Ik denk dat van alle afstanden de halve marathon toch wel mijn favoriete afstand is. Als je voluit gaat, dan is het oncomfortabel, maar niet zo pijnlijk als een 5, 10, of 15 km. Het is net kort genoeg voor mij om het gevoel te hebben dat ik snel loop, en het duurt net lang genoeg om niet het gevoel te hebben dat je voor “dat stukje” lopen wel heel ver hebt moeten rijden. Nu is dat bij de Halve van Eindhoven natuurlijk geen probleem, want dat is voor mij praktisch om de hoek.
De halve marathon van Eindhoven is voor mij eigenlijk de eerste echte test sinds ik John Starrett als coach heb. Mijn PR op de halve is 1:30:xx onofficieel (tijdens een training gelopen), en 1:41:xx officieel. Die 1:41 was 9 jaar geleden ook gelopen in Eindhoven, en was meteen de laatste halve marathon die ik probeerde voluit te lopen. Met nadruk op probeerde, want destijds trainde ik eigenlijk nooit specifiek voor een afstand, ik liep gewoon 3-4 keer per week een stukje.
Het doel voor deze halve marathon was duidelijk, zo hard mogelijk lopen, en hopelijk ruim onder de 1:30:00. En als ik heel eerlijk ben, dan was mijn doel waarop ik wegging 1:26:00, of beter 1:25:59. Aan de voorbereiding kan het in ieder geval niet liggen, want ik heb praktisch de hele zomer doorgetraind. Het enige wat roet in het eten kon gooien was het weer, en eerlijk gezegd was het weer niet optimaal. Het zag er lang naar uit dat het 27 graden zou worden, maar gelukkig was het “maar” 24 graden op de dag zelf.
Aangekomen in Eindhoven, eerst maar eens opzoek naar mijn “loop maten”, zijn ze er allemaal klaar voor? Sommige zijn licht nerveus, ik zal niet verklappen wie, maar hij heeft in ieder geval genoeg drinken bij zich voor onderweg.
Na een gesprek met mijn coach over de race, was het plan om enigszins behouden te starten. De eerste 5 kilometer moeten zo op rond de 4:07 / 4:08 per kilometer gaan, kilometer 6 tot en met 17 zo rond de 4:04, en de laatste kilometers is het versnellen of vasthouden.
Tijdens de race was het al snel duidelijk dat dit zwaar zou worden op de tempo’s die bedacht hadden, maar voor mijn gevoel was ik fitter dan de tempo’s die we hadden staan, dus hopelijk zou dat de warmte wat compenseren.
De start was precies zoals gepland, gemiddeld op 4:07. Daarna probeer ik het tempo iets op te schroeven richting de 4:04 en dat lukt verrassend goed. Ondanks dat het erg warm is, lukt het om dit tempo vast te houden tot kilometer 17. Daarna probeer ik het tempo wat op te schroeven, en dat lukt, kilometer 18 gaat op 4:01 per kilometer. Helaas is het bij kilometer 19 wel meteen duidelijk dat dat niet vast te houden is, en zakt het tempo hard terug naar 4:09 per kilometer. Nu is het tijd om te bijten, het is aanhaken of afhaken. Aangezien we door het centrum van de stad richting Stratumseind gaan is afhaken geen optie, dus we pikken het tempo weer op richting 4:01 per kilometer.
Op Stratumseind staat het zoals altijd rijen dik, het publiek is superenthousiast en ik denk dat de meeste lopers, net als ik, even de pijn vergeten. Tijd om die eindsprint in te zetten en de laatste kilometer en een beetje gaat op 3:52 per kilometer gemiddeld. Eindtijd 1:25:53, net onder de 1:26:00 zoals gepland. Gezien de warmte ben ik dik tevreden, een mooie nieuwe PR op de halve marathon!
Na afloop wacht ik, zoals vaak bij dit soort evenementen, op Raymon bij de finish. Hij had een mooi gevecht tot op de laatste meter met Jeroen Grueter, dus we maken nog snel een selfie na de finish. Toch leuk als je een bekende tegenkomt bij een evenement zoals dit, terwijl je geen van allen uit Eindhoven komt. (Mocht je denken, die naam komt bekend voor. Dat klopt, Jeroen is commentator bij NOS Sport, maar voor ons de broer van een vriend, onze oude voetbal trainer, en voormalig dorpsgenoot.)
Geef een reactie