar de vraag of dat realistisch zou zijn. Eigenlijk zou ik al blij moeten zijn als ik 10 rondjes zou halen.
De eerste paar ‘yards’ gingen verrassend goed en het was eigenlijk vanaf het begin ook erg gezellig. Elk rondje loop je wel met iemand anders en maak je een praatje. Ik was een van de ‘buitenstaanders’ die zich bij dit evenement hadden aangesloten, maar zo voelde dat eigenlijk nooit. Voor ik het wist, waren we alweer 6 yards verder en hadden we 40 kilometer bereikt, en met de meeste lopers nog in de wedstrijd. Tot nu toe had ik alle rondjes binnen de 45 minuten gelopen, wat dus zo’n 15 minuten rust opleverde per ronde. Mijn doel kwam in zicht en eigenlijk liep ik best soepel naar 10 yards toe. Natuurlijk voel je af en toe een pijntje en vraag je je af en toe af waarom je elk uur opnieuw hetzelfde rondje van 6,7 kilometer loopt, maar uiteindelijk ben je er ook om jezelf uit te dagen. Dat eindpunt is natuurlijk voor iedereen anders en toen we bij yard 10 aankwamen waren we ongeveer de helft van de deelnemers kwijt. Het leuke was wel dat de meesten bleven om de overgebleven lopers aan te moedigen. Niet alleen deelnemers, maar ook mensen van de loopgroep die zelf niet mee konden doen, waren uren achter elkaar aanwezig als support en om te helpen bij de organisatie. Echt heel mooi om te zien en te ervaren. Wat ook mooi was, was de route: gravel, asfalt, zand en bos. Eigenlijk zat alles er wel in.


Na 12 rondjes begon ik mijn knieën wel te voelen. Ik denk dat de keuze qua schoenen niet heel slim was. De Saucony Triumph 24 is een topschoen, maar voor hele lange afstanden eigenlijk net iets te zacht. Daarnaast merkte ik dat een langere pauze ook betekent dat je spieren kouder worden. Het was dus tijd om in ieder geval mijn strategie voor de rondjes aan te passen en af en toe tijdens de rondes te gaan wandelen, zodat de ‘rusttijd’ iets korter werd. Qua schoenen had ik niet heel veel andere opties dan door te lopen op de Triumph en te proberen die irritatie te vergeten. Na ronde 12 zit je op 80 kilometer en weet je dat je met nog 3 rondjes de 100 kilometer aantikt. Dat maakt het voor mij ook makkelijker om alle ongemakken opzij te zetten in mijn hoofd. Wat ook helpt voor mij is om af en toe, wanneer je alleen loopt, muziek af te spelen. Dat zorgt voor afleiding.
Ronde 15 begonnen we met 5 mensen, maar helaas eindigden we met 4 want een van de lopers besloot na een paar honderd meter om te keren door de pijn. Na ronde 15 kwamen we er ook al heel snel achter (omdat een van de lopers een zwieper gaf aan de bel) dat we ronde 16 met maar 3 man zouden gaan beginnen. Ik had zelf het gevoel dat ik lichamelijk en geestelijk nog wel kon. En ondanks dat ik van tevoren had bedacht dat 100 kilometer een prachtige afstand was, klonk finishen nu eigenlijk nog mooier. Ik wist dus voor ronde 16 al dat ik ronde 17 ook zou gaan doen. We liepen ronde 16 met zijn drieën naast elkaar, en dat is eigenlijk ook wel het mooie aan dit concept. Je kunt zelf alleen maar ver komen als er nog andere mensen lopen, dus je probeert elkaar te motiveren om door te gaan en probeert elkaar te helpen als dat mogelijk is.
Van tevoren was aangegeven dat de uiteindelijke ‘winnaar’ (de enige zonder een “did not finish / DNF”) de persoon zou zijn die ronde 17 als snelste zou lopen, als er nog minimaal twee personen in de wedstrijd zouden zijn. Gezien wie er nog in de wedstrijd waren, had ik niet de illusie dat ik de snelste ronde zou kunnen lopen. Eerlijk gezegd voelde mijn lichaam behoorlijk stram en stijf. Nu een snellere ronde lopen zou niet heel verstandig zijn. Gelukkig dacht Lucas er hetzelfde over en dus liepen we de laatste ronde samen, terwijl Maurik richting de winst liep. Na een kleine 114 kilometer was deze dag ten einde gekomen, uiteraard niet voordat we een foto hadden gemaakt met de drie overgebleven deelnemers, en we een glas champagne hadden gedronken.
Nogmaals bedankt aan de organisatie dat ik als buitenstaander mocht aansluiten. Wat een topdag en wat een leuke ervaring! Hopelijk tot de volgende keer. Ik kijk nu al uit naar een rondje of 24!


Geef een reactie