Toen ik me wilde inschrijven voor de halve marathon van de Arrow Venloop in Venlo, bleek dat het volledige evenement al uitverkocht was. Ik wist dat het een populaire wedstrijd was, maar zó populair had ik niet verwacht. Gelukkig wist ik via de sponsor Arrow alsnog een startbewijs te bemachtigen, en daarvoor moet ik als eerste Berto ontzettend bedanken. Superfijn dat ik mee kon lopen en ook nog eens gebruik kon maken van de faciliteiten in de Arrow-tent!
Ik ben, zoals de meesten van jullie wel weten, een echte IT Nerd / Geek, en ik vind het persoonlijk geweldig om te zien dat bedrijven zoals Arrow zich inzetten om mensen in beweging te krijgen door dit soort evenementen te steunen!
Venlo is voor mij relatief dichtbij. Gezien de drukte bij het evenement besloot ik de trein naar Venlo te nemen, en dat kan ik iedereen aanraden. Je stapt letterlijk op 500 meter van de start uit de trein, en het voorkomt een hele hoop stress. Aangekomen in Venlo ging ik op zoek naar de Arrow-tent voor mijn startnummer. Dat lag al netjes klaar, samen met een prachtig shirt van Fusion, natuurlijk met het Arrow-logo erop, om tijdens het evenement te dragen. Normaal loop ik wedstrijden bij deze temperaturen in een singlet, maar voor deze gelegenheid vond ik het niet meer dan gepast om dit mooie shirt te dragen.
Vooraf twijfelde ik nog enigszins over mijn aanpak: gewoon onbevangen die halve marathon in gaan en ergens tussen de 1:26 en 1:28 lopen, of gecontroleerd lopen op net iets langzamer dan marathontempo. Omdat ik nog steeds wat pijntjes ervaar, besloot ik de wedstrijd gecontroleerd te lopen. Het doel was een eindtijd tussen 1:35:00 en 1:37:00, wat neerkomt op een gemiddeld tempo van ongeveer 4:30 tot 4:35 per kilometer.
De eerste kilometer of twee was het lastig om in mijn ritme te komen. Ik was vrij laat het startvak ingestapt, terwijl ik eigenlijk vooraan had moeten staan voor het tempo dat ik wilde lopen. Daarnaast merkte ik al snel dat veel mensen de afstand van een halve marathon onderschat leken te hebben en misschien niet helemaal begrepen waarom er startvakken op tempo zijn ingedeeld. Het gevolg? Flink zigzaggen in de eerste paar kilometers. Maar eerlijk gezegd was dat mijn eigen schuld.
Dit was mijn eerste deelname aan de Venloop, en ik had geen idee hoe het parcours eruit zou zien. Vergeleken met bijvoorbeeld Eindhoven is Venlo geen supersnel parcours, omdat er veel scherpe bochten en hier en daar wat vals plat in zitten. Maar ik durf wel te zeggen dat dit qua sfeer een van de mooiste halve marathons van het zuiden is. Ondanks dat je al vrij snel Venlo verlaat, is het geen moment saai. Op de meest onverwachte plekken staan mensen langs de kant, hangen er slingers en ballonnen, en wordt er volop feest gevierd in de dorpen waar je doorheen komt. Bandjes, dj’s, juichende mensen en ontelbaar veel high-fives van kinderen!
Dat alles zorgt ervoor dat het, ondanks de straffe wind, toch redelijk makkelijk loopt. Halverwege merk ik zelfs dat ik eigenlijk nét iets te hard ga voor wat ik van plan was. Maar het voelt goed, het voelt alsof ik dit tempo minimaal 42 kilometer kan volhouden, dus ik loop comfortabel door. Na zo’n 18 kilometer voel ik me nog steeds fit en besluit ik om in de laatste drie kilometer het tempo wat op te voeren. Op sommige plekken is het druk en lastig om dat tempo te houden, maar zodra we Venlo weer in komen, kunnen de remmen los. Uiteindelijk loop ik de laatste kilometer in ongeveer 3:55. Wat een heerlijk gevoel om zo vrij en comfortabel te kunnen lopen en nog te versnellen! Helemaal omdat het in het centrum rijen dik staat met juichend publiek. Wat een sfeer!
Na zo’n 1 uur en 34 minuten kom ik over de finish en neem ik een mooie medaille in ontvangst. Nogmaals wil ik Berto en Arrow bedanken voor het startbewijs en het mooie shirt. Ik heb heerlijk gelopen en ben zeker van plan om er bij de volgende editie weer bij te zijn. Op naar de volgende!
Geef een reactie